Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Sanity]

Haha ja als het over flauwe kattenhumor gaat wil ik daar wel op reageren.

Ik kan mij altijd wel vermaken om het idiote gedrag van die beesten.

Op youtube heb je ook van die leuke filmpjes.
Die heten dan "my cat vs other cat".

De filmer filmt dan compleet mislukte acties van zijn eigen kat (tuurlijk in scene gezet) en laat dan zien hoe succesvollere katten wel acties laten slagen.

Zie je echt de meest idiote cat bloopers.
 

 

 

25 april bewerkt door Sanity

[Senna34]

Katten tv doet het hier erg goed. Maar nu met mooi weer kunnen ze echt ravotten in de tuin 

[Spud]

Ik vang niet temmen katten op, dus ja is niet in scene gezet beelden zie ik vaak voorbij komen

Ook best grappig om te merken, ik hoef bij de katten die ik niet aanraken mag geen teken te verwijderen

 

[Spud]

Ik wordt nog altijd overvallen door mijn 16 jarige adhders, Echt heel grappig !

[Spud]

Senna, je bent hier welkom hoor, maar als je hier net komt kijken, lijkt het me handiger als je verder zoekt op het draadje.

[Senna34]

Ik lees hier al een hele poos hoor. Of bedoel je dat ik hier eerst een aantal goed gekeurde berichten moet plaatsen, voordat ik ergens op mag reageren ? Nou moe !

[Mormel]

17 uur geleden zei Spud:

Nee, ik snap je niet, waarschijnlijk omdat ik werkeloos nooit onderzoeken en therapieën heb moeten ondergaan. Best wel een behoorlijk raar, want was jij degene niet die me ook vertelde over de huishoudhulpverhalen? 

Dezelfde, maar dat werk is dus weer niets geworden. 

[Senna34]

22 uur geleden zei Spud:

Senna, je bent hier welkom hoor, maar als je hier net komt kijken, lijkt het me handiger als je verder zoekt op het draadje.

Wil je dit a.u.b. nog even wat duidelijker toelichten ? Dank !

[Spud]

@Senna34, ja dat wil ik wel, maar waarschijnlijk heb je het al mogen proeven. Ik ben gewoon van de donkere humor.  Dat leek me voor een net nieuw persoon niet zo heel handig. En zeker niet omdat je kwam praten op mijn persoonlijke draadje. Maar zo te lezen ben je inmiddels ontgroent en deelt nog steeds mee aan de gesprekken. 

Leuk, kattenfilmpjes, maar die laatste dat een mens die kat daartoe aanzette vind ik minder. 

Zoals ik al eerder zei, grappige filmpjes zijn voor mij, dat mijn papflesser ineens tegen de muur aankroop en daar ging ravotten. Ik had tapijt toen nog tegen mijn muren aan. Zo grappig om die kat geplakt aan de muur zoveel plezier te laten hebben. 

[Spud]

