Musashi

Ik ben The Death of Bunny Munro aan het kijken. Gratis op VRT Max.

Voor mij gaat het vooral over wat je doet als je verwachting/ eis niet ingewilligd wordt. Waar leg je het dan? Bij jezelf of bij de ander? Pas je je verwachting aan als de ander er niet aan tegemoet komt of moet de ander zich aanpassen aan jouw verwachting?

Respect en liefde kan je volgens mij niet eisen, alleen verdienen.

Het spijt me.

Geen truc. Wel een keuze om je eigen gedachten niet zomaar te geloven en anders te handelen (of dat allemaal toch te proberen). Maar het gevoel verdwijnt inderdaad niet zomaar en daar mag je/ ik dan nog best verdriet over hebben. Rouwen om een keuze die je zelf gemaakt hebt en een verlies van iets dat je nooit hebt gehad.

Ja totdat je beslist om er mee te stoppen en voor jezelf te kiezen.

Voor veel dingen probeer ik dat inderdaad wel ja. In elk geval wel in die zin van altijd in het achterhoofd te houden dat wij voor haar hebben gekozen en niet andersom. Ook begrijpen dat haar leven voor ons een kado is maar niet perse voor haar.

In mijn geval mijn vader maar kan natuurlijk ook een partner zijn bij anderen.

Tja maar met dat weten ben je ook niet veel als ze je continu de huid vol schelden, mishandelen of misbruiken. Iets uiten kan ook stilzwijgend.

Ja dat ook echt hè. Ik had afgelopen zomer een hoogoplopende ruzie met mijn moeder (op een cruise of all places). Ze verweet me dat ik ‘niet dankbaar genoeg’ was. Daar heb ik het ook echt nog altijd moeilijk mee.

In mijn beleving geloof ik wel dat het gevoel van liefde onvoorwaardelijk is of kan zijn, maar als het niet wederzijds geuit wordt of kan worden, houdt het uiteindelijk ook wel op en kan je niet meer spreken van echte liefde. Ook al is het gevoel er dan wel, de realiteit laat het dan niet zien en dan is het er eigenlijk ook niet echt. Of zoiets?

Dankjewel @Mariposa voor je reminder om mild te zijn voor mezelf en de (onnodige) zelfkritiek en -verwijten achterwege te laten. Work in progress. @bumperjim ja die realiteit is ook de mijne. Heb net mijn dagelijks yogasessie gedaan, deze keer speciaal gericht op de bekkenbodemspieren. Dan denk ik ook gelijk aan de lichamelijke schade die haar geboorte me heeft opgeleverd en het werk dat ik al 8 jaar heb om dit iets of wat te herstellen. Dan gaan we eigenlijk ook gewoon gelijk op 😁😅🤣.

@Spirit dat had natuurlijk nog veel erger geweest. Dat we het gemist hadden doordat ik een kater zou gehad hebben. Dus dat was gelukkig ook al niet het geval. @Quinn zo is dat. Nu vindt ze me nog geweldig (meestal), dus mss/ wss al wel iets goeds gedaan de afgelopen jaren.

@Etty ja net dat wegcijferen van mezelf moet ik veranderen. Niet alleen om de alcohol te kunnen laten, maar ook net als voorbeeld voor haar. Familiepatronen doorbreken en zo. Ik heb het zelf nooit zo geleerd, maar wil het wel voor haar voorleven. En dat betekent veel oefenen, vallen en opstaan. Ik was wel van plan om (op kinderniveau) eerlijk te zijn tegen haar, mocht ze het tijdig te weten zijn gekomen. Maar met terugwerkende kracht vond ik het dubbel sneu, dan zou ze ook geweten hebben dat ik het bewust voor haar had verborgen gehouden en dat vond ik dan ook weer geen goed idee. Tja, @Quinn jouw kinderen zijn ook al ouder en dan geloof ik ook dat al het idealisme als sneeuw voor de zon verdwenen is. Mijne is nu 8, ik kan nog voor even geloven dat alles allemaal wonderwel zal uitdraaien. Ook al weet ik wel dat dat niet kan en zal zijn. Ze heeft al een existentiële crisis sinds haar 3,5 jaar.

@bumperjim ja dat zou dus het gemakkelijkste geweest zijn maar ben toch ook wel blij dat ik dat niet gedaan heb. @Lonster1 ja ik ben een pro in maskers opzetten. Maar ik geloof ook wel hard in energie en onbewust en zo. Dus op een dieper niveau breng ik zo wel schade aan onze vertrouwensband, daar ben ik ook van overtuigd. Intuïtief zal ze dat wel aanvoelen ook.

@bumperjim ja. wat zou jouw keuze geweest zijn dan? @Quinn je hebt helemaal gelijk, het laat me niet achter met een goed gevoel. En nu moet ik zelf ook huilen. Van alle opties die ik zag, zal ik zeker niet beweren dat dit de beste was, wel de gemakkelijkste. Nu ja, niet de allergemakkelijkste, maar die was nog slechter geweest. Wel leuker voor mijn dochter, maar slechter voor mij.

