Quinn

Dank lieve mensen. Ik zet zo de stofzuiger (als ik die kan vinden) op de letterlijke scherven van vannacht. Voor de figuurlijke is het nog een paar dagen wachten op contact.

Niet voorbehouden aan vrouwen, denk ik.

Morgen. Eerst koffie en dan de zooi hier opruimen. Speciaal voor @Tatum

Jullie zijn veel te ingewikkeld voor de vroege ochtend

Hé, Niet echt een nette aanhef hè, hé. Maar ja, wat moet ik dan zeggen? Tot ik wat beters bedacht heb, houd ik het eerst maar bij dit. Dus. Hé. Achttien jaar geleden is het vandaag dat je dood ging. Dus wat dat betreft ben je nu een volwassen dode. Dat was een geintje, om het ijs te breken, zeg maar. Is wel nodig, denk ik, we hebben elkaar tenslotte al achttien plus jaren niet gesproken. En daarvoor waren gesprekken ook tamelijk eenzijdig en non verbaal. Je zou denken dat we nu dan ook veel te bepraten hebben. Maar je bent al achttien jaar dood en begraven en ik geloof dat ik je eigenlijk maar weinig te vertellen heb. Ben je verbaasd dat ik er nog ben? Vast wel. Alhoewel, je was ook wel van de onkruid vergaat niet gedachtengang. Misschien ben ik wel onkruid. Al kun jij je ook vergist hebben. Anyway, ik ben er nog. Niet dankzij jou. Of misschien ook wel. Want van de keren dat ik het op wilde geven, kwam heel vaak ineens dat stemmetje naar boven je gaat hem toch niet laten winnen? En dat klopt, dat wil ik niet, jou laten winnen. Dus ben ik er nog. Want opgeven is voor losers. Toch? Je hebt nooit echt gewonnen, weet je dat? Het leek misschien wel zo, elke klap, elke weerzinwekkende aanraking, elke scheldkanonnade en ieder onterecht verwijt. Je was groter, ouder, sterker, machtiger en dus won je. Elke veldslag opnieuw. Nu zou ik willen zeggen dat je de oorlog uiteindelijk niet hebt gewonnen, maar dan lieg ik. De oorlog is nog helemaal niet over, ook al ben je al jaren dood. Je spookt nog elke dag, ieder uur door mijn hoofd en in mijn leven. Je bepaalt nog steeds zoveel van mijn doen en laten, je invloed van jaren terug, de invloed van alles wat je gedaan hebt, het stempel gaat zo diep. Zei ik stempel? Brandmerk zou een betere beeldspraak zijn. Maar het is tweeledig. Ja, je hebt mijn leven een richting op geduwd, mijn karakter gevormd en een hele zooi trauma's achtergelaten. Dankzij jou ben ik een nerveus, verslaafd en emotioneel gesloopt wrak. Ik haat je daarom. En nee, ondanks jou weet ik wat het is om te houden van en van gehouden te worden. Hoe het leven met mensen echt in elkaar kan zitten. Wat je voor elkaar kunt betekenen en wat ik toe kan voegen. Zelfs als nerveus, verslaafd en emotioneel gesloopt wrak. En daar heb ik je helemaal niks om. Want dat is ondanks jou, maar dankzij hen. En mijzelf. Ik ben meer dan een optelsom van wat jij met mij hebt gedaan. Het is zo ontzettend tijd om met jou af te rekenen. Ik ben je helemaal niks meer schuldig, ik heb allang genoeg betaald.

Euhm, tja... Brinta Maar ik vind het al best aardig, houd al sinds gisteren niks binnen, dus Brinta is een veilige optie.

Sorry @Adrian ik sta nogal strak afgesteld vandaag en godsdienst is een flink rode lap voor me. Niet eerlijk van me om dat over jouw schutting te smijten.

@Adrian Vlaams? Dat wist ik niet nee.

@Bor welke taalbarrière dan? Streng is streng, toch? Ik weet wat dat inhoudt, streng gelovig zijn en dat flink adverteren.

