Een leven vol alcohol

[Mariposa]

ik herken dat wel ja. Jezelf pas belonen als je iets hebt bereikt. Maar wat Musashi al schrijft, je bent het waard! Echt, geloof dat. Goed voor jezelf zorgen en dus ook blij zijn, zijn super belangrijk, het draagt bij aan goede gezondheid (en voldoende slaap, maar dat is een ander verhaal). Goed bezig lieve Mormel!

[spirit]

Goed bezig @Mormel. Ben trots op je 🤎

[Mormel]

3 uur geleden zei Musashi:

Dat is een heel belangrijke stap @Mormel waar ik ook nog dagelijks mee bezig ben. Constructieve beloningen zoeken waar je lichamelijk en geestelijk jezelf goed mee doet ipv destructieve zogenaamde beloningen waarmee je je denkt jezelf te belonen maar je eigenlijk jezelf kwaad mee doet. Het is een ommezwaai in m’n denken (geweest) want je denkt/dacht dat je eerst vanalles moet bereiken alvorens je een echte beloning ‘verdient’ maar eigenlijk is het omgekeerd. Je mag (moet!) lief en goed zijn voor jezelf, gewoon omdat je bestaat. Bestaansrecht. Want je bent het waard! Ik worstelde daar echt enorm hard mee om dat voor mezelf om te draaien en hield in het begin heel hard vast aan ‘fake it till you make it’ omdat het enorm tegennatuurlijk voelde. Dat veranderingsproces gaat traag, met terugvallen gepaard maar met veel geduld en inzet kan je echt wel verandering brengen in je eigen (denk)systeem. Succes en geniet van je visjes! 

(Even heel terzijde: zou deze manier van denken ook kunnen samenhangen met je voorliefde voor Japan?)

Als ik dit bericht samenleg met wat je eerder schreef denk ik dat er een zekere overlap zit in onze manier van denken. Dat plichtsgevoel en het schuldgevoel wanneer je niet bijdraagt. Tijdens mijn laatste sessie met de psychologe onderbrak deze mij en zei dat ik steeds sprak over moeten en vroeg van wie ik dat moet. Heb daar sindsdien stevig over nagedacht en gevonden dat dat moeten inherent met mij verbonden is, dat ik iets moet om mijn plek in de samenleving te rechtvaardigen en dat het nooit gewoon "zijn" kan. Dit is in ieder geval iets dat ik moet oppakken en waarbij ik hopelijk wat tips kan krijgen.

Niet zo leuke anekdote. Toen ik 26 was kwam ik eens bij mijn huisarts terecht: gewichtsverlies, gezwollen lymfeklieren, nachtzweet,... Echo laten nemen en toen dacht zij aan lymfeklierkanker, doorverwezen naar ziekenhuis voor verder onderzoek. Uiteindelijk bleek het Pfeiffer te zijn, maar tussen het moment van het ziekenhuisonderzoek en de mededeling van de diagnose was ik enkele dagen eigenlijk gelukkig. Eindelijk was ik op een punt dat niets meer moest. 

[Musashi]

Ik denk dat er een groot verschil zit in waar je plichtsgevoel naartoe gericht is. Of het intern (naar jouw normen en waarden) of extern (naar zogenaamde verwachtingen van buitenaf) is. Van en voor wie moet je het inderdaad? Voor jezelf of voor (de projectie die jij hebt gemaakt van) anderen? Wat is ‘inherent’ aan jou verbonden? Welke verplichtingen precies? Als je ervoor moet lamzuipen om het te kunnen doen, doe je het dan echt voor jezelf en is het dan zo ‘inherent’ aan jezelf? 

Mijn liefde voor Japan heeft niets te maken met mijn zogenaamde plichtsbewustzijn (en bijhorend schuldgevoel) om te doen wat ik denk dat anderen van mij verwachten. Dat is mijn trauma-kant. Traditionele Oosterse filosofie (niet alleen Japanse) leert me juist wel om plichtsgetrouw aan mezelf te zijn.

Ps. Als je niet niets kan doen, kan je misschien eens Zazen proberen? Dat is niet niets.