Alle activiteit

Was vroeger een van mijn lievelingsnummers. Ik had vroeger een Kever Cabrio, doet me altijd aan die tijd denken. En helaas, doet me er ook aan denken dat je de tijd niet kunt terugdraaien.

Nog een duim hier. @hub02: die muziek stemt mij enorm weemoedig. De foto en de titel alleen ook al trouwens. Lekker.

De afgelopen twee dagen en eigenlijk weken waren heel intensief. Wat doet een nieuwe baan toch veel. Vandaag repeteren. Opdat ik me maar niet verveel. Nieuw haakproject begonnen. Met een telpatroon. De zinnen verzetten…

Soms is het heel helder wat er scheelt, dan is er iets in de buitenwereld aan de hand. maar als alles op rolletjes lijkt te lopen, dan helpt het me om me af te vragen wanneer ik me nog niet zus of zo voelde. Dan kom ik vaak wel bij de aanleiding. Er was iets wat mijn hersenen waar hebben genomen als 'gevaar' en wat een reactie heeft opgeroepen. Die waarneming kan zo futiel zijn dat ik niet geloof dat ik me daar nou druk om zit te maken. Die zelfafwijzing zit dan in de weg, maar is goed om ook op te merken. Ik blijf niet te lang zoeken, als ik er niet achter kom dan ga ik iets doen, dan verdwijnt het vanzelf . Het blijft een oefening en hoeft niet perfect.

Als Mormel en ik samen voor jou duimen, dan moet het zeker werken. We doen ons best!!

Duits is mijn halve moedertaal. Niet dat ik maar een halve moeder heb, maar ik vergeet altijd dat Hollanders niet altijd Duits begrijpen. Wil het wel vertalen, mooie tekst trouwens.

Helaas zijn er grenzen aan mijn fantasie 😟

Ja, die heb ik. Maar je kunt alles visualiseren hè, Hub 😁

Ja, zeker! Eerst lag ik fulltime op bed en kon ik met moeite bij de wc komen. Nu kan ik zonder veel problemen douchen, huishoudelijke klusjes, beetje in de tuin rommelen, stukje lopen, autoritje maken... Nog niet al die dingen op 1 dag. Tot nu toe stortte ik na een aantal betere dagen steeds weer in maar de laatste maand blijf ik op de been. Yahoo, duim voor me (als je wilt).

Ha, je hebt zelfs haren die je in de wind kunt laten waaien. Kan ik niet zeggen. Echt jaloers op!

Weekpact 6 september 2026 Mormel Ineens ook maar hier om me een schop onder mijn hol te geven.

Soms wel. Ik merk bijvoorbeeld dat donker en droevig weer mijn stemming negatief kan beïnvloeden. Dat vind ik stom en daardoor ben ik geneigd die invloed weg te wuiven of te bagatelliseren, maar dat helpt niet. Of: het is momenteel nogal onrustig op het werk, met veel wisselingen en tekort aan personeel. Ik ben nogal gehecht aan een vaste vertrouwde structuur, dus ook dat levert onrust op. Maar omdat ik tevens stoer en onafhankelijk wil zijn laat ik die vaststelling minder snel toe. Of ik besef me niet eens welke invloed het op mij heeft. Twee kleine voorbeelden. Niet bedoeld om specifiek op in te gaan, maar als illustratie van zaken die zich onbewust buitenproportioneel in mijn hoofd kunnen opblazen als ik er aan voorbij wandel. De bewustwording ervan en het spreken erover leveren al veel opluchting op. Een kind kan de was doen. Maar je moet wel weten dat ergens een wasmachine is.

Betekend dit ook dat er fysiek beterschap is?

Yana, lief van je. Ik heb maar een half woord nodig. Als iemand mij van het dagpact gooit ga ik meteen "aan de slag" 😃. (Zal wel meevallen, heb niks in huis). Ik ga me dadelijk eens op de heksen storten.

Ik heb ook een e-bike. Mijn volgende doel is om daar een stukje op te fietsen, dat zou een fantastische stap zijn in mijn herstel maar ik vind het retespannend. Ik ga eerst nog maar eens visualiseren dat ik vrolijk rond fiets, wind door mijn haren, lekker stevig tegen de heuvel op trappend, vol levenslust en energie...

