En ik mag dus niet naar huis. Of nou ja, dat moet ik in principe zelf weten, maar het wordt sterk ontraden. Wel het weekend, verlof, maar niks geen einde verblijf. Kan ik natuurlijk wel gewoon gaan, maar dat gaat c niet waarderen. En eerlijk is eerlijk, ik ben nog steeds bang voor dan een gedwongen opname. Irrationeel? Misschien.
Maar alsnog, misschien luister ik dit keer wel gewoon naar de grote mensen.