De laatste nammidag achter de rug dat ik het nodig achtte te ontsnappen uit de kliniek. Na acht uur s'avonds zou het teveel opvallen of zelfs zo goed als onmogelijk zijn. Morgennamiddag heb ik tot acht uur verlof en donderdag namiddag vertrek ik uit de kliniek. Ik heb nooit niet goed het nut ingezien van mensen op te sluiten. Zeker niet voor diegene die opgenomen zijn voor een depressie. De therapieën hebben wel een nut en dan vooral de groepsgesprekken. Maar het opsluiten? En mensen verplichten te slapen in de kliniek?

Voorlaatste voormiddag in de pijnigingkliniek. De therapieën ga ik vandaag niet veel kunnen volgen. Om 10 uur heb ik een afspraak met mijn thuisbegeleidster. Een gesprek waar ik niet echt naar uit kijk. Want de thuisbegeleiding start al niet goed. Ze had me beloofd me vandaag te helpen met de meeste van mijn spullen weer thuis te krijgen. Een belofte waar ze al op terug gekomen is. Ik ga haar wel moeten spreken over de thuishulp. Ik vind dit teveel en dus te onnodig. En ik moet het ook allemaal betalen. Ik hoop wel nog een  lang gesprek te kunnen hebben met mijn begeleidster / verpleegster van de afdeling hier. Als dit past in ons beider schema. Haar ga ik zeker ook aanspreken over de thuishulp. Maar ik vrees dat de grootste stem daarin weer eens de psyhater heeft. Ik weet gewoon niet wat ik die thuishulp altijd kan laten doen. Het meeste kan ik best wel helemaal alleen van die mogelijke taken. 

Hier vinden ze mij een klager. Het personeel van de kliniek, begeleiding en medecursisten en meestal mijn medepatiënten vinden mij bijzonder grappig. Ik doe dit echter zeker niet bewust, ik flap zo er maar het eerste wat in mij opkomt er uit. Het lukt me zeker niet om grappig te zijn als ik het moet neerschrijven / typen dan heb ik teveel tijd om na te denken. Ik heb vandaag geantwoord wat ik intersant voor mij aan vrijwilligerswerk voor de stad vind. Ik had een hele keuzelijst per mail van een medewerker van de stad gekregen. Ik hoop ook nog op werk voor ouderen in bejaardentehuizen of ziekenhuizen of zo. Bijvoorbeeld rolstoelen duwen. Misschien wat voorlezen. Ik heb nu met die cursussen waarvoor ik me ingeschreven heb en dagtherapie en thuishulp al wel een redelijk gevulde agenda . En dan vanaf morgen de zorg voor mijn hondje. Ja ik zal wel weten wat te doen. 

Ik denk dat ik volgende vrijdag toch maar naar een AA meeting van een andere groep ga gaan. Vind ik de groep niet goed dan kan ik nog altijd terug naar huis gaan. Vind ik ze even goed als mijn groep op maandag, zoveel te beter dan. 

"Ik weet niet of ik morgen drink, maar vandaag drink ik niet"

Zoals gewoonlijk rond vier uur reeds wakker geworden, maar nu had ik zeker geen zin meer om weer te gaan slapen. Teveel spanning denk ik . 

Ik dacht beter door te kunnen slapen nu mijn hondje weer bij me is, maar ik zit weer aan mijn computer. 

 

"Ik weet niet of ik morgen drink, maar vandaag drink ik niet"

 

Drieëntachtig dagen nuchter, eerste dag uit de kliniek. En ik ben weer stevig verkouden. Zo op weg naar een AA meeting. 

 

 

"Ik weet niet of ik morgen drink, maar vandaag drink ik niet"

Het klopt dat ik een bezigheid moet zoeken, dat ik anders misschien toch maar weer alchohol ga gebruiken. 

"Ik weet niet of ik morgen drink, maar vandaag drink ik niet"

Ik kan blijkbaar nog steeds niet goed slapen. En mijn verkoudheid wordt er zeker niet beter op. Mijn geheugen gaat ook erg achteruit. Ik heb vandaag nog allerlei noodzakelijke taken, maar ik ga eerst nog wat slapen, misschien wordt dan alles beter. 

3 november 20241 jr. bewerkt door Claudius

 

Vandaag al veel geprobeerd te rusten. Ik wijt dit aan mijn slecht slapen, ik voel me steeds moe, helemaal niet uitgerust. Mijn Femke vraagt veel aandacht, ze loopt net zoals ik dikwijls verloren in het appartement. Ze klaagt en jankt veel. Maar ik zou haar helemaal niet meer willen missen. 

Ik ben veel beter als toen dat ik me mateloos dronk. Ik denk dat ik nog iedere dag beter wordt en ik geef het niet graag toe maar ik heb dit bijna helemaal te danken aan mijn psychiater. Als zij me niet voor blok had gezet dan dronk ik nu meer als zeker nog steeds stevig.

Zijn wij nu beidde de beste vriendjes? Ik denk het helemaal niet. Maar ik herken wel wat zij voor mij gedaan heeft. 