Het kattenseizoen is weer begonnen!  Aangezien ik eigenlijk geen kattenvanger meer wil zijn, vind ik het lastig om lijdzaam toe te kijken. Zeker als de voorplanting in mijn tuin is aan het gebeuren. Jep! Wie had dat ooit kunnen bedenken? Ondanks alle verstoringen die in mijn tuin plaatsvinden, mijn tamme katten die daar rondlopen en mijn aangenomen zwerfkat die daar rondloopt en ik zelf ook daar bezig ben, heeft een heel schuchtere moederkat besloten dat mijn plek een veilige plek is om een nest te werpen. Ik heb het nestje mogen zien, niet echt kittens die qua kleur te herplaatsen zijn, 1 grijze tijger en 2 zwartjes. Aangezien de moeder ze goed lijkt te verzorgen, voel ik de aandrang niet heel erg om in te grijpen voor nu. Ik ben wel bang, omdat ze zo bang is voor mij, ze op een onbewaakt ogenblik met een confrontatie met mij zich laat overrijden. En dan ga ik natuurlijk wel wat doen. Maar voor nu wil ik de natuur gewoon zo laten zoals het is. Tijdens mijn kattenvang acties heb ik wel eens moeders alvast laten steriliseren terwijl ze een nestje zoogde. Maar mijn ervaring daarmee is behalve heel stressvol eigenlijk diep van binnen niet oké. Papfleskittens, zelf ook 1 gehad, die me liet zien dat het moederschap  niks voor mij is, omdat ik over beschermend ben. Ja, Vida, was mijn moeders kleinkind en zo bij gebrek aan echte kleinkinderen. Maar van Vida heb ik ook geleerd dat ze een soort van gehandicapt was, ze dacht namelijk dat ze mens was en had niks met andere katten. Omdat ze door mij opgevoed was. Ik ben er wel echt heel blij met de ervaring dat ik dit kleine bijna doden wezentje, wat ik uit een reflex uit de vangkooi griste en onder mijn T-shirt stopte tot leven kwam. (de moederkat was door de stress van het vangen bevallen in de vangkooi)  

Ik dacht eigenlijk dat dat andere katje dood was wat bij de moederkat lag. Maar later bleek toen ik het op asiel aankwam het ook nog leefde. Alleen omdat zijn of haar oogje door de dichte oogjes was gaan uitpuilen, hebben we deze als kansloos gezien en heeft deze een spuitje gekregen. Stom van mij dat ik niet gekeken heb of het de broer of zus van Vida was. Maar ik heb dat katje een mooi grafje gegeven op het asiel terrein. 

En toen was ik kattenvanger met een papfles kitten. Jammer maar helaas, je krijgt er geen kraamverlof voor. Je gaat eerst naar per dag kijken en kei blij zijn dat ze qua gewicht aankomt. Als dat 2 weken lukt, durf je over weken te denken. Een asiel is al niet echt een veilige plek voor zo een jong dier en overal en nergens mee naartoe genomen te worden en in contact te komen met zwerfkatten was al helemaal niet oké. Maar Vida deed dat goed en is uiteindelijk zelfs mijn mascotte geworden. Ze was namelijk opgegroeid in mijn bedrijfsauto dus dat was normaal voor haar.

En ja, ik kan niet anders zeggen dan dat Vida, mensen waarbij ik kwam om katten te vangen, wat milder werden tegenover hun zwerfkatten als ze Vida zagen. Want het rotte is gewoon, als mensen een melding maken van een zwerfkattenprobleem, ze het liefste willen dat die katten nooit meer terugkomen. Vida maakte het me wel makkelijker om uit te leggen dat het juist beter werkte om de katten na neutralisatie weer terug te mogen plaatsen. Uiteindelijk heb ik zelf ontslag genomen en reed ik niet meer rond met Vida en mocht ze kennis maken met de katten die ik verzameld had en al had. Dat vond ze niet zo fraai. Maar het samen in de auto zitten was ze al snel verleerd. 

Ze is 10 jaar mogen worden. En zij is de reden dat ik dus twijfel bij het ingrijpen van jonge kittens en ze te veroordelen tot papfles kittens. Dus zolang de moeder nog voor die kittens zorgt in mijn tuin. Laat ik het gewoon gaan. Mijn plan is wel om de moeder te vangen als de kittens 12 weken zijn. 

En als die kittens wel voldoende aan mij gewoon geraakt zijn, kan ik nog altijd kijken wat de beste oplossing is? ze laten neutraliseren is mijn doel wel. En misschien laat ik ze ook wel chippen. Want ergens vind ik het ook wel leuk, dat ik vrije katten rond heb lopen op deze wereld, en de mogelijkheid er is dat ik ingeschakeld word als er iets mis is met hen. Terwijl ik eigenlijk geen vertrouwen heb in het chip systeem. 