Heb je gebroken vingers? Dat hoort toch niet bij je ziekte mag ik hopen? Klinkt afschuwelijk.

Voorbije periode was weer wat lastiger. Psychiater die aangeeft dat het niet zijn bedoeling is om mij naar betaald werk te lijden, maar dat hij eerst wilt werken aan levenskwaliteit, psychologe die verschoot dat ik zelfs maar overwoog om terug te gaan werken; en na die gesprekken denk ik dan "Mormel luister naar die mensen". Vervolgens kom je dan thuis en lees je in de kranten en op fora over de aanpak van langdurig zieken en is het eerste wat ik denk toch "werken". Heb zelf vaak het gevoel tussen wal en schip te vallen, te ziek voor een normale job, niet ziek genoeg om volledig afgekeurd te worden. Op een goede dag kan ik zes uur bezig zijn met huishouden en tuin en dan hou ik me voor dat een halftijdse baan toch moet lukken, waarna weer een slechte dag volgt met de rolluiken gesloten en waarbij niets uit mijn handen komt en dan weet ik dat geen werkgever daarop zit te wachten. Sorry voor de klaagzang.

Dat opmerken van gevoelens wordt makkelijker door oefening @Oskar. Eens met @bumperjim, ik vind het fijn als mensen hun binnenwereld verkennen en erover schrijven. Het van een ander lezen kan een spiegel zijn en je net weer even een zetje geven. Ons gevoelsleven is misschien wel vergelijkbaar met het weer op een halfbewolkte dag met hier en daar een bui. Dat las ik ergens en dat vond ik wel een goede vergelijking. Als ik de lucht zou bestuderen en net zo in verzet zou gaan tegen het tijdelijk verdwijnen van de zon als tegen mijn eigen emoties, dan zou ik zien hoe absurd dat is. Het verzet is het allerergst vind ik, niet de emoties zelf. Verdriet en rouw toelaten voelt zelfs prettig. Als een opluchting. Zoals een kind dat wordt getroost in plaats van afgekocht, afgekeurd, of afgeleid. De betekenis die ik eraan geef, die is pijnlijk: 'het zal altijd zo blijven, ik ben een loser, niemand houdt van me, ik wil een borrel enz"

Ik heb gisteren weer eens, uit eigen frustratie, hier op het forum dingen uitgekraamd die ik echt niet meende. Alles is beter dan dat, om de tijd om te krijgen. Ik stort me vandaag weer op de heksen en vampieren, mijn e-reader dus. En dat gaat nuchter gebeuren! Ik heb 2 maanden geleden een gloednieuwe e-bike gekocht. Ik heb daar welgeteld één ritten mee gemaakt. Eens kijken op ik dat ding opgestart krijg, want ik weet nog niet eens hoe alles precies werkt (na meer dan 2 maanden!). Maar ja, goede voornemens en plannen maken maken is wel een van mijn sterke kanten. Vandaag nuchter blijven is al goed voor vandaag. Dan lukt het bijspijkeren van mijn heksen- en vampierenkennis ook wel. De rest is voor morgen.

Als je broer is overleden is het volkomen normaal en zelfs vanzelfsprekend om daar verdriet over te hebben. Ik weet dat uit eigen ervaring. Els Noorlander ging daar in haar lezing ook op in.

Dagpact: Moeps hub Mormel Yana Ik parkeer mezelf er maar even onder, voor je het weet kukelen Mormel en Hub er anders weer uit. Zet 'm op mannen, vandaag. Nu je er toch bent kun je er net zo goed iets moois van maken.

Er is natuurlijk niet één aanpak die voor elk type negatief gevoel is aan te raden. Soms kun je het glimlachend observeren, soms moet je even bijsturen, soms moet je ermee in therapie.

Ik weet niet hoor, Bob. De laatste tijd voel ik veel verdriet om mijn broer die is overleden. Om dan te denken: "nou ja, dat heb ik wel vaker" en over te gaan tot de orde van de dag lijkt me misschien niet helemaal een goede manier om er mee om te gaan.

Ik ben geen goed voorbeeld, maar mij helpt het wel om te focussen op de dingen die ik kan doen als ik nuchter blijf. Je hebt het zelf goed beschreven in dat ander draadje.