Lika

Grappig, had vanochtend mijn meditatie niet gedaan. Doe ik nooit niet! Nu wel. Blijkt ie over ‘sterke emoties’ te gaan. Vandaag was vandaag. Morgen weer een nieuwe dag. Komt vast goed.

Meestal denk ik ook zo. Vandaag even niet. Morgen maar weer wel. Dank Jim.

Nee, geen strijd. Wel duidelijker uitspreken waar ik behoefte aan heb. Dat kan tot ruzie leiden. Maar ik ben niet zo’n ruziezoeker. En mezelf vergeven. Het had hier beter georganiseerd kunnen zijn. Veel beter. Maar ach. Het is nu zo. Precies zoals het is. Morgen zaken afvoeren. Het is een begin.

Ik zal wel iets missen.... ik begrijp het niet. Slaap lekker allemaal. Blij dat vandaag voorbij is.

Ik ook. Die zitten hierbij. Fout of te laat.

Waarom?

17 fout

En dan... op zulke momenten wil ik weg. Weg uit dit huwelijk, weg uit dit soort van leven. Alsof ik het daarna anders zou doen? Freeze, flight or fight. Ik denk dat ik het een keertje vechtend moet proberen. Niet echt vechtend, maar eens wat anders dan de bevroren vluchtstand.

Pijnlijke dag. Ik voel me rot. Punt. Gaat wel weer over? Ja, gaat wel weer over. Maar de tranen zitten hoog. En dan wil ik opgetild worden. Weg hieruit. Red me!!! Het zal met name zijn omdat ik moet opruimen en dat niet voor elkaar krijg. Heb wel al wat gedaan. Ik ben getrouwd met iemand die het helemaal niet kan. Ja, zegt en nee, doet. Daar voel ik me ongelukkig door. Alleen gelaten in de woestijn. In de steek gelaten. ben ook boos op mezelf, want ik kan het ook zo slecht. Ik voel me zo rot dat ik misselijk word.

@kruidenthee67

Herkennen dat ik het heb is al heel wat. Hier schrijven hielp me erg. En een beetje ‘dansen’ met mijn innerlijke criticus. Wel een beetje toegeven, maar geen hele grootste plannen uitvoeren. Beetje lief voor mezelf zijn. Het blijft voor mij de lastigste dit.

Take care.

Ik schreef op de dagdraad over die onrust. Dat gevoel. Brrrrr.... lijkt het eigenlijk. Het lijkt heel brrr..., maar goed beschouwd is het een momentopname . Even een niet zo prettige. Dat kan. Is niet erg. Wordt wel weer anders. Drinken hielp mij niet, weet ik nog. Verleidelijk, maar het gevoel doofde wel, naarmate ik zelf verder uitdoofde, maar kwam met schuldgevoel erbij, gewoon weer terug. Knietjes afvegen. Schrijven. En door. Oh ja, vergeet je kroontje niet....!

@FrancoiseEn behalve dat je ook nog slank bent zeker??? Tja. Ik WEET dat het over gaat. Ik weet dat ik niet boos hoef te worden -juist niet- om dat te kunnen laten gebeuren. Maar ik vind dit gevoel handelen het allermoeilijkste. Waarschijnlijk ook de reden dat ik ooit ben gaan drinken. Maar dat doe ik niet.

Mijn benen zitten ontzettend in de zon. Helpt geen bal. Ketst gewoon terug dat zonlicht ofzo. Heb last van ‘bah’ -ik-moet-huilen gevoel. Is dit nu alles? Is dit het? Voel me in de steek gelaten, te kort schietend, overbelast en ongezien. Ik wil opgevangen worden, getroost en dat iemand de boel overneemt al zeggend hoe geweldig en geweldig mooi en bijzonder ik ben. Mhmmmmm .... intussen stel ik mijn werkjes in huis uit en geef iedereen inclusief mezelf de schuld ervan, maar doe alsof ik dat niet doe. Nou ja. Vroeger wist ik een goede remedie daartegen. Dacht ik. Nu gaat het vanzelf wel over. Denk ik.

Mijn benen zijn zo wit. Zo ontzettend. En ik doe echt mijn best. Maar ik laat het nu. Ik heb. Mijn ‘oranje’ periode gehad. Kan dat niet met die cremetjes. Werd oranje met vegen....

Het is een autobiografie. Het verhaal van de schrijfster (geb. 1985) waarin ze ook veel schrijft over ervaringen van beroemdheden. In het boek beschrijft ze de periode van gaan drinken naar haar stap naar de AA. Daar ben ik nu. Op de helft. Dus hier stokt mijn verhaal. Ik ben onder de indruk van haar manier van schrijven. Haar gedachten raken mij.

95.0

Goedemorgen . Vader was gisteren jarig. Daar gaan we naar toe.

Goedemorgen Jim. Ik sluit me bij Yana aan. Fijn dat ik kan delen in je ontdekkingen van een ander leven. En dat beschrijf je heel treffend.

Zeker. Dat voel ik ook wel hoor. Moet mezelf er alleen af en toe even aan herinneren. En daar helpt dit forum gelukkig ook bij. De Ontwenning, dat boek, geeft mij ook ontelbare inzichten. Over hoezeer we dachten iets nodig te hebben om het leven aan te kunnen. Daarom ben ik zo ontzettend dankbaar te merken dat het leven ook maar het leven is en dat ik dat wel aan kan. Gewoon zelf. Ik doe het al! Ik kan niet beschrijven hoe groot dat voor mij is. Een doodgewoon meisje was ik. Alleen bang om te leven.

Doe maar een goed dansje @Lars het is nodig

Welterusten liev @Bor

Dat kan @kruidenthee67. Soms gebeurt het gewoon niet.

Wow.....she did it! Lady Jane dank voor je aanwezigheid en van harte!