Vanmorgen de tranen gedroogd voor de gemiste kinderdisco, met gespeelde verontwaardiging dat ik het echt niet wist dat dit afgelopen weekend was, en met een pijnlijke steek in mijn hart dat een kinderjaar wel echt oneindig lang duurt. Dry February als pleister op de wonde.

Het koudst ook. Zeker.

Dagpact: renaldo61 Quinn MaryArt Musashi Het enige dat ik zeker weet, is deze wat (niet). De hoe is nog niet helemaal duidelijk, maar ik vertrouw er op dat dit nog komt. Simpel eigenlijk ook, gewoon niet doen, whatever happens today. Het scheelt wel dat de vriendinnen van mn dochter ziek waren gisteren, dus ze weet niet dat het kermis is. Mss gewoon houden zo, gebaren van kromme haas. 😅

Dankjulliewel voor de inbreng. Apprecieer ik echt, ook de verschillende standpunten. Jullie vragen en antwoorden maken veel los bij mij waar ik wel op wil ingaan maar ik merk dan dat ik er in mijn hoofd allemaal nog veel meer mee bezig ben dan ik zou willen. Dus ga ik dat voor nu (nog) niet doen maar wou toch even m’n appreciatie laten blijken. 🌹

Dankjewel @Etty voor je meedenken. Beide had ik ook al bedacht maar allebei op ‘geen optie’ uitgekomen. 1. Allerlei redenen: moeilijk met hulp vragen, het ‘niet alleen te kunnen’ en al zeker niet met een excuus waarom ik ‘zogezegd’ zelf niet voor mijn eigen kind kan instaan. (=oordeel over mezelf) 2. zou niet weten wie, zeker niet iemand die dan ook niet zou drinken De optie die ik met mijn man heb besproken, is om samen, na de kinderdisco, over de kermis te gaan en smoutebollen te halen voor thuis. Ik weet dat dit de beste/ enige optie is, en toch blijft het knagen. Ik denk enerzijds het niet-goed-genoeg-verhaal naar mijn dochter toe, maar misschien/ waarschijnlijk even goed mijn verslaafde brein dat weer een excuus zoekt en vindt om het te rechtvaardigen om toch weer te kunnen gaan drinken daarvoor. Een gevecht (weer) tegen mijn eigen grenzen respecteren.

Hoi allemaal, even terug binnenvallen hier. Januari geëindigd met een score van 24/31 dagen niet gedronken. Niet fantastisch dus, maar ook niet geweldig slecht. Nu februari terug opgepakt vol goeie moed om het beter/ niet te doen. Ik heb de afgelopen jaren al geleerd dat niet drinken bij mij heel veel te maken heeft met grenzen stellen. Naar mezelf en naar anderen. Dichtbij mezelf blijven en van daaruit handelen, ipv anderen pleasen en mezelf verwaarlozen. Dat is een heel leerproces met vallen en opstaan. Om februari dus droog te kunnen doorstaan moet ik grenzen stellen, meer bepaald met betrekking tot sociale aangelegenheden, want daar ligt toch echt nog steeds een valkuil. Ja zeggen tegen dingen die ik eigenlijk niet wil of niet leuk vind, en dan drinken om ermee om te gaan. Dus daar heb ik voor deze maand al een paar mooie aanpassingen gedaan. Vb afspreken bij familie thuis voor de brunch met koffie, thee en pistolets ipv de stad in te trekken met restaurants, cafés etc. So far so good. Voor morgen zit ik echter met een serieus dilemma waar ook mijn dochter bij betrokken is, dus dat vind ik eerlijk gezegd wel veel moeilijker om daarin een grens voor mezelf te maken, die invloed heeft op haar, en dan krijg ik dus een soort schuldgevoel waar ik niet goed weet wat mee te doen. Het is nl. Kermis in ons dorp, met zaterdagnamiddag kinderdisco. Dat vindt zij geweldig om zich te amuseren met haar vriendinnen. De voorbije jaren zijn we daar samen naartoe gegaan (ze is 8 dus te jong om alleen te doen). Maar ik haat dat dus, het lawaai, de drukte, de sociale poespas, echt verschrikkelijk vind ik het en in mijn hoofd kan ik dat enkel overleven met (enkele glazen) wijn. Ik wil het dus voorbij laten gaan, gewoon niet gaan, om mezelf niet in moeilijkheden te brengen, maar tegelijkertijd voel ik me schuldig dat ik haar hiermee de jaarlijkse gebeurtenis, waar zij steeds naar uitkijkt, ontneem. En dat vind ik dus heel lastig. Ik weet dus niet goed hoe ik er goed mee moet omgaan. Ze weet nog van niks, ik wil het niet perse voor haar geheim houden maar vind haar ook nog te jong om helemaal eerlijk te zijn. Maar ik vrees nu ook wel dat ze vandaag of maandag van vriendinnen hoort dat het dit weekend is. En dat ze dan weet dat ik het geheim heb gehouden. Ik vind dit dus enorm lastig en hoor het graag mocht iemand hiervoor goeie tips hebben. dankjewel alvast en droge groet.

