Ha Jim, lees hier nu pas. Moeilijk. Ik werd zelf depressief op die leeftijd en heb gewisseld van studie, maar worstelde daarna (natuurlijk!) weer. Mijn moeder had geen leven meer. Ik begrijp het volledig, maar ik had haar erg graag haar eigen leven gegund. Het hielp niet om naast mij te zitten meehuilen. En niemand kan iets overnemen.
Ik denk er vaak aan. Ook nu mijn eigen kinderen ouder zijn en de oudste bangig is en migraine heeft. Maar ik doe niets en ze gaat. Opeens zet ze stappen en gaat ze. Ik gun jou en Vlinder dat ook. Misschien doet ze het al? Je schreef over contacten op het werk/disco? Dat is al heel wat. Wees mild Ook en juist voor jezelf.