Dus ik ben effe niet bezig met mijn forum verloving 

[Spud]

Het kattenvangen, was mijn droomjob, heerlijk vrij altijd onderweg, en voor verrassingen te komen te staan. Vooral met mijn medemensen. Maar in gesprek te gaan en hun standpunt ook te leren begrijpen en daarop te kunnen reageren gaf mij zelfvertrouwen en hielp ik veel meer katten mee. 

Ook soms naar en een keuze tussen dood en leven moeten  maken, maar in mijn hoofd kon ik het wel recht breien. Wat ik nog steeds niet kan rechtbreien in mijn hoofd, is dat ik door de werkdruk soms katten op de verkeerde plek losgelaten heb. Daar voel ik me nog steeds tegenover die katten schuldig over. Wel gelukkig waar mensen bijvoerde, maar voor mij maakt dat mijn fout niet goed. 

En dat sommige katten, ontsnapte op mijn revalidatie plek, en dat waren meestal de katten die mensen wel graag terug zagen komen. Dan moest ik ze vertellen dat ik de kat verloren was. Ik was er altijd eerlijk over, ik had ook kunnen zeggen dat die kat dood gegaan was. Maar ik voelde me zo verantwoordelijk voor die katten zonder naam, dat ik zelfs mijn fouten durfde toe te geven. 

Kattenvangen is menswerk en met mensen leren werken en uiteindelijk werd het dat alleen, en paste gewoon niet bij mij. Want ik voelde me inmiddels een soort van stem van al die zwerfkatten die ik al gevangen had. Dat op een dag, mijn collega weg was met mijn auto en ik telefoontjes binnen kreeg van gevangen katten. Ik tijdens dat moment onze website eens ging bekijken in afwachting van. En daar zag ik een advertentie voor een nieuwe kattenvanger. En toen ben ik geflipt, het was al genieperig toen ik deze baan kreeg en ik had ze nog zo gezegd als je ontevreden over mij bent zeg dat en ben niet bang dat ik vangkooien achter houdt, want dat was hun angst bij mijn voorganger.

Ik voelde me zo besodemieterd dat ik zelf maar ontslag genomen heb. Met 2 weken uitwerktermijn. Ik heb de plek echt heel schoon achtergelaten en vond het jammer dat de vertrouwen er niet was dat ik mijn gevangen katten nog vrij mocht laten. Dat heeft iemand van de honden mogen doen, goede gast overigens want hij vroeg mij in detail waar hij de katten los moest laten. Hij wist hoe belangrijk die zwerfkatten voor mij waren. 

Gewoon heel raar, dat je eigenlijk net zo wantrouwend benaderd wordt als je voorganger terwijl je het open speelt.

Waar ik nog steeds heel blij mee ben, is dat mijn gevangen katten vrij gelaten zijn en toen ik vertrok er geen gevangen zat die ik gevangen had en mezelf verantwoordelijk voor voelde. En toen heb ik nog best veel kattenvangers zien komen en gaan. Totdat het asiel overgenomen werd door een andere uitbater. 

 

 

[Sanity]

Op 2-5-2026 om 12:20 zei Spud:

Dus ik ben effe niet bezig met mijn forum verloving 

Oh dat doet mij best wel pijn.

Ook mijn je weet wel kater uit het asiel had het heel anders voorgesteld.

Hij zag het helemaal zitten.
Maar ook dat is dus een teleurstelling voor hem.

En hij had het al zo slecht.

Background info.

Ik heb 'm uit uit het asiel gehaald. Ze hadden hem daar Robijn genoemd.
Dat omdat hij door de dierenarts afgeleverd werd met een forse rekening.
Zijn hele zijkant lag open en die is gehecht. Hij was dus een dure kat....

Dierenarts levert dan vervolgens de kat af bij asiel maar die moeten dan gewoon de rekening betalen.
(tenzij hij uit Syrie komt natuurlijk dan krijgt hij direct een huis en baasje en een fat-bike).

Maar goed, ach wat wou ik eigenlijk zeggen en wat maakt het uit..........