Moeilijke keuze @Smaragd goed hoe je het weegt. En wat het ook wordt, het vertrouwen dat je krijgt met alleen al die vraag, neemt niemand je af. Nee. De AA gebruikt het wel, net als andere groepen overigens, maar de oorsprong is veel ouder, uit de Romeinse tijd zelfs. Overigens ben ik tamelijk allergisch voor geloof en religie, zeker als het streng genoemd moet worden.

Ik wil wel op je reageren @Lieke7777, maar ik weet het even niet. Heb je wel gelezen.

Wat een rot bericht @nancy sterkte

Je zult door moeten, dat is geen keuze. Maar hoe je dat doet, dat wel. Soms. In enige mate. Een tijdelijke. Misschien een fictieve zelfs maar. Net als drank hè. En seks. En andere drugs. Ik heb er heus wel over nagedacht. En ik zal er ook "gewoon" doorheen moeten, maar nu helemaal.

Je hebt gelijk hoor @Bor zeker is dat een betere instelling, maar ik vind het stoer dat je dat zo kunt. De hv is de hulpverlening. Ze zouden me bellen voor een nieuwe intake. Al mogen ze van mij gewoon pillen deze kant opgooien.

Misschien nog iets te vroeg om die al te maken. Hij is goed, maar best scherp. Al zijn dat vaak de beste grappen. Ik ga straks de hv maar eens bellen. Wachten duurt lang en geduld is een moeilijk woord.

Dank je Nee, het geeft misschien niks, maar misschien ook wel. Dag- en nachtritme blijft zo wel een zootje. Flink lopen spoken vannacht, kon ondanks de pillen niet slapen. Tegen zessen pas. Hoe hard kan dat ding van je heit? Al geprobeerd?

Genezen kunnen sommige wonden niet, minder zichtbaar worden wel.

Ik soms ook niet.

Hé @bumperjim heb jij nou een nieuwe vraag?

Hmm ja, het is al best middag. Knuffel @Bor

Hi. Wakker. Koffie.

Zoals @Smaragd zei @Lieke7777 andere vrouw. En ze gaat heus niet dood, tenzij ze bezwijkt onder haar enorme ego. Mijn bezorgheid geldt meer het moment dat dochter beseft dat het haar moeder alleen om geld en aandacht gaat. Daar dan goed op te kunnen anticiperen, dat houdt me bezig. Want het gaat zeer doen.

Mensen die klagen over het eten, mogen zelf koken. Vanochtend was het brinta, vanavond inderdaad paprikachips. Zo maar naar bed met een pilletje.

Welkome rust als ik dat ding met de app op mute zet.

Over triggers. Oudste dochter woont al een tijdje bij haar moeder. Ze voelt zich verantwoordelijk voor haar en vindt dat ze voor haar moet zorgen. Moeder gaat namelijk dood. Alleen zegt ze dat al zeker twintig jaar en maakt ze het maar niet waar. Echt, ga dan ook een keer, wil je? De geloofwaardigheid is er voor mij allang af. Maar voor dochter niet, dus die ploetert voort. Moeder is namelijk nogal vretend. En nu zat dochter er doorheen, hadden we min of meer afgesproken dat ze bij mij zou komen en nu is er dus lockdown. Het kan op zich wel, wat moet dat moet en dan maar met wat extra moed, maar ze heeft zich bedacht. Het gaat om de laatste loodjes papa. Ik kan toch niet weglopen. Ze heeft alleen mij. En dus blijft ze. Maakt me kwaad en trots en ongerust en onrustig tegelijk. Bang dat ze eraan kapot gaat. Angst en zenuwen en onmacht en woede. Ze leiden me altijd datzelfde pad op, drinken. Wegdrinken. Niet voelen. Verdwijnen. Naar niks. Het lost niks op. En, heel basic, eigenlijk is dit helemaal niet mijn probleem. Nou ja, nauwelijks in elk geval. En drinken maakt problemen alleen maar groter. Okay, ja, ik voel me ook schuldig. Ik had haar, ex dus, al veel eerder af moeten snijden. Maar dochter heeft haar verantwoordelijkheidsgevoel ook niet van een vreemde.