Ik ben iemand met zeer uiteenlopende problemen

[renaldo61]

Ik heb weer een rare week achter de rug, wat zich uit in cijfers, namelijk mijn gewicht. Vorige week vrijdag ging het emotioneel weer helemaal fout voor mij. Wat zich s' avonds uitte in een mail te sturen naar mijn psychiater die ik beter niet gestuurd had. Zaterdag daarop wilde ik met niemand praten, zondag met mijn verpleegster van mijn laatste opname gaan praten. Ik kon haar er niet van overtuigen dat voor mij mijn depressie veel belangrijker was als die dagelijkse controles na mijn laatste opname. Dan woensdag daarop niet naar mijn afspraak met mijn psychiater gegaan, ik schaamte mij ook wat over mijn mail. 

Eind van deze maand gaat mijn eerste persoonlijk gesprek met een psychologe van het Cgg doorgaan, rond mijn verlatingsangst waar ik veel van verwacht. 

Ik schreef in het verleden misschien ook wel dat geen enkele opname mij geholpen heeft, maar dit klopt natuurlijk niet. Want alchohol was tijdelijk buiten mijn bereik. 

[Mormel]

Hoop dat het snel terug beter met je gaat. Is er een reden waarom je niet meer op het dagpact verschijnt?

[renaldo61]

Dank U wel @Mormel . Ik voel mij hier niet zo begrepen, dat heb ik wel met meerdere mensen en zal vooral aan mezelf liggen. Ik voelde me in ieder geval niet geholpen. 

Ik had gisteren ook een uitgebreid gesprek met een verantwoordelijke van Hestia, die verantwoordelijk is voor hun huizen en de begeleiding. Daar gaf ik ook aan dat ik het moeilijk heb met het niet nakomen van beloftes en vooral dat ik het moeilijk heb als een gesprek niet doorgaat om welke reden dan ook. 

1 augustus bewerkt door renaldo61

[Mormel]

Ik weet niet hoe het bij jou werkt, maar bij mij zorgt mijn autisme ervoor dat als ik ergens een afspraak heb eigenlijk heel die dag in functie van die afspraak komt te staan (ineens de reden waarom ik telkens zo vroeg als mogelijk afspraken maak), en als deze dan niet doorgaat is het frustrerend maar omdat het zo vroeg op de dag is heb ik dan toch niet de ganse dag verloren.

Dat niet nakomen van beloftes, mensen die te laat of net te vroeg komen, personen die liegen... allemaal zaken waar ik het moeilijk mee heb, maar ik besef ook dat dit te wijten is aan mijn rigide manier van denken door mijn autisme. 

Soms heb ik de indruk dat jij niet volledig beseft in welke mate ASS invloed heeft op je denken en dat je eerste reactie is dat mensen kwaadwillig zijn wanneer iets niet verloopt zoals jij in gedachte had. Ik hoop heel erg dat je nieuwe psychologe je meer inzicht kan geven in je eigen denkprocessen en manieren kan aanreiken om deze beter te hanteren. 

 

[lady jane]

Fijn dat jij het zo kunt beschrijven @Mormel, dat zal minder
negatief/bedreigend(?) overkomen dan wanneer een niet Ass-persoon schrijft.
Want ASS is gewoon niet te begrijpen als je er zelf niet mee behept bent.
Dat merk ik elke keer weer ook met zoon. Beiden doen we zo ons best, maar elke keer weer stuiten we op onbegrip. Terwijl we beiden begrip nodig hebben. Accepteren en verduren is een lastig maar noodzakelijk proces hierin. Het doet pijn om dan de eenzaamheid en depressies bij hem te zien. En dat is hier soms net zo @renaldo61.

1 augustus bewerkt door lady jane

[Mormel]

@lady jane: ik denk dat het voor iemand zonder ASS enorm moeilijk is om dit echt te begrijpen. Wat ik enorm van @renaldo61 bij mezelf herken is commentaar of reacties persoonlijk opnemen, dat is ook bij mij de eerste reactie maar ondertussen ben ik me er wel van bewust dat die personen het meestal niet persoonlijk bedoelen en kan ik dit beter kaderen. Dat laatste vraag alleen telkens energie en is een van de redenen dat ik sociaal contact op een laag pitje hou. 