Ik ben blij met hem en hij ook met mij als ik 'm eten geef.
 

6 mei bewerkt door Sanity

[Sanity]

Geen hond die erop (mij) reageert.

Echt verdrietig nu😁
 

Ga denk ik maar een nieuw account aanmaken

 

7 mei bewerkt door Sanity

[Spud]

Bedankt voor alle lieve verjaardag wensen die ik heb mogen ontvangen op 7 mei.  Zo leuk altijd als mensen er wel aan denken terwijl ik mijn verjaardag altijd of in mijn uppie vier of met 1 persoon. (ik ben namelijk niet zo goed in mijn aandacht aan iedereen te verdelen als het meer dan 1 is.)

Ik ben gisteren naar Pairi Daiza gegaan, mijn auto is kei tof met zijn cruis control, heb ik geweldig mee kunnen spelen. 

Verder viel het park me een beetje tegen, dieren zitten nog steeds  in kooien en in mijn beleving nog steeds vrij klein. Ik zie ook  nog steeds stereotype gedrag. Maar ze maakte het helemaal goed met een dubbelzinnige show, zo noem ik dit omdat ik mijn bedenkingen heb bij de laatste act. Daarbij vlogen roofvogels samen met hun prooidieren over ons heen, en kon het dus ook niet laten om er een beetje op te hopen dat 1 van mijn favoriete vogels er eentje zou slaan, gewoon om te laten zien dat dit niet oké is. Want eigenlijk vond ik alle vogels die hun vrijheid even kregen wel leuk om in het echt te zien vliegen. Maar ik vind niet dat je ibissen, ara´s en van dies meer met roofvogels samen moet laten vliegen. 

Maar een hele leuke Caracara maakte mijn pré 50 verjaardag helemaal oké en perfect. Die vloog over mij en tikte met zijn of haar vleugel mijn hoofd aan en dat voelde als een bemoedigend tikje. En toen besloot deze om niet verder aan de show mee te doen en is gaan vliegen. Aangezien deze geen schoentjes aan had, verwacht ik zijn of haar overlevingskans best groot, zeker omdat deze in de buurt bleef van het park.

En verder kan ik voorlopig geen Frans meer horen of lezen. Behalve dat het chinees voor mij is, heb ik ook heel veel mogen missen van de teksten bij de dieren. Ik had verwacht met zo een correct Nederlandse website ik ook verstaanbaar Nederlands zou horen. Maar dat was weinig of zelden en gaf vaak spraakverwarringen wat ik dan wel weer heel grappig vond. 

Kortom, ik heb een fijne verjaardag gehad! Leuke herinneringen weer gemaakt in ieder geval. En nu mijn 50 plannen, in ieder geval om mijn sterfelijkheid geregeld te hebben op die dag. Zekerheid zal ik nooit hebben, maar tenminste het gevoel te hebben dat ik het tenminste wel geregeld heb, lijkt me wel fijn.

[Spud]

Is dit een geintje Sanity of meen je het? 

[Spud]

Poehee, ik heb spierpijn! Niet normaal! Blijkbaar ben ik niet zo fit als dat ik dacht.  Elke dag fietsen en poetsen schijnt dus niet voldoende beweging te zijn. Dus mijn nieuwe voornemen is vaker te gaan wandelen. En vooral in oneffen terrein. Bij dat dierenpark, was berg op en af en trap op en af, mijn kuiten vonden dat niet zo oké is nu te merken.  Al droegen ze me die dag wel. 

De kittens in mijn tuin schijnen toch een beetje ouder te zijn dan dat ik verwacht had. Of er ligt nog een nest. Geen idee. Wat ik wel weet, is dat ik een klein zwart wezentje het struikgewas in zag schieten toen ik naar buiten kwam. Ik heb een egel voederplaats staan en ja ik voer de egels met kattenvoer, voor het geval dat  er kittens mee eten, krijgen de egels vanaf vandaag kittenbrokjes. 

