Musashi

Dankjewel @Etty dat is helpend. Want dat moeten creëert idd een grote druk op mezelf en daar wil ik eigenlijk net vanaf.

Buiten mijne ene uitschuiver die ik hier gemeld had, heb ik hele maand niets gedronken. Nu heb ik ook zonder drank toch last van migraine, koppijn en misselijk, precies een kater. Dan vraagt een mens zich af waarom ie het toch doet. Nee, niet echt, ik weet het wel, maar toch voelt het k*. Ik heb de laatste dagen heel erg geoefend met m’n grenzen stellen/ aangeven, naar mezelf en naar anderen. Het lijkt of mn lichaam het daar moeilijk mee heeft omdat ik dat niet gewend ben. Of zoiets?

Als er al een voordeel is, dan is het dat ik te crappy ben om te drinken. Dus ja, goed dan zeker?

Ja een onverwachte confrontatie die ik in mijn voorbereiding niet tot de mogelijke scenario’s had gerekend en me emotioneel overdonderde en mijn standvastigheid overspoelde. De emotionele kater is dan ook vele malen groter dan de fysieke.

@Reacher dankjewel voor je bezorgdheid. Vind ik wel lief. Want ja, het had er alle tekenen er wel van dat het er zat aan te komen hè. Helaas, waar ik afgelopen weekend alle kinderdingen schijnbaar mooi had opgelost, heeft een volwassending me vandaag de nek omgedaan. Spijtig wel.

@Quinn vind mezelf eigenlijk altijd wel een beetje heel onbeleefd en sociaal incapabel, zeker dan als ik jouw sociaal verantwoorde vragen direct daarna lees. Stom. Ja ik had ook al plaatsvervangende pijn.

@Reacher waar is de jouwe? (Gewoon benieuwd. Helemaal ok als je het niet wil zeggen)

Ik zag vandaag iemand met een piercing in z’n tandvlees tussen de twee voorste tanden. Ik had al pijn in zijn plaats.

Ik ben The Death of Bunny Munro aan het kijken. Gratis op VRT Max.

Voor mij gaat het vooral over wat je doet als je verwachting/ eis niet ingewilligd wordt. Waar leg je het dan? Bij jezelf of bij de ander? Pas je je verwachting aan als de ander er niet aan tegemoet komt of moet de ander zich aanpassen aan jouw verwachting?

Respect en liefde kan je volgens mij niet eisen, alleen verdienen.

Het spijt me.

Geen truc. Wel een keuze om je eigen gedachten niet zomaar te geloven en anders te handelen (of dat allemaal toch te proberen). Maar het gevoel verdwijnt inderdaad niet zomaar en daar mag je/ ik dan nog best verdriet over hebben. Rouwen om een keuze die je zelf gemaakt hebt en een verlies van iets dat je nooit hebt gehad.

Ja totdat je beslist om er mee te stoppen en voor jezelf te kiezen.

Voor veel dingen probeer ik dat inderdaad wel ja. In elk geval wel in die zin van altijd in het achterhoofd te houden dat wij voor haar hebben gekozen en niet andersom. Ook begrijpen dat haar leven voor ons een kado is maar niet perse voor haar.

In mijn geval mijn vader maar kan natuurlijk ook een partner zijn bij anderen.

Tja maar met dat weten ben je ook niet veel als ze je continu de huid vol schelden, mishandelen of misbruiken. Iets uiten kan ook stilzwijgend.

Ja dat ook echt hè. Ik had afgelopen zomer een hoogoplopende ruzie met mijn moeder (op een cruise of all places). Ze verweet me dat ik ‘niet dankbaar genoeg’ was. Daar heb ik het ook echt nog altijd moeilijk mee.

In mijn beleving geloof ik wel dat het gevoel van liefde onvoorwaardelijk is of kan zijn, maar als het niet wederzijds geuit wordt of kan worden, houdt het uiteindelijk ook wel op en kan je niet meer spreken van echte liefde. Ook al is het gevoel er dan wel, de realiteit laat het dan niet zien en dan is het er eigenlijk ook niet echt. Of zoiets?

Dankjewel @Mariposa voor je reminder om mild te zijn voor mezelf en de (onnodige) zelfkritiek en -verwijten achterwege te laten. Work in progress. @bumperjim ja die realiteit is ook de mijne. Heb net mijn dagelijks yogasessie gedaan, deze keer speciaal gericht op de bekkenbodemspieren. Dan denk ik ook gelijk aan de lichamelijke schade die haar geboorte me heeft opgeleverd en het werk dat ik al 8 jaar heb om dit iets of wat te herstellen. Dan gaan we eigenlijk ook gewoon gelijk op 😁😅🤣.

@Spirit dat had natuurlijk nog veel erger geweest. Dat we het gemist hadden doordat ik een kater zou gehad hebben. Dus dat was gelukkig ook al niet het geval. @Quinn zo is dat. Nu vindt ze me nog geweldig (meestal), dus mss/ wss al wel iets goeds gedaan de afgelopen jaren.

@Etty ja net dat wegcijferen van mezelf moet ik veranderen. Niet alleen om de alcohol te kunnen laten, maar ook net als voorbeeld voor haar. Familiepatronen doorbreken en zo. Ik heb het zelf nooit zo geleerd, maar wil het wel voor haar voorleven. En dat betekent veel oefenen, vallen en opstaan. Ik was wel van plan om (op kinderniveau) eerlijk te zijn tegen haar, mocht ze het tijdig te weten zijn gekomen. Maar met terugwerkende kracht vond ik het dubbel sneu, dan zou ze ook geweten hebben dat ik het bewust voor haar had verborgen gehouden en dat vond ik dan ook weer geen goed idee. Tja, @Quinn jouw kinderen zijn ook al ouder en dan geloof ik ook dat al het idealisme als sneeuw voor de zon verdwenen is. Mijne is nu 8, ik kan nog voor even geloven dat alles allemaal wonderwel zal uitdraaien. Ook al weet ik wel dat dat niet kan en zal zijn. Ze heeft al een existentiële crisis sinds haar 3,5 jaar.

@bumperjim ja dat zou dus het gemakkelijkste geweest zijn maar ben toch ook wel blij dat ik dat niet gedaan heb. @Lonster1 ja ik ben een pro in maskers opzetten. Maar ik geloof ook wel hard in energie en onbewust en zo. Dus op een dieper niveau breng ik zo wel schade aan onze vertrouwensband, daar ben ik ook van overtuigd. Intuïtief zal ze dat wel aanvoelen ook.

@bumperjim ja. wat zou jouw keuze geweest zijn dan? @Quinn je hebt helemaal gelijk, het laat me niet achter met een goed gevoel. En nu moet ik zelf ook huilen. Van alle opties die ik zag, zal ik zeker niet beweren dat dit de beste was, wel de gemakkelijkste. Nu ja, niet de allergemakkelijkste, maar die was nog slechter geweest. Wel leuker voor mijn dochter, maar slechter voor mij.

Vanmorgen de tranen gedroogd voor de gemiste kinderdisco, met gespeelde verontwaardiging dat ik het echt niet wist dat dit afgelopen weekend was, en met een pijnlijke steek in mijn hart dat een kinderjaar wel echt oneindig lang duurt. Dry February als pleister op de wonde.