Ik had naar de kliniek gebeld, ik wou weten of ze me daar morgen verwachten met mijn verkoudheid. Blijkbaar wel, ik had toevallig mijn begeleidster aan de lijn. Het was een lang gesprek. Blijkbaar ben ik in mijn vele mails naar haar niet alleen klagend, maar ook zeer somber en als ik haar goed begrepen heb stuurde ze mijn mails in het verleden ook door naar de psychiater. Ze zegt ook dat ik in het echt veel vrolijker ben. 

Eerste halve dag in dagbehandeling achter de rug. Het viel wel best mee. Volgens de psychiater ging de dagbehandeling twee maanden duren. Ik denk dat die twee maanden voorbij gaan vliegen. 

Ik ben bij de huisarts langs geweest voor mijn verkoudheid, maar ik moet het gewoon uitzieken, geen medicatie. 

Ik weet niet waneer ik de psychiater ga weerzien. Ik wil haar zeker vragen of er toveroplossingen zoals Antabuse voor mij mogelijk zijn, maar ik vrees van niet, de Antabuse had totaal geen effect in het verleden op mij. Ik geef het zeker niet graag toe maar ik heb erg veel aan de psychiater. Ik weet niet of ze op de dagen dat ik nu in therapie ga tijd heeft voor mij. Anders moet ik proberen op een ander moment een afspraak te maken. Ook de psychologe wil ik privé nog spreken. 

Ik las juist wat bij iemand anders en dat deed me effe nadenken over mezelf. Ik ben bij iedere afwijzing zeer teleurgesteld. Ik ga vragen of ik hier hulp bij nodig heb. 

8 november 20241 jr. bewerkt door Claudius

Ik realiseer mij dat ik veel te lang met de problemen van mijn moeder opgezadeld zat terwijl er hulp voorhanden was, maar ik wist het allemaal niet. Op begrip of hulp van mijn broer had ik nooit moeten rekenen. Wat zeker mijn drankprobleem niet ten goede kwam. 

Ik ben weer eens zeer ongeduldig, ik wil een nieuw gesprek met mijn psychiater, maar dat gaat denk ik ten vroegste voor volgende Vrijdag zijn. Ik wil wat kwijt tegen haar. Ik heb haar hierover al gemaild, maar daar heb ik geen antwoord op gekregen. 

€3 per blik bier. Minstens 6 blikken dronk ik per dag, Dat maakt minstens €18 per dag. 
Dat maakt per week minstens €18 maal 7 dagen dat is minstens €126. 
In een gemiddelde maand zijn er 30,41666667 dagen, schrikkeljaar niet meegerekend dat maakt per maand minstens €547,50 dat ik opdronk. Veel weet ik er al niet meer van of ik bedoel ik weet zeker alles niet meer juist, maar ik kwam niet toe per maand. Huur, eten, bier en nog andere maandelijkse onkosten, ik moest snel aanspraak maken op mijn spaargeld. 
Dit maakte per jaar minstens €6 570 dat ik opdronk.
Mijn ex vertrok in 2012, toen ben ik zeer veel beginnen te drinken, dat maakt dat ik sinds toen ruwe €78 840 op gedronken heb. Een onwerkelijk bedrag als ik het zo zie.

10 november 20241 jr. bewerkt door Claudius

En dan spreek ik nog niet over de impact op mijn gezondheid. 

Ik krijg die berekening getallen uit mijn vorige reactie niet meer weg, ook niet na bewerken. 

Het lijkt me een mooie motivatie om inderdaad niet weer te beginnen met die ongezonde en onnodige uitgavepost van meer dan 500 euro per maand.

3 minuten geleden zei Bob:

Het lijkt me een mooie motivatie om inderdaad niet weer te beginnen met die ongezonde en onnodige uitgavepost van meer dan 500 euro per maand.

Ja daar zouden verschillende belletjes moeten afgaan hebben als ik steeds aan mijn spaargeld moest zitten. Maar die deden het niet. Ik bemerkte zeker een verschil eenmaal ik op pensioen was. 

Ik heb altijd angst gehad voor vrouwen. Dat is wel gebeterd sinds ik op latere leeftijd een relatie aanging met mijn ex. Maar het is er nog steeds. Dit gezegd zijnde, ik denk dat mijn angst voor mijn psychiater zeer reel is. In haar ijver om mij te beschermen tegen mezelf gaat ze zeker niet blij zijn als ze weet dat mijn gewicht op korte tijd zo toegenomen is. 

Ik ben verslaafd aan alchohol, maar niet alleen daar aan. Ik ben ook verslaafd aan chocolade, koffie, snoep, ijs, cola, ... Ik weet niet juist aan wat nog allemaal. Het zal wel allemaal met mijn kapotte rem te maken hebben. Maar aan mijn gewicht wil ik nu toch weer terug werken. 

De ziekte van mateloosheid wordt verslaving ook wel genoemd. In mijn geval alcohol, drugs en nicotine (in het verleden), nu koffie, chocola, koek, sporten, perfectionisme, afvallen, herstellen van blessure, kopen, informatie tot mij nemen, werken etc etc

Koopwoede herken ik ook. Maar ik heb wel geen onbeperkt budget.