Ik weet niet zo goed meer wat ik er mee moet? Ingrijpen of niet? Die moederkat zou ik heel graag laten neutraliseren, zodat ze zich niet meer kan voortplanten. Maar ik gun die kleine rakkertjes eigenlijk ook geen straatleven. Dus ergens mag ik toch gaan ingrijpen maar wanneer is de juiste tijd?

Want als ik dat doe, ga ik er ook helemaal voor, ik laat die moeder chippen en op mijn naam  zetten en ga voor zover als mogelijk mijn best doen om die kleine katten te resocialiseren en te herplaatsen. Maar juist dat herplaatsen zal een probleem zijn. Ik werk namelijk niet meer samen met opvangcentra, en ik vind het gewoon heel lastig om een dier waar ik tijd en energie in gestoken heb en beter heb leren kennen zomaar over te dragen aan iemand. En vooral, er geld voor terug moet vragen. Ik weet wel dat ik een compensatie mag vragen voor hun entingen en neutralisatie en dat het ook wel handig is om dat te doen. Dan denken de mensen er ook beter over om die kat in huis te halen. Maar voor mij is kattenliefde en vertrouwen niet te koop. Dus als dan een mogelijke adoptant komt en deze een slechte opmerking maakt, blijf ik met die katten zitten. Want dan doe ik ze voor geen goud meer weg. Dan heb ik meer aan iemand, die voor mij het bepaald dat ik dat katje los moet laten, want tot op heden, zijn alle katten die ik in de eerste instantie opving uiteindelijk bij mij gebleven. 

Ik wordt ouder dus ben me er ook bewust van dat meer dan 6 katten mogen en kunnen verzorgen al heel uniek is. Vroeger draaide ik mijn hand niet om voor 15 tot 20 katten, maar toen had ik een heel goede baan en had eigenlijk vrij weinig tijd voor die katten. Het is gewoon niet handig om katten te verzamelen, want daar leek het op. Ik let nu wat meer op of de andere katten het trekken? En eigenlijk heb ik nu alleen maar nog oudere katten, dus jonkies zullen ze echt niet meer leuk vinden. Hun hulp tijdens het resocialiseren hoef ik in ieder geval niet meer te verwachten.

Dus ja, ik denk er nog over na wat ik hiermee ga doen? Waarschijnlijk, me ontfermen over de moeder dat is mijn ding gewoon. Mijn vaste zwerfkat accepteert haar. En melding doen van kittens. Laf misschien, maar voor mij genoeg verantwoordelijkheid, als ik eenmaal een band krijg met die kleine rakkers dan krijgen ze nooit een beter leven. Als ik me er niet mee bemoei wel. Heel eerlijk, ik zie liever een schuwe kat die zichzelf kan redden buiten, dan katten die ik afhankelijk maak van mijn verzorging. Ik ga immers ooit dood, en dan wil ik toch wel dat ze zichzelf kunnen redden. Want een asiel vind ik helemaal niks, ik heb er zelf behoorlijk veel jaren gewerkt met veel plezier. Maar het is zo druk en zoveel dat je nooit de tijd hebt om echt die kat te leren kennen.

Dat ik dat mijn katten niet gun. Ik ben zuinig op ze, maar laat ze ook los als ze hun eigen plan trekken. Wel altijd bang geweest om ze te moeten verliezen. Maar juist ze vrij laten en tegen de verwachtingen in zoveel meer krijgen. Is het meest bijzondere wat me overkomen is.

[Spud]

Wie zijn je maten hier eigenlijk? Niemand blijkbaar, iedereen komt hier voor zijn eigen shit. Ik blijf van die mensen houden, blijf ze nu eenmaal leuk en grappig vinden. Maar ga mijn eigen weg ook weer, thanks voor de leuke momenten. Houdoe!

[Sanity]

@Spud alsnog gefeliciteerd met je pre 50ste verjaardag (leven begint pas bij 50 hoor😁).

