Alle activiteit

Dat zie ik bij mijn zus. Vorige echtgenoot is overleden, oorzaak drank. Wat doet ze? Weer een zuiplap aan de haak geslagen. Mijn overleden man dronk niet, maar heb nu iemand met een flink alcoholverleden. Ook 11 jaar niets gedronken. Het waren periodes, maar toen ik hem leerde kennen, zat hij middenin een alcoholperiode. Vrouw overleden, moeder overleden. Moeilijk om dat te verwerken en tsja, dan wordt drank ineens je beste vriend. Snap het allemaal zo, heb zelf ook in zo'n periode gezeten. Van mijn zus snap ik het niet zo, want hij heeft haar wel weer meegesleept.

Het gaat niet meer, ik kan helemaal niets meer voor mezelf weghouden. Alles is nu en altijd. Voor de duidelijkheid, triggers. Kan het ook niet helpen. Ik wil dit niet uiten, maar als ik het niet doe, stik ik erin. Pa schuift naast mij in het bed. Trekt me tegen zich aan, zijn handen onder mijn pyjama. Hij houdt me stevig vast en vertelt me hoeveel hij van me houdt en hoe naar hij het vindt als ik niet goed luister. Dat het hem verdriet doet als ik me niet gedraag zoals het hoort, want ik weet toch dat een goede zoon zijn vader gehoorzaamt? En ja, dat weet ik, dat heb ik geleerd en ik wil zo graag ook een goede zoon zijn, echt. Hij aait door m'n haren, draait me op mijn buik. En echt, ik wil graag een goede zoon zijn, a good boy, maar ik kan het niet. Ik stribbel tegen, waardoor het hem moeite kost mijn broek uit te krijgen. Uiteindelijk lukt het hem toch en hij doet me pijn, steeds maar weer tot hij zwaar op mijn rug blijft liggen. Ik huil zachtjes, omdat het zeer doet, omdat ik niet die goede zoon ben, omdat Fuck it. Spuit me maar plat voor de rest van de dag.

Ik heb dit begin januari meegemaakt met mijn vriend. De beladen decembermaand heeft hij het droog gehouden en zomaar uit het niets is hij op een zondagmiddag stiekem gaan drinken. Dronken achter het stuur gezeten. Het was vreselijk om mee te maken. Ik vond hem op die zondag ineens anders worden. Eerst nog niets in de gaten, maar toen rook ik hem. Heb hem ermee geconfronteerd, maar was op dat moment niet voor rede vatbaar. Het is alsof mijn wereld instortte. Zelf drink ik al ruim 2 jaar niet meer. Ben overspannen geworden en heb op het punt gestaan een einde aan onze relatie te maken. Het vertrouwen was ook even weg, maar gaandeweg is het vertrouwen weer terug gekomen. Nu woon ik voorgoed bij hem en sta daar volledig achter. Misschien heb je iets aan mijn verhaal?

Ja, als het aan jou ligt dan kun je nog wat, liever, beter, onzichtbaarder worden. Als je volledig zou zien dat het aan de ouders ligt dan kun je echt geen enkele kant meer op, is er geen enkele hoop meer, als kind. Het is van levensbelang dat jij schuldig bent en daarom is het zo moelijk om dat los te laten.

Schuldgevoel is heel normaal en logisch vanuit het kind dat moet kunnen overleven en daarvoor afhankelijk is van de ouders. Zij kunnen daarom niets verkeerds doen want dat bedreigt het overleven van het kind. De ouders staan op een voetstuk en het kind neemt de schuld op zich. Dit is niks nieuws voor mij en sowieso heel herkenbaar. Ik heb dit ook doorgetrokken naar zowat alles. Het is altijd mijn schuld ipv de ander (eerste reflex). Wat ik vandaag wel nieuw geleerd heb is dat er blijkbaar een verband bestaat tussen schuld(gevoel) en depressie. Dat ga ik nog verder onderzoeken.

Oh jawel het is hier stralend weer! En grapefruit heet hier trouwens pompelmoes. 😁

Sterkte met het verlies van je hond @Mormel. Dat is altijd zeer ingrijpend. Je krijgt heel wat voor je kiezen momenteel

Want in België is het geen lente en schijnt de zon niet?

Mijn begeleidster vergeleek mijn relatie met mijn psychiater als een relatie tussen broer en zus. Ik weet niet waar ze dat vandaan haalt.

Het beste deel van de dag zit er alweer op voor mij. Mijn gesprek met mijn begeleidster.

Het is OK zolang het gaat zoals je wilt 👍🏻

Ik snap het ook niet, maar dat is geen gek vinden, het is gewoon niet snappen.

Ja, kennelijk. Ik hoop niet dat het klinkt alsof ik het gek vind dat Quinn het zo voelt. Ik vind het ontzettend lastig om woorden te vinden die niet verkeerd kunnen vallen. Ik ga er maar vanuit dat Quinn begrijpt dat mijn intenties goed zijn.

Jarenlang gaslighten en iemand gaat precies geloven wat je wilt 😢

Myep 🤣 Mannen trekken meer hun eigen plan, zien vaak niet de noodzaak om er een halszaak van te maken. Dan valt zo'n groep gewoon als los zand uit elkaar en niemand vindt het verder een probleem. Maar, als het niet uit elkaar kan en ze zijn dus veroordeeld om bij elkaar op de lip te zitten (zoals in het management van een bedrijf, fictief voorbeeld natuurlijk) dan spelen mannen net zo goed politieke spelletjes en vuile steken onder water, trappen onder de gordel en mes in de rug en arsenicum in de koffie 😜 Nu zijn de mannen- en vrouwenrollen natuurlijk cliché. Ik zie mn dochters heel verschillend reageren. Holenbeer neemt gewoon afstand, die laat zich niet gekmaken, ligt ook nooit vreselijk in de clinch met iemand, die gaat er met een grote boog omheen. Terwijl Vlinder vanaf de kleuterschool al relatiedrama beleeft, maar ja als je borderline hebt dat helpt niet natuurlijk.

