Alle activiteit

Ik heb een dank je bij jouw eerste bericht van vandaag gezet. Want dank je voor het delen van je kwetsbaarheid, van je pijn en van je volharding. Voor dat kleine beetje hoop dat je lijkt te zien en wat daardoor in mij weer een stukje groter groeit. Dank je wel voor jou.

Waar gebruik je je energie dan voor? Ik lees alleen maar drankzieligheid. Als men je een schop onder je kont wil geven dan draai je m gauw de andere kant op.

@karin123 Sorry, blijkbaar komt er geen verstandig woord uit mij. Ik laat het maar even zo als het is.

ik kom hier voor mijn drankprobleem het geeft mij steun en sterkte nu moet ik eerst grip krijgen op mijn drinken

ik blijf op deze pagina ik weet zelf wel wat goed is voor mij

Ik wist niet eens dat ik steeds mopperde. Was niet mijn bedoeling. Ik dacht dat ik antwooord gaf op vragen aan mij. Je zult wel gelijk hebben. Je bent niet de enige die dat zegt. Ik zal mij verder van reacties onthouden. Misschien kan ik mijn energie wel beter gebruiken.

ja als ik dissocieer dan drink ik niet en ja ik heb dan hulp ik moet dan een paar keer per dag bellen naar mijn psychiater de dissociatie is dan ook met vlagen er zijn momenten dat ik helder ben en momenten dat ik dissocieer

Dankjewel voor je openheid. Vraag aan je, kan je het dan altijd wel nuchter houden als je aan het dissociëren bent? En krijg je er ook begeleiding in? Want heel leuk die uitleg van dat is normaal en gaat over. Maar je moet het wel ondergaan in je uppie en is niet altijd een bijster leuk voorruitzicht of beloning om nuchter te blijven lijkt me. Eerlijk gezegd zou dat mij demotiveren. Heel erg prima om mijn angsten, mijn rottigheden en mezelf weer te herontdekken, maar als ik daar fases voor moet doorgaan waarbij ik niet meer op mezelf kan vertrouwen, mezelf kwijtraak en mag vertrouwen op anderen. Is niet echt een motivatie om dat dan wel te doen of vol te houden.

Maar waarom doe je het dan steeds? Wat doen andere mensen die aangezichtspijn hebben? Ik ken verder niemand dus ik weet het antwoord niet. Willen die ook allemaal uit het leven stappen zonder het te doen?

jij hebt niks verkeerd gedaan ik voel met je mee probeer een beetje tot rust te komen

ik weet dat als ik een tijd nuchter ben de dissociatie terug komt ik sta dan niet in de realiteit in de voormiddag heb ik dan weinig last maar vanaf de middag begint het en dan ben ik het liefste thuis hier voel ik mij veilig volgens de dr en mijne sponsor van de AA is dit tijdelijk en gaat dit op termijn verdwijnen ik kan dan ook terecht bij mijn ervaringsdeskundige die zelf vroeger last heeft gehad van dissociatie maar ik ga er zeker mijn leven niet voor geven

Bedankt. En veel verder kom ik niet. Ja, toch wel, jullie zijn mij oprecht dierbaar, stuk voor stuk. Al heb ik nog nooit zoveel gejankt als nu, emotioneel wrak. Het zijn zware dagen hier. Wel logisch, rijden terwijl je aan de handrem trekt gaat moeizaam. Maar het moet, ik moet doorzetten. Dit is de laatste keer dat ik dit kan opbrengen, als ik het nu niet doe, nu niet op kan brengen, dan is het klaar. Ik draai om conclusies heen, al heel lang, misschien al wel mijn hele leven, in elk geval zolang ik volwassen kan denken, maar zeker sinds ik kinderen heb en weet hoe dat voelt. En ik weet het, maar nu voel ik het ook echt. Maar zeggen, of schrijven, dat lukt nog niet. Stappen zetten, één voor één. En lopen voor je gaat rennen. Straks komt c. Ik denk dat ik hardop ga zeggen hoeveel ik van hem houd.

Voor mij ook. Helemaal met je eens.

Ik dacht dat ik antwoord gaf over iets wat jij vroeg. Dat Is dus niet zo, en sorry daarvoor. Dan laten we het maar bij mopperen, of een equivalent daarvan.

