Jannigje

Gezien worden: Een paar weken geleden zal ik op de fiets richting museum en dacht zomaar opeens aan een man met wie ik een relatie heb gehad. Ik bedacht hoe raar het zou zijn als hij opeens als bezoeker voor mijn neus zou staan. Jullie voelen het vast al aankomen, jawel, het gebeurde. Ik stond bij de audio's en opeens kwam hij de trap af, met 4 andere mensen. Ik was stom verbaasd en behoorlijk in de war. In een split second gingen er allerlei gedachten door mijn hoofd. Wat moet ik doen? Die gedachtengang zal ik jullie besparen. Wat er gebeurde: ik zei niets, geen enkel teken van herkenning heb ik gegeven en hij ook niet. Bizar vond ik het. Nou kan ik zeggen dat het door de schok kwam enz. Klopt deels. Maar hij moest op de Terugweg weer langs mij, dus ik had tijd om na te denken. Afijn, zij kwamen weer het museumgedeelte uit en wederom niets. Hij zei nog vriendelijk iets over het museum, verder niets. Ik was verbijsterd. Ik voelde me zo NIET gezien. Baalde van hem, maar vooral van mijzelf. Waarom had IK niets gezegd? Ik had allerlei redenen = smoezen. Terug op de fiets realiseerde ik me waarom ik niets had gezegd. Ik was alleen maar bezig geweest met wat ik dacht dat HIJ WILDE. Ik verviel in mijn oude gedrag van aanpassen/onderwerpen. In één klap alle zelfvertrouwen weg toen hij de trap afkwam. Alleen maar gedachten van : hij vind me stom/oud/lelijk........ ; ik moet dit/dat/of juist niet...... Ik werd er heel verdrietig van, het was pijnlijk dit oude, bekende gedrag. Ik moet er wel bij zeggen dat één van de redenen dat ik de relatie met hem heb beëindigd Was dat "ik niet goed genoeg was" in zijn ogen, in de zin van milieu/ naam/woningvriendenkring. Wel mijn verstand: jij bent slimmer dan ik zei hij. Ik heb me altijd aan hem aangepast omdat ik graag wilde dat hij van me hield. Maar hij kon niet voor mij kiezen, dus verbrak ik uiteindelijk de relatie. Dan maar liever alleen. Je kunt namelijk zooooooo eenzaam zijn in een relatie, maar dat weten de meesten van jullie ook wel vrees ik. Afijn, ik baalde van mijzelf en mijn gemiste kans. Ik kon blijven kniezen, maar de kans was voorbij, dus dat hielp niet. Wat helpt me wel? Mijzelf laten zien/horen Wat heb ik nodig? Zelf het initiatief nemen. Ik heb een mooi kaartje uitgezocht en er iets opgeschreven waar ik heel tevreden over ben en dat naar hem gestuurd. Daar ben ik zo blij mee

Ietje, zingen is inderdaad helend. Het heeft me geen bloed, maar wel zweet en tranen gekost om de stap terug naar het koor te kunnen zetten, maar het is het waard. Gisteren was ik er weer, we zijn druk aan het repeteren voor het volgende concert. De dirigent is veeleisend en sommige stukjes moeten echt tig keer opnieuw, maar als het dan goed is. ............. Dan kan het zo ontroerend mooi klinken

Lars, mijn eerste reactie is: luister naar je gevoel. Volgens mij voel je heel duidelijk wat je wilt en wat nu goed voor je is. Na het eerste gevoel komt het verstand meepraten (of wat dan ook waardoor wij ons altijd van alles af gaan vragen) en dat begint andere dingen tegen je te zeggen. Ik ken dat als geen ander!! Echt waar!! Ik heb zo vaak mijn gevoel genegeerd omdat ik dacht dat ik ....................... (Vul maar in) moest. En waarom moest dat dan? Omdat anderen dat wilden/vonden. Of omdat ik dacht dat anderen dat wilden/vonden. Jouw vrouw vind het kinderachtig? Dat verbaast mij, echt waar. Ik vind het moedig en sterk als jij durft te zeggen dat je er niet aan toe bent, dat het nu niet goed voor je is. Je bent bij de crematie en bij het koffiedrinken daarna, dat is toch goed en genoeg. Dus Lars voor wat het waard is:

Smart fijn om te lezen dat je je, in ieder geval in moreel opzicht, beter voelt. En zin hebben ik 3 braak liggende dagen klinkt ook heel goed. Ik bestel even goed weer voor je

Dank je dat ik met je mee mag lezen Huttala. Jij verwoordt zo mooi en kernachtig, ik leer van je.

Kabouter is volgens het etymologisch woordenboek al bekend vanaf 1573, toen het werd geschreven als cabouterman en betekent aardmannetje

Mooie aanvulling Kohtje.