Of misschien wel, maar dat antwoord heb ik niet in gedachte

Nope

Hé @Kohtje, je hebt je laatste reactie weggehaald maar ik had het al gelezen. Ik wilde dat nog een keer doen maar hij is foetsie. Nu weet ik niet meer wat er stond maar wel dat ik dankjewel tegen je wilde zeggen.

Tsja, mensen kunnen heel flauw zijn, als er ergens in een groep onenigheid ontstaat. Dan begint het gedonderd. ruzie, roddel, achterklap. Ik heb inmiddels zoveel van dit soort toestanden aan de hand gehad, want wat dacht je, als er ruzie ontstaat in een mannenkoor? Bij ons laatste Shantykoor, waren er ook 2 groepen. Ik merkte het meteen al aan de sfeer daar. Op een gegeven moment zijn er ook diverse mensen weggegaan. Wij zijn ook weggegaan. Van het koor is nu niets meer over. Alleen de ouwe chagrijnen zijn nog over en gaan met rollators het podium op. Nu hebben ze versterking van een ander koor, maar daar zijn zo ook nog niet mee klaar, voor dat koor staat de dirigent, die ook is opgestapt bij dat koor. Die gaat dat tegenhouden, of hij kapt gewoon met dat koor. Gelukkig heeft hij nog een leuk koor en ons jongerengroepje. Een gezellige vent is het. Het is heerlijk weer. ik ga nog wat dozen uitpakken. Kwam vanochtend al mijn leuke koffiekopjes tegen. Die heb ik meteen hier in de kast neergezet. Kom steeds spullen tegen en het is best leuk om te doen. Nu nog mijn doos met bladmuziek en teksten vinden. Had beloofd dat ik bladmuziek mee zou nemen voor ons koor. Ach, ik heb nog a5 dagen om te zoeken. Moed aan het verzamelen voor vrijdag. Dat wordt een schoonmaakdag. Ook geen hekel aan hoor. Dan zijn we al een heel eind. Het laatste moet mijn grote theaterorgel mee. Zo n bakbeest, waar je 55 jaar geleden 30.000 gulden neer moest tellen. Het is een bakbeest en we hebben er ook geen plek voor. Hij mag zolang in een loods staan, van een vorige werkgever van mijn vriend. Daar staat hij droog, want vocht vinden ze niet zo leuk. Ik ga wel van de zon genieten natuurlijk. M n schommel staat al klaar. Heerlijk heen en weer wiegen in het zonnetje. Omdat ik het verdien ☺️

☀️

Ik weet (gelukkig) niet hoe dat werkt bij mensen die zoiets is overkomen, maar ik begrijp dat je het gevoel houdt dat je schuld hebt hieraan? Hoe kan dat toch? Kwaadheid lijkt me logisch en verdriet en angst, maar schuldgevoel slaat nergens op vanuit mijn perspectief. Het is niet jouw schuld, het was niet jouw schuld, jij kon er niks aan doen, je kon er niets tegen doen, het is zijn schuld, hij heeft het gedaan, NIET jouw schuld! Hou jezelf vast lieve Quinn, wieg jezelf in je armen, je bent veilig nu. ❤️

Dat zou idd helend kunnen zijn maar ook juist andersom, want garanties heb je nooit ook absoluut vertrouwen kan te niet gaan mensen blijven mensen en soms is liefde niet genoeg persoonlijk heb ik het helen pas ervaren toen ik mezelf leerde vertrouwen en waarderen

ons kent ons @Lonster1 je bent gewoon een lieve sjoemelaar (soms) een lief mens

goeiemooiemorgen frummers vriendschap echte vriendschap is als een liefdesrelatie zo kwetsbaar soms. In ons volleybalteam zijn er zo kleine groepjes vrienden ontstaan die ook buiten de sport dingen ondernemen. Maar die 3 groepjes zijn door wat omstandigheden zo versterkt dat er typische vrouwenruzietjes zijn ontstaan. Om wel principiele aanleidingen. Ineens zijn we geen team meer. Niet ineens want het sluimerde al veel langer. De laatste weken zijn er bommetjes gebarsten, werden teamgesprekken kleine oorlogjes en dreigt na 36 jaar de boel opgeheven te worden. Slapeloze nachten, buikpijn, maar ook medestanders zoeken, kwaadspreken, roddelen, helpen, kameraadschap, kwetsbaarheid enz enz Het lijkt potdorie wel de politieke oorlogssituatie in de wereld, maar dan in het klein. Dichtbij. Dus eng. Gisteravond een soort van kompromis bereikt om ons weekend in april toch in te kunnen gaan met alle 12. En het seizoen af te maken. En nu doet iedereen zo overdreven haar best dat het ook ongemakkelijk voelt. Maar de neuzen staan weer even dezelfde kant uit. Ik weet niet precies wat ik hiermee wil zeggen, maar n.a.v. Jimbo posting, me toch ook maar eens uiten. Mijn dochter vindt ons maar puberaal reageren haha. En ze heeft gelijk ook. Mannen zouden dit toch anders aanpakken.

Dagpact: Quinn renaldo61 MaryArt Yvonne Kaatje Mariposa