@stroumfke, nu zeg je een herkenbaar iets voor mij. Niet uit eigen ervaring maar de ervaring met een heel goede vriendin van mij. Enfin, ik ga dat verhaal met je delen en kijk maar of je er iets in herkend en of iets over wil zeggen. Nogmaals ik wil niet oordelen. Nu het verhaal van mijn vriendin, die heeft in haar jeugd iets traumatisch meegemaakt en kreeg daardoor psychische problemen. Heel lang heeft ze daarmee kunnen leven met behulp van drank en medicatie dus toen ze in therapie ging kwam ze daar dus met haar trauma en een verslaving aan drank en medicijnen. Zoals de doorsnee aanpak in de psychiatrie is, is eerst nuchter worden en in therapie kunnen. Dus zij ging dat ook vol overgave doen. Jep mijn vriendin was wat dat betreft echt een enthousiaste aanpakker als ze zicht op hulp had. Maar ja toen al die gevoelens niet meer verdoofd werden, nam haar geest het over en ging ze dus dissociëren. In het begin leek het dan alsof ze echt dronken was of onder invloed van medicatie. Ook ik dacht dat in de eerste instantie. Maar naarmate ik haar beter leerde kennen en ook meer vertrouwen in haar kreeg, zag ik uiteindelijk het verschil wel tussen als ze aan dissociëren was of haar favoriete blikjes Palm met een mega dosis aan pillen genomen had. Als ze aan het dissociëren was ze nog een beetje bereikbaar als ze gedronken had samen met die pillen totaal niet. Dan was het altijd handiger om haar roes uit te laten slapen en daarna te praten. Maar ja, zo werkte dat tussen mijn vriendin en ik. In therapie hebben mensen niet zoveel tijd om iemand echt te leren begrijpen. Dus ze was een double trouble patiënt, de psychiatrie kon niks met haar verslavingen en de verslavingskliniek kon niks met haar dissociaties. Dus overal ging ze vol overgave in en liet het gebeuren, maar telkens werd ze weggestuurd omdat die mensen er in hun tak van de hulpverlening niets mee konden. Of ook niet mochten? (maar dat zijn mijn gedachten) Uiteindelijk heeft ze zichzelf van haar problemen afgeholpen, jammer genoeg kunnen haar familie en ik en andere vrienden geen deelgenoot zijn van haar geluk. Omdat ze overleden is. Maar nog steeds, hoor ik haar uitbundige lach, zie ik haar weer maffe dingen doen en gebruik ik haar droge humor nog steeds. Ik heb haar ooit eens gevraagd hoe een dissociatie voelt? Of ze het aan voelt komen of haar overvalt? En wat ze dan kan gebruiken van ons toeschouwers? Zij vertelde mij, dat ze dan een onveilig gevoel had omdat ze dan de mensen die ze vertrouwde met dubbele tong hoorde praten en hele vreemde dingen tegen haar zeggen. In ieder geval geen dingen die normaal voor haar zijn wat ze herkend in ze. Dat ze niet echt bij die mensen is en ook weer wel, maar ergens net niet echt dat ze echt het gevoel heeft dat ze haar horen of begrijpen. Dat ze zelf ook niet echt kan praten en het lijkt alsof ze Pinokkio is. Gewoon geen controle meer heeft over haar ledenmaten. Wat zou helpen als we het zouden opmerken, is zeggen welke datum het is en welke dag en wat we aan het doen waren. En verder niet zoveel vragen stellen. Ik en haar familie hebben dat weleens gedaan, en ja we waren het er allemaal over eens dat ze dan wel weer aarde. Maar daarna moest ze dan altijd slapen, best lang soms, soms 48 uur achter elkaar en dan werd ze nog steeds moe wakker. En kon zich er niks meer van herinneren. Dat is mijn ervaring met mijn dissociatie, herken je er iets in?

Voor mij voelt het als wegzinken in lamlendigheid.

Huh? Maar je doet toch niet anders dan negatief zijn over alles in het leven? Ik noem dat mopperen, maar dat is misschien niet het goede woord.

Ja alleen op dinsdag ben er ook heel erg verdrietig van.kan het geen plek geven.vandaag juist de badkamer helemaal schoongemaakt, gestofzuigd super hekel aan 😜 En in de tuin gerommeld en bij me moeder koffie wezen drinken in de zon 🌞 lekker afleiding allemaal nu is de jongste (bonus dochter ) er gezellig dus lekker afleiding ook.straks koken en dan gaan we lekker me favoriete serie kijken. zon gemis is niet te doen😞 maar moet ik moet het er mee doen hij wil niet meer dan dit. probeer me zelf voor te nemen kan altijd erger.

Ik heb geprobeerd een eerlijk antwoord te geven. Dat is dus niet gelukt. Mopperen is wel het laatste wat zin geeft aan mijn leven. Jammer dat je zo denkt over mij.

Ik kom er ook graag even bij zitten Oskar, met mijn tristesse en nog maar een heel klein spoortje moed.

Misschien hou je erg van mopperen en geeft dat zin aan je leven ofzo. Ik weet eigenlijk totaal niet hoe ik op je moet reageren.

Een korte sessie van mindfulness kan ik aan, maar een lange ga ik niet meer proberen

Ik kom er maar even bij zitten. Als ik nog sigaretten had, hadden we samen zwijgend kunnen roken. De flessen moet ook al dicht blijven. Kopje jasmijnthee dan maar? Zo ver is het met ons gekomen. La vida es immensa tristura. Moed houden, mijn getroebleerde broer. Of als dat niet lukt: vertrouwen op de ezel dat het weer goed komt.

🙂 Mooi zeg. Is het nog goedgekomen met die meneer? En het stormt en regent er ook nog de hele tijd.

Buitenwerelden verschillen. Ik heb na mijn eerste stoppoging meer dan 10 jaar niet gedronken. Ik wist het toen ook allemaal. Misschien heb ik iets bij/afgeleerd.