Musashi

Je wilt het niet maar je doet het toch. En dat vind ik zo enorm knap, echt. Ik krijg ook het advies van mijn psy om alles neer te pennen maar daarvoor is mijn weerstand momenteel nog (veel) te groot. Alsof het dan helemaal echt wordt en niet alleen in mijn hoofd en lichaam zit, want dan kan ik het niet meer wegredeneren of verdoven.

Schuldgevoel is heel normaal en logisch vanuit het kind dat moet kunnen overleven en daarvoor afhankelijk is van de ouders. Zij kunnen daarom niets verkeerds doen want dat bedreigt het overleven van het kind. De ouders staan op een voetstuk en het kind neemt de schuld op zich. Dit is niks nieuws voor mij en sowieso heel herkenbaar. Ik heb dit ook doorgetrokken naar zowat alles. Het is altijd mijn schuld ipv de ander (eerste reflex). Wat ik vandaag wel nieuw geleerd heb is dat er blijkbaar een verband bestaat tussen schuld(gevoel) en depressie. Dat ga ik nog verder onderzoeken.

Oh jawel het is hier stralend weer! En grapefruit heet hier trouwens pompelmoes. 😁

Ik vind in dit stukje veel herkenning. Hoe de geboorte van mijn dochter een katalysator was voor het besef dat mijn ‘normaal’ toch eerder als ‘abnormaal’ moest gecategoriseerd worden. Hoe mijn (ingebakken) loyaliteit naar mijn ouders plots werd overtroefd door de liefde voor mijn kind. Hoe zij mijn kracht voor verzet deed terug vinden die ik al lang geleden was kwijt gespeeld. Het diepe inzicht hoe wreed geweld (fysiek, verbaal of emotioneel) tegen een onschuldig kind wel niet is. Wat liefde en zorg echt betekenen. En wellicht nog veel meer dat zo’n intense levensgebeurtenis geboren doet worden. Voor mij is het cultiveren en voorop stellen van echte liefde, zorg en zachtheid voor mijn dochter onmiskenbaar ook een motief (geweest) om zelfliefde en zelfzorg meer naar waarde te beginnen schatten en voorop te stellen, niet als extraatje maar als noodzaak. Dit is voor mij nog steeds het lastigste stuk maar slowly but steadily en met vallen en opstaan blijf ik hier wel in groeien en dit is denk ik het mooiste kado dat ik aan mijn kind (en mezelf) kan geven. Hoop dat ook jij deze kado van/ aan jezelf in ontvangst gaat kunnen/ mogen nemen. Het is goud waard. 🌹

Het verleden kunnen we niet herschrijven. We kunnen het alleen vandaag anders doen. Dus, zeg ik tegen jou zoals ik tegen mijn dochter zou zeggen, die me dan met traanoogjes aankijkt en zegt ‘sorry mama, ben je nu boos?’. ‘Nee, ik ben niet boos, ik ben alleen geschrokken, net zoals jij. Het is niet jouw schuld, ongelukken gebeuren nu eenmaal, bij iedereen. Dat is niet erg, zo lang we onze verantwoordelijkheid wel nemen. Zullen we het samen opruimen?’ Zo gezegd zo gedaan en we sluiten af met een dikke knuffel. Is dat norma(a)l(er)? Ik weet het niet. Het is wel anders en het voelt beter en dat telt. Veel sterke voor jou, Quinn, je bent dapper en je doet het. Chapeau voor jou. 🌹

Ik luisterde vandaag een podcast met Jeroen Olyslaegers, waarvan ik alleen Wil heb gelezen, zijn meest populaire en ook verfilmde boek. Nu ben ik ook benieuwd naar zijn Wij, Wildevrouw en De Wonderen (3 verschillende boeken). Beetje hedendaagse Vlaamsche literatuur hier binnenloodsen. Maart gaat me tot nu trouwens ook niet zo goed af qua niet-drinken. Alsof de beloning voor Jan/feb verdiend is, maar dat is eigenlijk niet echt helemaal zo.