Omdat jij onze relatie als open beschouwt, neem ik aan dat de felicitatiedatum van mijn kant dan ook open mag
zijn.

Voor de rest snap ik wel wat je bedoelt hoor in je laatste posting.

Maar weet: Poes (ja hij is een kater maar ik noem hem gewoon Poes soms ook grote Brrrrr) en ik vinden jou ook grappig.
En ja, tja ach dat niet iedereen hier dezelfde humor heeft.....

Grote Brrrr doet overigens alleen maar brrr als ik met een zakje vreten aan kom zetten.

 

%s om %s bewerkt door Sanity

[Spud]

wat een onbegaanbaar gebied, enigszins je eigen uitvaart willen regelen. 

Als ik deze planeet verlaat, wil ik het dus goed geregeld hebben voor mijn dieren die achterblijven. Dus ik had verzonnen, dan krijgen jullie mijn erfenis als jullie mijn dieren opvangen en dan is het klaar. 

Maar zo simpel is het niet. en vooral het biedt geen garantie, dus hoe graag ik ook met een gerust hart nog tijdens mijn tijd hier met dieren kan hebben, is daar blijkbaar dus ook een einddoel aan. Het uitsterfbeleid is nu begonnen dus. Niet dat ik helemaal zonder dieren blijf zitten maar ik kan en blijf van ze genieten vanop een afstand. De birds, de muizen en de ratten.

Wat ik wel enigszins heb ik kunnen vastleggen is mijn uitvaart. Namelijk geen. Kist mij, breng me naar het crematorium en strooi mij uit. Ik heb namelijk niet zoveel zin om op mijn eigen laatste feestje nog leuke of minder leuke dingen te horen  terwijl ik er niet bij ben. En daarvoor ruimte te moeten houden in mijn budget. Ik doe nu dingen die op mijn bucketlist staan, heel vaak alleen. En hoe ik vroeger het graag met een ander deelde, merk ik steeds meer de voordelen aan het niet met een ander rekening te hoeven houden en je eigen plan trekken. Dat bevalt me wel eigenlijk. Want ik heb zo vaak rekening gehouden met een ander of onder groepsdruk. En dingen niet echt kunnen doen die ik graag wilde. Met niemand erbij, voelt eenzaam eerlijk waar, maar ook eigenlijk op de top of the world zijn.

Nu ik weer opnieuw aan het genieten ben van het leven, en merk hoeveel ik ervan geniet, zou ik het deftig willen eindigen. Ik wil namelijk wel dat mijn nabestaanden op de hoogte gebracht worden als ik deze wereld verlaat. Ik heb er zelf een hekel aan om nooit niks meer te horen van iemand en je altijd af te blijven vragen hoe gaat het? Maar dat is nog iets, wat ik nog uitvinden mag? De uitvaart staat daar niet garant voor dus ik mag nog iemand aanwijzen die dat voor mij in goede banen gaat lijden.

Ik kan niet bedenken wie?

[Spud]

Top Sanity! Niet van naam gewisseld dus. 

[Sanity]

Haha nee alhoewel ik wel graag het leven van mij en Grote Brrrr gewisseld zou hebben.

Ik een beetje op de bank liggen slapen en hij de poen binnen halen.

Maar dat zit er niet in helaas😹

 

[Spud]

Ik ga er nu van tussen, eerst een kut afspraak, letterlijk en figuurlijk dan naar mijn lievelingsklant en dan een afspraak met een notaris. Van die laatste verwacht ik heel veel geld en weinig beloftes. Maar ach alles uit proberen wat binnen je middelen ligt. Waarschijnlijk kom ik uit op mijn levenslange aannamen, als ik dood ben ruimen ze me vanzelf op want anders ga ik stinken.