[renaldo61]

@lady jane @Mormel En anderen die er mogelijk wat aan hebben. In hoeverre ASS bij mij invloed heeft weet ik niet. Vandaag ben ik al wel eventjes naar het OC geweest wat ik gewoonlijk iedere zaterdag doe. Maar omdat dit nu in het weekend ook opengehouden wordt door iemand van Hestia, vermeed ik het verleden zaterdag. Ik heb ook nog enkele afspraken met iemand van Het Raster die aan autismebegeleiding doen. Ik kreeg de diagnose pas tijdens mijn opname van 21 /22 en de begeleiding van Het Raster is pas enkele maanden geleden opgestart. 

Wat denk ik mij beloofd is van het Cgg, is werken via persoonlijke gesprekken aan mijn verlatingsangst, wat volgens mij mijn grootste probleem is. Die gesprekken starten op 24/8. 

Ik had gisteren ook aan de verantwoordelijke van Hestia aangegeven dat naar mijn gevoel de persoonlijke wekelijkse gesprekken met mijn begeleidster te weinig is. Ik denk dat die echt inspanningen doet en me dikwijls zeer goed begrijpt. Maar toch heb ik het gevoel dat ik dat wat extra's mis wat ik met mijn vorige begeleidster wel had.  

Met de psychiater en mijn laatste verpleegster van mijn laatste opname heb ik momenteel iets van ze zullen nooit een poging doen om mij te willen begrijpen. En toch vind ik het noodzakelijk om op de een of andere manier die band weer te herstellen. 

Sinds 2004 toen ik besefte dat ik een probleem had dat ik niet alleen kon oplossen en een oplossing voor zocht heb ik al veel dingen gedaan die ik nooit dacht te doen. Zoals een psychologe opzoeken was daarvoor voor mij absoluut ondenkbaar. Ook is toen zeker mijn dagelijks 's avonds alchohol drinken begonnen. 

1 augustus bewerkt door renaldo61

[renaldo61]

Ik ga er nog aan toevoegen, een dagbesteding hielp me vroeger ook. Helaas niet voldoende. 

[Mormel]

Veel geluk met de begeleiding door het Raster. Wij hebben daar enkele jaren geleden ook begeleiding door gehad (voornamelijk over de omgang met een kind met ass) en die persoon die we toen hadden had echt wel een dieper begrip over autisme. 
Bij het Raster zit zeer veel kennis over autisme dus ik hoop echt dat deze persoon je verder kan helpen en je een beter inzicht kan geven over hoe je zelf functioneert. 
Wees vooral vlakaf eerlijk tegen de begeleidster. 

[renaldo61]

Ik wissel blijkbaar ook dikwijls van mening. Vandaag probeerde ik een nieuwe afspraak te maken met mijn psychiater. Dit kan alleen met haar rechtstreeks en via de telefoon. Maar ik had naar een verkeerde nummer gebeld en hoorde dat ze nu in verlof is. 

Maar doe ik daar goed aan? In mij heeft ze blijkbaar nooit vertrouwen gehad. Maar misschien is dit eigen aan hun taak om met verslaafden om te gaan. Ik weet in ieder geen betere psychiater en ze heeft me zeker ook samen met nog ander personeel van haar afdeling me proberen met mijn depressieve gevoelens te helpen in 2021/2022. 
 

Vandaag gaf ook mijn huidige begeleidster van Hestia wat meer uitleg over mijn vorige begeleidster van Hestia. Ze gaat blijkbaar nooit meer voor Hestia werken en heeft werk korter bij haar woonst gevonden. Waarom ze zich ziek gemeld had bij Hestia weet ik echter niet en zal privé blijven. 

[renaldo61]

Gisteren had ik nog een gesprek met mijn verpleegster van mijn laatste opname en die van 21/22. Het kan natuurlijk volledig aan mij liggen, maar ik ga me op bepaalde vlakken nooit begrepen voelen en ook niet bij de psychiater. En daar heb ik nood aan, want als ze mij niet begrijpen gaan ze me ook niet kunnen helpen. En volgens die verpleegkundige heb ik ook te weinig symptomen van een depressie. 