Dankjewel @Etty dat is helpend. Want dat moeten creëert idd een grote druk op mezelf en daar wil ik eigenlijk net vanaf.

Buiten mijne ene uitschuiver die ik hier gemeld had, heb ik hele maand niets gedronken. Nu heb ik ook zonder drank toch last van migraine, koppijn en misselijk, precies een kater. Dan vraagt een mens zich af waarom ie het toch doet. Nee, niet echt, ik weet het wel, maar toch voelt het k*. Ik heb de laatste dagen heel erg geoefend met m’n grenzen stellen/ aangeven, naar mezelf en naar anderen. Het lijkt of mn lichaam het daar moeilijk mee heeft omdat ik dat niet gewend ben. Of zoiets?

Als er al een voordeel is, dan is het dat ik te crappy ben om te drinken. Dus ja, goed dan zeker?

Ja een onverwachte confrontatie die ik in mijn voorbereiding niet tot de mogelijke scenario’s had gerekend en me emotioneel overdonderde en mijn standvastigheid overspoelde. De emotionele kater is dan ook vele malen groter dan de fysieke.

@Reacher dankjewel voor je bezorgdheid. Vind ik wel lief. Want ja, het had er alle tekenen er wel van dat het er zat aan te komen hè. Helaas, waar ik afgelopen weekend alle kinderdingen schijnbaar mooi had opgelost, heeft een volwassending me vandaag de nek omgedaan. Spijtig wel.

@Quinn vind mezelf eigenlijk altijd wel een beetje heel onbeleefd en sociaal incapabel, zeker dan als ik jouw sociaal verantwoorde vragen direct daarna lees. Stom. Ja ik had ook al plaatsvervangende pijn.

@Reacher waar is de jouwe? (Gewoon benieuwd. Helemaal ok als je het niet wil zeggen)

Ik zag vandaag iemand met een piercing in z’n tandvlees tussen de twee voorste tanden. Ik had al pijn in zijn plaats.

Ik ben The Death of Bunny Munro aan het kijken. Gratis op VRT Max.

Voor mij gaat het vooral over wat je doet als je verwachting/ eis niet ingewilligd wordt. Waar leg je het dan? Bij jezelf of bij de ander? Pas je je verwachting aan als de ander er niet aan tegemoet komt of moet de ander zich aanpassen aan jouw verwachting?

Respect en liefde kan je volgens mij niet eisen, alleen verdienen.

Het spijt me.

Geen truc. Wel een keuze om je eigen gedachten niet zomaar te geloven en anders te handelen (of dat allemaal toch te proberen). Maar het gevoel verdwijnt inderdaad niet zomaar en daar mag je/ ik dan nog best verdriet over hebben. Rouwen om een keuze die je zelf gemaakt hebt en een verlies van iets dat je nooit hebt gehad.

Ja totdat je beslist om er mee te stoppen en voor jezelf te kiezen.

Voor veel dingen probeer ik dat inderdaad wel ja. In elk geval wel in die zin van altijd in het achterhoofd te houden dat wij voor haar hebben gekozen en niet andersom. Ook begrijpen dat haar leven voor ons een kado is maar niet perse voor haar.

In mijn geval mijn vader maar kan natuurlijk ook een partner zijn bij anderen.

Tja maar met dat weten ben je ook niet veel als ze je continu de huid vol schelden, mishandelen of misbruiken. Iets uiten kan ook stilzwijgend.

Ja dat ook echt hè. Ik had afgelopen zomer een hoogoplopende ruzie met mijn moeder (op een cruise of all places). Ze verweet me dat ik ‘niet dankbaar genoeg’ was. Daar heb ik het ook echt nog altijd moeilijk mee.

In mijn beleving geloof ik wel dat het gevoel van liefde onvoorwaardelijk is of kan zijn, maar als het niet wederzijds geuit wordt of kan worden, houdt het uiteindelijk ook wel op en kan je niet meer spreken van echte liefde. Ook al is het gevoel er dan wel, de realiteit laat het dan niet zien en dan is het er eigenlijk ook niet echt. Of zoiets?