Musashi

Ja goed eten op warme dagen is een extra uitdaging. Ik had het eerder vandaag allemaal voorbereid: koude paprikasoep en sobanoedels in koude bouillon met scampi’s en veel groenten. Veel soep, daar had ik niet zo goed over nagedacht. Of ja, eigenlijk wel want het moet nog altijd zacht zijn voor m’n man. Maar zelfs dan nog lukten de scampi’s en de noedels niet voor hem. Nu nog noedelsoep voor min. 3 dagen dus. 🙄

Dat is de kern van motivatie: die is er niet altijd. En bij momenten weet je brein heel goed om ertegenin te gaan. Daarom de kracht van discipline en routine, voor als de motivatie ontbreekt.

Beste Mormel, in mijn eigen proces ervaar ik het belang van zowel motivatie als discipline. De motivatie is nooit continu en gaat met ups en downs, maar het helpt wel als je voor die momenten een discipline of routine hebt kunnen opbouwen waar je dan op kunt terugvallen. Zowel tijdens het hervallen als tijdens het herpakken kan het dan een reddingsboei voor je worden/ zijn. Ik denk in eerste instantie aan de basics zoals dag- en nachtritme, eetpatronen en beweging maar je kan natuurlijk nog zelf extra invulling geven die jou helpen, zoals meditatie e.a.. Ik heb de indruk dat je dit wel kan opbrengen voor externe verwachtingen (job, huishouden) maar het is misschien een idee om dat ook voor je zelfzorg in te bouwen? Want je bent het waard! ps ken je ceviche? Heb ik gisteren ook gegeten met vis in promo bij de viskraam. Ideaal zomergerechtje vind ik dat.

@Quinn ja ik ook en dat melancholische verlangen vind ik ook prachtig. Ik voelde dat heel lang geleden ook in zijn Never let me go. En dan die subtiele schoonheid van het niet-weten. Allemaal tristesse op z’n best. En o ja, als we alles moeten laten zitten waar het in leeft (water, grond, lucht), dan blijft er niet veel meer over dan de fabrieken en rekken van een supermarkt. Dat kan uiteindelijk mss wel de bedoeling zijn maar dan haal ik er voor nu nog liever even uit wat er in zit.😁😇

@Quinn nee dat had ik nog niet gezien. Wel benieuwd naar dan. Nu ongeveer een jaar geleden heb ik m dan eindelijk pas helemaal gelezen. Een week gevangen op een cruiseschip in ruzie met m’n moeder. Ik vond het prachtig, ontroerend mooi en heel bevreemdend tegelijk. Wel hard van genoten. De mosselen zijn klaar. 👋

@bumperjim maar de rest klopt dan wel?

Goeie morgen/ middag bijna, Voor mij ziet @bumperjim er zo uit. Maar dan in een versie van minstens 2 meter lang. 😁

En op tijd stoppen is ook altijd gelukt. Maar zeker daar moet ik wel proberen niet te tolerant te zijn voor mezelf. Want dan gaat het zeker wel eens een keertje mis.

Ja ze kwamen weer langs alle kanten. Het zwemmen en yoga heb ik min of meer wel elke dag kunnen aanhouden dus dat vind ik zelf al wel iets. Niet zo veel maar wel iets.

@lady jane van het een en het ander. Geen spuigaten maar zelfzorg sneuvelt altijd als eerst. Ik heb het wel door maar het is toch steeds sterker dan mezelf. Ik probeer wel hard naar de andere kant te trekken. Er niet in weg te zakken. Maar dat lukt me niet altijd zo goed dus. Lieve @Lika 🌸

Partypooper in da house. Hier is het na een hoopvol begin van de week toch weer terug bergafwaarts gegaan. Iets met valkuilen. Intrappen. Blijven botsen.

Hele ijskast aangevuld met proteinedingen. Avondeten americain zelf preparé, humus en witte boterhammen. Veel pudding straks. Alles plat dus. Voor de verbinding.

Zijn de kleuren zo helder omdat de wereld zo mooi is of omdat jij het nu zo ziet?

