Alle activiteit

zeg maar goed het drankorgel ik ben er nog beschaamd voor da heb ik nu nooit ni voorgehad normaal als ik een fles ging halen geraakte ik zonder problemen thuis maar nu was ik goe getapiseerd ik wil nooit meer drinken het weekend is een goede test vrijdag zaterdag en zondag voormiddag naar mijn ontmoetingscentrum en in de namiddag en savonds thuis

Vanmiddag dan toch naar Dagmar gebeld. Ze nam niet op natuurlijk, ze neemt al maanden niet meer op als ik bel. Maar goed, ik heb wel ingesproken. Niet voor haar, maar voor de tweeling. En dan is het verder maar afwachten. Zal straks ook maar meteen aan c toegeven dat ie onze dochter mag bellen. Hebben we dat ook maar gehad.

Hey vriend, zou je willen vragen hoe het gaat met je, als je antwoord wilt geven.

vrijdag zaterdag en zondag ga ik in de voormiddag naar mijn ontmoetingscentrum het zou vooral voor de namiddag en avond zijn op vrijdag zaterdag en zondag maar zoals ik mij nu voel gaat het wel lukken ik wil echt ni meer drinken

je kan je eetprobleem mischien aanpakken zoals je drankprobleem alleen vandaag gisteren is voorbijj morgen moet nog komen alleen vandaag telt zo ga ik het doen als ik mijn eetprobleem ga aanpakken en ik ga mijn dag dan in 3 verdelen de voormiddag de namiddag en de avond das makkelijker om vol te houden

Dit plaatste ik op een andere locatie, ik kan best wat hulp gebruiken om te vermageren.

Stoppen met alcohol te drinken was poepsimpel in vergelijking met het minderen van te eten. Eenmaal mijn besluit vaststond om te stoppen met alcohol was er geen probleem meer. Met te eten kan ik niet stoppen, alleen proberen te minderen. Of het simpel blijft om gestopt te blijven met alcohol weet ik nu nog niet. Vandaag iemand tegengekomen die bij mijn opname in 2021/2022 ook opgenomen was en een hele tijd droog stond. In het weekend had hij gedronken en onderweg te voet naar huis stond er een paal in zijn weg. Op spoed stelden ze vast dat hij 3,6 promille in zijn bloed had.

Sorry, even een reactie op Oskar. Kinderen misbruiken, hoe dan ook, is vreselijk. Mijn schoondochter is geestelijk en lichamelijk misbruikt door haar ouders. Altijd kreeg ze te horen, dat ze niets kon. Regelmatig werd ze mishandeld. In die tijd, was ze nog ons buurmeisje. Nu al 20 jaar bij elkaar. Regelmatig aan de deur met blauwe plekken. Ik geloofde het toen niet, maar het blijkt wel degelijk waar te zijn. Ze is nu 32 en wil niets meer met haar ouders te maken hebben. Voor mij zijn ze dood. Maar ze zijn natuurlijk ook Opa en Oma. Het zijn zowel mijn kleinkinderen als die van hun. Mijn schoondochter heeft ook een halfzus, die altijd werd voorgetrokken. Die halfzus heeft ook 2 kinderen van dezelfde leeftijd als mijn kleinkinderen. Het zijn nichtjes en vooral mijn jongste is gek op haar nichtje en is er graag. Ze worden dan gebracht door mijn zoon. 3 weken geleden is mijn jongste er 4 dagen geweest. Leuk voor de kinderen, want die kunnen er dan weer niets aan doen en spelen graag met elkaar. Wat een verhaal he? M'n schoondochter doet het overigens goed. Werkt in de horeca. Mijn zoon kan nog even moeilijk werken omdat hij mantelzorger is voor mijn oudste. Er wordt nog onderzoek gedaan, wat ze buiten haar autisme nog meer mankeert.

Datzelfde heb ik ook met mijn zoon. Hij is nu 37 en heeft gewoon mijn smaak.

Ik denk dat je daarmee de voormiddag kunt vullen. Vervolgens is de dag nog lang. Bespreek dit zeker morgen eens met je psychiater.

Hier blijf ik nog even op kauwen @Bob, dank je. Well, ik heb lang gedacht dat het bij ons thuis misschien wat heftiger was dan bij anderen, maar niet dat het abnormaal was. Je eigen omgeving bepaalt immers wat normaal is. Maar goed, ik kwam ook nergens. School, thuis, thuis, school. En dat werd getimed, dus ja, wat wil je? Dat iemand nee zou zeggen tegen een ouder? Ondenkbaar. Dat het abnormaal was weet ik al een hele tijd, hoe abnormaal begint steeds meer door te dringen. En dat echt voelen, nou sinds dat waarom ik dus ingestort ben nu. Alles loopt door elkaar en ik heb er geen houden meer aan. Nou ja, zoiets. Ik ben moe, ontzettend moe. De halve nacht ben ik bezig met schrijven omdat ik toch niet kan slapen. Verwerken, onder ogen zien, mezelf beter begrijpen misschien? Het is verdomd hard werken dit. En intussen probeer ik te negeren dat ik me enorm veel zorgen maak over het hele hiv idee. Die afgrond kan ik er niet bij hebben, daar sta ik met de rug naar toe. Maar ik begrijp hypochondrie nu wel wat beter, want bij alles wat anders voelt, krijg ik zo ongeveer een hartstilstand.

