ik merk wel eens dat ik, wanneer ik compassie MOET hebben van mezelf
het ontaardt in een vorm van medelijden hebben en erboven staan
dat begint ook op narcisme te lijken denk ik zo
soms zou ik al die termen wel weer niet willen kennen
en als een klein kind alles in elkaar over kunnen laten vloeien, zonder
er verstand van te willen hebben, het te herkennen, te verbeteren, en mezelf
mogen zijn. Dan maar niet perfect, niet leren, maar gewoon leven, in het nu.
dat gaat het ook het snelste weer over ook.