Zowel koken als kuisen heb ik een tijdlang als selfcare kunnen vooropstellen, wat ik niet ken van nature uit. Tot het wat dwangmatig, perfectionisch en niet-helpend begon te worden. Nu neigt het weer de totale andere kant op te gaan en is het wat behelpen en hoogstnodige op die gebieden. En dat vind ik ook niet echt fijn als ik eerlijk ben naar mezelf. Besef dat het ook daar net wat meer in het midden mag komen te liggen, om goed voor me te zijn. Maar dus weer lang verhaal kort, was het vandaag wat ik wat bijeen kon rapen, een soort cornsticks (vlees met krokant korstje op een stokje), watermeloen/ feta, tomaat/mozarella, aardappelsalade. De laatste twee met een nieuw soort dressingpoeder dat echt bevalt om meteen smaak te geven. Simpel dus maar toch veel, lekker en voedzaam denk ik, hoop ik. De watermeloen/ feta heb ik een deel van gemixt tot een soort soep want mijn man had dus ook deze week zijn chirurgische tandingreep. En dat brengt natuurlijk alles van deze week weer tamelijk in perspectief want ja, een man met veel pijn weten we allemaal dat die daar aan onderdoor gaat. En dat je er extra lief voor moet zijn en zorgen en zo, en dat probeer ik ook echt. Voor de rest zijn mijn ramen bijna ondoorzichtig, ook nog versierd met de welkom thuis van 1,5 maand geleden. Mama, papa, naam van de dochter en hartje errond. Om van het stofzuigen dan nog maar te zwijgen. Nee, geen kook- of poetshulp hier, had ook gekund om de vraag van @Yana te beantwoorden. Maar goed, ik doe er liever een half uur over zodat ik niet hoef te stofzuigen.

Lieve @Reacher er ging enorm veel door me heen toen ik je las. Confronterend, dat wel maar niet noodzakelijk op een slechte manier Teveel om op te schrijven en al helemaal te veel op een dag dat het hier naar mijn gevoel al te veel rond mij gedraaid had. En die emojis zijn sowieso beperkt/ beperkend maar dat was even het enige dat ik er uit kreeg op dat moment. Dus verdrietig, verward en dankbaar en alles tegelijk. Om toch nog even inhoudelijk te reageren, bepaalde dingen (h)erken ik natuurlijk ergens wel en denk ik verder over na oa dat van dat troosten. Andere dingen staan voor mij mijlenver uit elkaar. Het wijst me ook ook nog eens op de soms dunne grens tussen gezonde zelfliefde (wat mijn man heeft en goed is) en toxisch narcisme (wat mijn vader heeft en slecht is.) en hoe tegenwoordig heel veel op de ‘narcistische hoop’ gegooid wordt. Het is niet omdat ik in mijn systeem een herbeleving ervaar, dat dat echt zo is. Een hele grote rode vlag die ik in mijn huidige relatie niet herken is het gebruik van (verbaal) geweld. Integendeel, mijn man is echt lief en meelevend met mij en hij doet zijn best in de moeilijke omstandigheden. Dat is al echt heel anders dan vroeger. Ook qua zelfreflectie ervaar ik mijn man heel anders dan mijn ‘vader’ ooit gedaan heeft of zal doen. Waar we het wel (allebei!) heel moeilijk mee hebben is een juiste manier van communiceren tussen ons beiden. Ik ben (nogal) explosief en hij implosief (dat is toch een woord, right?) en die 2 samen zorgt voor een dynamiek die niet altijd gemakkelijk is, maar waar we wel aan willen en kunnen werken. Dat hij dit nu ook aangaat met professionele hulp is een hele grote stap voor hem en voor mij ook enorm waarde- en betekenisvol. Meer en beter dan ik ooit gekend heb dus dat is goed, voor nu, met vallen en opstaan. Maar wel uitdrukkelijk bedankt voor je reactie, (h)erkenning en meeleven, echt wel! ❤️‍🩹 En dikke knuffel terug! 🫂