Mij vrolijk voelen doe ik nochtans ook niet. 

[renaldo61]

Met alchohol had ik eigenlijk nooit een slaapprobleem. Tijdens mijn opnames zeker, maar dat lag aan het teveel koffie drinken uit verveling.  Nu slaap ik meestal wel goed in, maar mijn slaap wordt te vaak onderbroken door fysieke problemen. 

[renaldo61]

Ik begin meer en meer te denken dat euthanasie voor mij de enigste oplossing is. 

Ik vind bijna nergens nog troost of plezier in, buiten veel te veel eten. 

Ik weet dat ik teveel verlang van mijn persoonlijke begeleiding, voor hun is het slechts een job. Dan is er nog dat praktisch probleem waar al veel langer als een jaar een belofte is over gedaan en dat eigenlijk op drie dagen opgelost zou kunnen zijn. Ik weet dat mijn persoonlijke begeleiding slechts een tussenpersoon is, maar de oplossing moet wel komen van de organisatie waar ze voor werkt. 

Ik voel me bovendien niet ernstig genomen door mijn psychiater en huisarts. Dat meer speciaal rond mijn slaapprobleem. 
En alhoewel ik zeker denk dat mijn psychiater zich bezorgt om mij voelt. Heb ik nog te vaak het gevoel dat we elkaar niet begrijpen. 

[Mormel]

Ik weet niet wat je opties zijn, maar als je gedachte zo diep zitten zou ik voorstellen om je omgeving radicaal te veranderen. Wat je nu doet schijnt niet te helpen, dus waarom niet verkassen naar de kust en zien welk effect dit op je heeft. 
Veel sterkte alvast.

[Mormel]

@renaldo61: omdat de gedachte misschien absurd lijkt, wou ik er nog even iets aan toevoegen. 
Je speelt momenteel in gedachten met een definitieve oplossing waarop je niet kunt terugkeren, dus zou het dan zo absurd zijn om het roer volledig om te gooien en zien waar het schip strand? Kan het erger/lastiger worden dan nu? 
En voor je begint over praktische bezwaren: voor zover je geschreven hebt is er geen uitspraak van de vrederechter waardoor je gedwongen opgenomen bent en noch sta je onder bewindvoering, dus als jij tegen Hestia zegt dat je morgen vertrekt is er niets dat jou kan tegenhouden. 

[renaldo61]

@Mormel Voorlopig antwoord. Het volgende schreef ik in 2004 of zeer kort daarna . 

Schakelaartje

Heb ik ook een knopje
in mijn hoofd,
waarmee ik
mijn gevoelens uit
kan zetten.

Als dat er echt zou zijn,
wellicht onvindbaar klein,
zou niemand mij
't gebruik ervan
beletten...

Ik zoek nog steeds naar antwoorden over die periode in mijn leven, maar ga ze helaas niet vinden. 

[Mormel]

Waarom blijf je naar die antwoorden zoeken? Het verleden is niet de persoon die je nu bent en al heeft het invloed het zou ook je huidige leven niet mogen bepalen. 
Ik had een hele duistere periode in mijn late tienerjaren en adolescentie met verschillende opnames, bezoeken aan de spoed en uiteindelijk een gedwongen opname. In mijn geest is er een tijd voor die gedwongen opname en een tijd erachter en ik ga mijn tijd echt niet verdoen om alles uit te pluizen waarom ik toen zo verward was. Natuurlijk kom ik in gesprekken met psycholoog/psychiater regelmatig terug op mijn jeugd maar dan is het vooral om te bekijken hoe sommige zaken invloed hebben op mijn huidige leven en hoe ik dit kan veranderen. Geen enkel van die gesprekken gaat eigenlijk over waarom die zaken gebeurden. 