[Spud]

Beleggen met cripto 

 

[Mormel]

Ik vind je bedenkingen over je eigen uitvaart redelijk lastig, ook omdat ik zelf ook over die dingen denk. Nu mijn moeder overleden is en ik ook (bijna) officieel gescheiden ben, zijn er nog mijn vader en mijn broer. Mijn vader zou ik normaal moeten overleven en dat wil ik ook, want je eigen kind begraven lijkt me een van de onaangenaamste dingen om te doen. Dan rest er nog mijn broer. Mocht ik eerder gaan dan hem (wij wonen samen), dan gaat alles naar hem maar ik heb geen idee hoe hij heel dit huis en de tuin zou onderhouden dus dan zou ik hem adviseren om alles te verkopen en een appartement te huren/kopen. Een heel gedoe dus, dus eigenlijk zit er niets anders op om ook hem te overleven zodat ik de laatste ben. In dit geval wordt het eenvoudig: woning verkopen op lijfrente en een testament opmaken zodat bij overlijden het overige kapitaal gaat naar enkele goede doelen in mijn omgeving. 

@Spud: die bedenking over wat met de dieren kan ik me goed inbeelden. Is er geheel niemand in jouw omgeving waarmee je connectie kunt maken en die een even groot hart heeft voor dieren? 
Je bent trouwens nog jong. Soms denk ik dat personen als wij (die hier al vroeg mee bezig zijn en er geen angst voor hebben), net oud zullen worden als een smerige loer van het lot. 

[Spud]

@Mormel, ik heb ooit eens afspraken gemaakt over mijn katten, elke kat had wel een plekje. Maar het leven gaat door, ik blijf katten opvangen en die mensen gaan dood of schaffen ook dieren aan dus een perfecte plek voor mijn katten is niet altijd beschikbaar als het zover is. (tegenwoordig zorg ik er vaak wel voor dat ik katten opvang die ook weer terug kunnen, maar en er slipt er soms eentje doorheen omdat ik die dan gewoon overneem en die kat dat lot niet opnieuw gun of ik vind de procedure die de asielen hanteren niet zo een leuk lot voor mijn kat die ik door de jaren heen beter heb leren kennen) Maar uiteindelijk moet ik ze wel loslaten dus lijkt het voor mij wel een goede optie om een asiel waar ik zelf gewerkt heb en ingewoond heb met mijn katten als testamentair uit te roepen. Ik heb geen ouders meer, met mijn oudste broer heb ik na het overlijden van onze moeder geen contact meer en na het overlijden van onze vader ontdekt wat voor een gold digger hij werkelijk is en letterlijk over lijken gaat om centen te krijgen, vind ik het geen fijn idee om het lot van mijn katten in zijn handen te leggen, zolang hij er winst in ziet zal hij de dingen wel doen. Maar ik voel het vertrouwen niet echt meer dat hij dan ook het beste zal doen voor mijn katten.

Mijn andere broer, zou wel willen maar kan niet. Qua ruimte niet, maar ook qua gezin niet. Zijn vrouw is niet zo van de katten en zijn zoons ook niet. En verder heeft hij het ook zo gehad met het gedoe omtrent ons mam en ons pap dat hij eigenlijk gewoon niks meer wil erven. Wel heel fijn dat hij wederom wel in gesprek wil gaan met mij over onze doodswensen, want hoewel hij het een rot onderwerp vindt is en blijft het wel een onderwerp om van te voren al over gesproken te hebben.

Verder heeft hij nog 2 zoons, dus als ik mijn broers uitsluit dan komen ze bij mijn neefjes. Buiten dat hij in Nederland woont en ik in België en ik mijn huis gewoon zo maak zodat ik er een fijn thuis heb, verwacht ik niet dat mijn neefjes echt heel veel zullen erven behalve heel problemen. Ik wil ze dat gedoe besparen. Maar mocht er toch wel geld van te maken zijn, gun ik mijn neefjes dat natuurlijk liever dan de gemeente of de overheid. 