Hi. Nou, mijlpaal vandaag, heb wat over mezelf verteld tijdens de groepsronde. Mooi man, iedereen blij. Dagpact: renaldo61 MaryArt Kaatje Yvonne Fonny🌞 Mariposa Quinn

ik ga met het volgende beginnen een wandelingetje rond de blok zonder portefeuile een lekkere warme douche en mijn oefeningen van de fysiotherapeut nog eens doen da zijn 3 mogelijkheden om mij af te leiden ik ga hier mee beginnen wa denk je

de voormiddag is goed verlopen ik heb met de psychiater overlopen hoe ik het weekend kan door komen zonder te drinken ze heeft ook graag dat ik elke dag even bel dan kunnen we kort op de bal spelen zaterdag werkt ze dus ik kan haar bellen dan gaat de verantwoordelijke van buren voor buren eens navragen in een rustoord of er mensen zijn die nooit bezoek krijgen maar wel graag bezoek willen dan begin ik met 1 dag in de week om iemand te gaan bezoeken en nu een beetje rusten

Die eerste periode: afleiding, afleiding en nog eens afleiding. Als je langere tijd nuchter staat: ervaren hoe het is om nuchter te leven en elk moment waarop je normaal gedronken zou hebben, maar het nu niet gedaan hebt, mentaal een beetje vieren. Voor afleiding: zijn er nog hobby's die je hebt waar je al lang geen aandacht aan besteed hebt?

ja als ik in crisisopname ga moet ik meestal maar een week of 2 moet wachten om binnen te kunnen

Eigenlijk weet ik niet of dat laatste een goede verschuiving is. De laatste tien jaar ofzo drink ik ook voornamelijk thuis in een situatie zoals jij beschrijft. Het voordeel eraan is dat ik geen andere mensen stoor (behalve dan op fora) en direct naar bed kan, maar het nadeel is wel dat wanneer ik vroeger naar de kroeg ging ik toch telkens de moeite deed om mij te douchen en propere kleren aan te trekken (goed dat deed ik ook nog wel zolang mijn vrouw hier was) terwijl ik nu vaak geen reden zie om mezelf nog te verzorgen daar ik toch niemand zal zien. Heel die sociale controle valt weg.

Het hangt er dan wel vanaf hoeveel volle flessen je mee terug neemt 🤪

Welkom. Jij bent toch ook de Kaatje met een vriend die ook gebruikt?

Af en toe een tasje flessen wegbrengen, als je lopend vanuit huis een boodschap gaat doen. Het duurt even, maar op een gegeven moment is dat dan klaar. Ik had het ook, in mijn gangkast. Het was zoveel, dat ik de puf er niet voor had. En bovendien meestal boodschappen deed op de terugweg van werk. Dan kan je geen lege flessen meenemen. Het hoeft niet allemaal in één keer.

Je woont toch in België? Daar gelden namelijk andere regels.

Beter van niet idd. Wij hebben nooit geen alcohol in huis. Ergens moeten er nog 2 speciale biertjes zweven, eentje met het logo van Rotterdam erop en een trekzakse. Staat dan op het label. Geef het wel weg aan iemand die trekzak speelt. Vond er niets aan toen ik het kreeg. Beetje dom ook van dat mens. Kreeg het van iemand van het koor, die ik in vertrouwen heb genomen, toen mijn vriend die terugval had. Ze weet dat wij niet drinken. Ach, mensen he? Hoe gaat het nu met je? Alweer herpakt?

Was jij het draaiorgel van toen @stroumfke?

Goedemorgen. Wat leuk @Kaatjemama, veel plezier. Hier schijnt het zonnetje. Motiveert toch altijd wat meer om iets te gaan doen. De verhuisdozen heeft mijn vriend op zolder gezet. In de tuin kijk ik maar even niet. Dat komt later wel. Zakkenvol met lege statiegeldflessen. Loopt aardig op. Kan ik ook mee aan de slag gaan. Het is lekker om in de tuin bezig te zijn. Heb een mooie planner nu en we hebben ook een whiteboard. Komt wel goed vandaag!

Eeuwig branden - ja, in die gevallen waarbij het ook op volwassen leeftijd steeds maar, of vaak, of regelmatig door je hoofd blijft spoken. Soms blijkt het echter mogelijk dat op den duur toch wel wat te verminderen, wat het leven beduidend minder zwaar kan maken en zelfs als een enorme opluchting kan gaan voelen. Ik wens Quinn uit de grond van mijn hart toe dat hij, al of niet met hulp van zijn psycholoog, zijn directe vertrouwelingen en wellicht ook dit forum en nog anderen, een weg kan vinden die daarheen leidt. Ik zie een positieve ontwikkeling in het feit dat hij deze herinneringen de laatste tijd zoals ik het ervaar meer expliciet en concreet is gaan uiten. Wie weet kan dat een manier zijn om het verleden iets meer los te maken van het heden. Het heden, waarin hij immers beschikt over veel gunstigere condities en keuzemogelijkheden dan toen.