Goeie zondagmorgen, Slapen zonder alcohol is echt het allerbeste, love it. Daarom alleen al vind ik het de moeite waard om de wijn te laten staan. En het wordt beter en beter. Over het leven van gemiste kansen, is er het boek Middernachtbibliotheek van Matt Haig, las lekker weg vond ik. En de afweging om in het weekend nuttige taakjes en achterstallig werk in te halen vs ontspannen en je zin doen, is heel herkenbaar en heel alcohol gerelateerd. Ik moet ook bewust niet teveel doorslagen naar het eerste want dan heb ik geen tijd meer over als beloning (ontspanning) voor mezelf en enkel alcohol is dan nog een optie, want dat kan tussendoor. Mezelf echt aanleren dat ik aan mezelf ook echt tijd mag geven ter ontspanning. Het is nog gratis ook en het kost enkel de schone schijn der verwachtingen die niet ingelost worden. Tja die lopen ook niet weg zeker?

Goeie morgen, ik ga niet zeggen dat dit forum me ah wankelen brengt want dat is het zeker niet maar ik ga straks ook weer naar de zwemles en begin door dit draadje nu ook al te twijfelen aan mijn eigen motieven daarvoor. 😅 Het kind zit in de voorlaatste groep, die ze opnieuw moet doen. Diploma van 25 meter heeft ze al en ze kan eigenlijk wel zwemmen: schoolslag, rugslag en 2 kanten crawl. Alleen mist ze nog wat kracht en uiithoudingsvermogen, volgens de lesgeefster. We gaan nu al 2,5 jaar trouw elke zaterdag en daarvoor had ze ook al les. Zij is de zwemles beu maar ik vind het goed dat ze toch iets van sport doet want voor iets anders is ze niet te motiveren (wel heel enthousiast over tekenles). En natuurlijk wil ik dat ze zich in het water zo vrij voelt als een zeemeermin, omdat ik dat zelf een fantastisch deel van het leven vind, dat zwemmen. Enfin, even invoelen of het dus mijn eigen angst en verlangen is waar we dit doorzettingsvermogen voor inzetten 😅. Maar wat dan nog eigenlijk als het zo is? En o ja, nieuwe hobby’s, ik heb het kleuren op nummer ontdekt, ik kan me bijna geen bejaardere activiteit inbeelden (niet beledigend bedoeld naar ouderen) maar ik heb gisteren mijn eerste helemaal afgewerkt en eigenlijk feitelijk moet ik toegeven dat ik dat dus best heel fijn vind, rustgevend, no-brainer en tegelijk toch een beetje creatief en met resultaat. Hoe fijn kan het zijn? en @Mormel tuurlijk mag je hier schrijven als je nog drinkt. Allez, mijn inziens toch, anders wordt het hier echt wel heel saai en is er ook geen herkenning voor als het mislukt, want dat kennen we toch allemaal niet? Al is het van in een ver verleden of enkel in gedachten. Appeltje, eitje, dan zou er geen forum (hoeven) zijn. In ‘falen’ zit verbinding. Wie gaat er nu graag met perfecte mensen om? Zelfs de perfecte mensen hebben dat graag want dan kunnen die zich lekker perfect blijven voelen 😁 Zo, dat was weer mijn ochtendlijke spraakwaterval die ik er even moest uitbraken precies.

Ik heb hier niet geschreven om mezelf te verantwoorden, eerder om bepaalde patronen inzichtelijk te maken, niet in het minst voor mezelf. Zo zie ik dat ik sinds zondag (en wellicht langer) op het randje liep en nog meer en beter voor mezelf had moeten zorgen. Een dag als gisteren was dan inderdaad maar een aanleiding om er vanaf te vallen. Van mijlenver kon je (ik) het zien aankomen maar ik deed of ik blind was. Een ander patroon dat er nu zit aan te komen is mezelf naar beneden halen, daar heb ik (nu) echt geen hulp voor nodig. Kan ik als de beste, incl mezelf daarin verdrinken. Ik kies er dus voor om naar het goeie te kijken, de fles was niet leeg, 2/15 dagen gedronken deze maand dus 13/15 niet en nog 16 dagen te gaan. Ik ga mezelf niet op mijn kop (laten) zitten maar verder leren en oefenen. En zelfzorg nog meer voorop stellen! Van voor af aan en moedig voorwaarts zoals knakker het altijd zo mooi zegt.