Ik vind het gewoon vrij lastig om nu al dingen vast te leggen en afspraken over te maken, als ik nog niet echt weet wanneer mijn einde is? Maar wat ik wel weet, is dat ik een soort van poging heb gedaan om het wel goed geregeld te hebben (voor zover wat mogelijk is) 

Ik leg nu bijvoorbeeld codes vast van mijn digitale leven, maar over 10 jaar heb ik misschien al tig keer weer die codes veranderd. Zo ook met mijn katten, mijn 2 bejaarden 16 jaar oude adhders, zijn er dan waarschijnlijk niet meer. Maar wie zegt dat ik dat dan geen oude katten meer heb? Ik zie het eerlijk gezegd niet zo zitten, om omdat ik weet dat ik ooit eens doodga een deel van mijn leven moeten slijten zonder dieren. Dieren maken mijn leven nu eenmaal. 

Nu ja dat, en ik ben vandaag bij die notaris geweest. En ja ik kan het voor 850 euro nu vastleggen en voor 150 euro per keer ook wel weer aanpassen. Maar over 10 jaar is die notaris er misschien ook wel niet meer en gaat iemand anders het regelen. En ze regelen het welzijn van de dieren niet, berichten mensen ook niet, ze handelen alleen maar datgene af wat ik toen vastgelegd heb. Dat voelt niet betrouwbaar voor mij. Ik vind het nogal wat om een vreemde die ik veel geld betaal inzage te geven in mijn e-mails, mijn katten aan ze over te laten en dan het gevoel te hebben dat ik het goed geregeld heb. Dus ik mag nog verder gaan zoeken. En nog meer vragen gaan stellen. Ik weet in ieder geval al wel, dat ik zelf een kist kan bestellen, dat ik een uitvaart kan hebben zonder ceremonie en direct naar de oven. Maar ik vind het nog best veel geld en dat is de prognose voor nu. Het maakt me gewoon niet zoveel uit wat er nog gebeurt met mijn stoffelijk overschot. Immers mijn ziel is uit mijn lichaam dus ik merk daar vrij weinig van. Maar wat ik wel heel erg belangrijk vind, is dat alle mensen waar ik mee omga, op de hoogte gebracht worden dat ik nooit meer iets ga of kunnen zeggen. Het heeft mij namelijk veel pijn gedaan dat ik ineens niks meer van iemand hoorde en uiteindelijk te horen kreeg dat ik naar een dode aan het schrijven en bellen was. 

Je gaat twijfelen over jezelf, heb ik iets verkeerds gezegd ofzo? En maakt wel meer emoties door, en dan krijg je ineens heel droog te horen, deze is dood houd er maar mee op.  Dan ben je al zo over de schreef gegaan, omdat je boos werd om die stilte en een vreemde ineens in de mail plopt die je met je maat hebt, dan durf je heel lang niks meer te vragen. Het heeft ook wel lang geduurd dat ik wist hoe deze vriend aan zijn einde gekomen is en gecremeerd en begraven was.

Dat wil ik nooit niet iemand aandoen. Behalve dat je dan mag dealen met al je gevoelens vooraf, die blijven helaas, mag je ook spontaan gaan rouwen terwijl het nog zo onwerkelijk voor je is. En spreekt met iemand die jouw maat niet was, dus dat er nog eigenlijk meer druk gezet wordt om excuses te maken voor de woorden die je zei. Dat was tussen hem en mij en toen was het dat ineens niet meer zo, dat is behoorlijk omschakelen.

Dus ik wil dat iedereen waar ik mee omga, tenminste een korte mail krijgt dat ik niet meer leef. En heel stom, dat is nog het duurste van heel je uitvaart. Wat in wezen iets normaals is, wordt uitgebuit.

Dus ik ga ervoor dat ik mijn sociale omgeving en broers overleef, en mijn eigen sterfelijkheid aan voel komen. Dan ga ik lekker in mijn kist liggen, die er al een tijdje staat. Mail ik nog even iedereen en ga dan gewoon. Maar ja daar heb ik zelf natuurlijk helemaal niks over te zeggen.