Ik heb een mooi leven.
Dat vertelde ik net aan Socrates maar hij begon vrij onbeschoft zijn derriere te fatsoeneren, waarschijnlijk om zijn onverschilligheid te tonen .
Buiten dat observeren ook de interactie met hen. Vanavond was ik in de keuken. Rond etenstijd. Toen ging de deurbel en mijn vriend deed open. Toen volgde stilte en plots staat daar mijn petekind voor me te zingen. Cadeautje van zijn eigen spaargeld bij zich.
Zo’n mooi puur moment. De liefde die je dan voelt.
Ik ben het er nog steeds niet mee eens. Omdat het impliceert dat mensen die zich ongelukkig voelen daarvoor kiezen.
Ik denk dat je kunt besluiten om je best te doen om te proberen tevredenheid of iets van rust te bereiken
Daar bedoel je mee dat deskundigen haar volwassen genoeg vonden om haar bij jullie te zetten?
Misschien was volwassenheid geen issue in de beslissing om haar bij jullie te droppen, Claudius.
Misschien dachten ze dat ze haar zo veilig hielden.