Met hetgeen je schrijft in je laatste bericht en ook hetgeen je anders schrijft lijkt het alsof jij het gevoel hebt dat je onbelangrijk bent voor iedereen en dat het niemand wat kan schelen wat met jou gebeurd. Ik kan dit kaderen met wat je schreef over je moeder en dat verklaard ook waarom je zo'n droefenis voelt over Femke, maar vind je die houding echt eerlijk naar de andere mensen in jouw omgeving? Je bent zelf verantwoordelijk voor je eigen geluk Renaldo. Probeer het eens, denk na over de dingen waar je nog plezier uit haalt en plan die morgen in in je dag. 
En laat dit niet klinken als goedkope hulp bij depressie want ik weet wat dat is en daarom zou ik je ook zeker aanraden om terug je medicatie te nemen.  

[Musashi]

Tja, het is nu eenmaal veel makkelijker om jezelf in de slachtofferrol te blijven wentelen, geen verantwoordelijkheid te nemen over je eigen gedachten, gevoelens en gedrag en steeds de schuld bij anderen te leggen. Wake up @renaldo61 niemand komt je redden hoor, je zal dat zelf moeten doen!

 

[renaldo61]

Voor eerst dank jullie wel voor jullie reacties. Deze ochtend had ik bijkomende problemen door gisterenavond luiheid, verstrooidheid of gewoon vergeten mijn cpap apparaat bij te vullen. Maar ik voel me de laatste tijd gewoon zeer moe, zelfs bijna te moe om hier nog te reageren. @Musashi Heb jij dan zo een schakelaartje waarmee je je eigen gedachten zomaar kunt omschakelen? Volgens mij niet en sukkel je nog steeds met problemen? Anders zou je niet zoals vele andere niet meer op dit forum komen? Aangezien ik niet op een onbewoond eiland woon en nog steeds afhankelijk ben van vele anderen vermoed ik dat veel van mijn problemen toch een oorzaak bij anderen kunnen hebben. 

Morgen ga ik naar de huisarts, maar niet bij mijn vaste huisarts binnen die praktijk. Ik geef al jaren aan dat ik jeuk heb op allerlei plaatsen. Mijn huisarts gaf me steeds het advies "Niet krabben" alhoewel dit misschien gezond advies is, heb ik er weinig aan. 

Mijn vaste begeleidster vond het afgelopen vrijdag gewoon hilarisch dat ik mij aan 't krabben was. 

[Musashi]

Nee Renaldo, zo’n knop bestaat niet en ik heb zelf inderdaad ook heel veel uiteenlopende problemen waarvoor ik ook niet onmiddellijk een oplossing zie. Sommigen van die problemen worden/ werden ook door anderen veroorzaakt en dat zal altijd zo blijven. Daar kan ik nu eenmaal niets aan veranderen. Maar ik oefen wel om er anders mee om te gaan. Mijn eigen gedachten niet zomaar klakkeloos te geloven maar het eens proberen op een andere manier te bekijken dan mezelf vast te zetten in een tunnelvisie waar ik niet uit geraak. Ik beweer nergens dat ik die kunst helemaal beheers, integendeel, ik schreef het vanmorgen zelfs nog op de dagdraad. Maar blijven klagen en zagen over anderen, helpt niemand vooruit, ook jou niet.

 Anders zou je niet zoals vele andere niet meer op dit forum komen? 

En wat je hiermee bedoelt, begrijp ik niet. Bedoel je nu dat hier alleen maar mensen met problemen zitten en als alle problemen plots miraculeus zijn opgelost, ze hier niet meer (hoeven te) komen? Of dat ik sukkel met problemen omdat ik hier niet consistent schrijf? Ik probeer te kijken waarvan ik kom, waar ik nu ben, en waar ik naartoe ga. Dat gaat met ups en downs, omdat ik oefen, val, bijleer en door ga. En daar is niks mis mee! Jij noemt het misschien sukkelen, ik noem het leren leven ipv overleven. En dat heeft niets te maken met het al dan niet op dit forum komen, daar heb ik gewoon soms zin in en soms niet. Dat kan en dat mag. Ik ben aan niemand hier iets verplicht en daar hoeven ook geen conclusies of oordelen aan vast te hangen. 

[Mormel]

@renaldo61: ik ga ervan uit dat jij regelmatig je bloed laat testen, anders is dit toch iets om te vragen aan je huisarts morgen, want jeuk is een symptoom van leverfalen.