Goedemorgen allemaal. Slecht geslapen vannacht, bbrrrrr. Nu eerst met mijn duffe hoofd naar de sportschool

Goedemorgen Lars. Vergeten wat er gebeurd is, kan niet en is ook niet goed denk ik. Maar je kunt het inderdaad niet meer veranderen, hopelijk kun je er wel van leren. Onder ogen zien wat er is gebeurd is moeilijk en pijnlijk, maar helaas wel nodig. . Succes vanavond met je collega.

Welterusten allemaal, ik wens jullie en goede nacht.

Goed gevoel nu Vlok ?

Ik probeerde het te ontdekken, maar het lukt me niet

Lars ik wil graag nog even terugkomen op gisteren. Ik bedoelde absoluut niet te zeggen dat je geen fouten hebt gemaakt. Ik denk dat ik bedoelde te zeggen: ik gun je dat je wat milder naar jezelf kunt kijken nu je weet dat er achterliggende oorzaken zijn. (Moeite je horen wie het zegt hè

Met Gipsy en Nadia eens

Sterkte Agnieta

Maat 36?

Ik probeer al de hele dag te formuleren wat mijn gedachten zijn bij het stuk dat je eerder schreef en waarvan ik een stukje heb gekopieerd.Misschien is dit nu niet het juiste moment, gezien de ontwikkelingen van vandaag, maar ik wil het toch proberen. Iedereen heeft verwachtingen van zichzelf en van anderen. We horen ons min of meer op een bepaalde manier te gedragen, we moeten van alles doen en laten. Iedereen heeft zijn of haar eigen kader waarin alles zoveel mogelijk moet passen, om het leven een beetje overzichtelijk te houden. Jij bent ook in zo'n kader terechtgekomen. Je vrouw heeft verwachtingen, je kinderen, jijzelf. Jij hebt denk ik, mijn invulling dat weet ik, je leven lang je best gedaan om aan allerlei verwachtingen te voldoen. Net zoals zij waarschijnlijk. Maar Lars, als nou blijkt dat jouw kader (een beetje) anders is dan dat van haar/hen/je familie/de omgeving etc? Dan werk jij je de blubber om mogelijk in hun kader te passen, ten koste van jezelf. Jij wist dat niet, je vrouw ook niet, jullie werken allebei hard en kunnen toch niet aan elkaars verwachtingen voldoen? Ik weet dat dit mijn invulling is en misschien zit ik er helemaal naast, maar dit is wel wat het bij mij oproept. Ik geloof absoluut niet dat jij niet in staat bent om relaties te hebben, om van mensen te houden!!! Zoals jij hier bent op het forum, no way.... Maar misschien heb jij van nature behoefte aan een ander soort relatie, één die meer bij jou past? Ik hoop dat je begrijpt wat ik bedoel te zeggen, woorden kunnen soms letterlijk tekort schieten.

Dat lijkt me ook heel frustrerend Lars. Ik probeer "verstandige en helpende" woorden te schrijven, maar ik kan ze niet vinden op dit moment. Ze klinken nogal hol in mijn eigen oren. Weet dat ik aan je denk!

Ha Lars, zie dat je bent ingelogd. Hoe voel je je nu? Ik kan me voorstellen dat je baalt! Overplaatsing naar een open afdeling lijkt me inderdaad dood eng en (nog) niet aan te raden. Wat Lady Jane oppert: refusal vragen? Ik heb er zelf geen ervaring mee.

Je hebt gelijk Indigo, het zijn allemaal oude gevoelens. Diepe groeven in een versleten LP. Ik heb moeite om uit die groef te komen, heb vaak een zetje nodig waarna ik weer verder kan. Door steeds op alleen te gaan, bleef ik in die groef hangen. Het kostte me dan heel veel moeite om daaruit te komen. Het delen, hier of met anderen, is vaak zo'n zetje. Ik krijg ze hier van jullie en mede daardoor kon ik gisteren anders reageren. Ik herken zo wat je schrijft over "het toeval" van een compliment of interesse van iemand. Ik kon niet geloven dat dat voor mij zou zijn! Vroeger dacht ik altijd, na bijvoorbeeld een fijne avond met een vriendin, dat het fijn was geweest door haar. Ik zag niet dat ik daar (natuurlijk ) ook een aandeel in had. Ik vond het ook wel vaak zielig voor andere mensen dat ze met mij opgescheept zaten.

Ja Monster en je kunt er niet na 20 minuten uit!

Dhen ik vind het een eer deze datum met je te mogen delen

HA HA HA. Kohtje,

Goedemiddag allemaal. In december ben ik opnieuw gestopt, vandaag 2 maanden geleden. Jan wil je mij ajb ook op de lijst zetten? Stopdatum 24-12-2105? Dank je. Gefeliciteerd Dhen

Dank je Lars, voor het nog even inloggen en voor je reactie