Musashi

Dankjewel @Etty dat is helpend. Want dat moeten creëert idd een grote druk op mezelf en daar wil ik eigenlijk net vanaf.

Buiten mijne ene uitschuiver die ik hier gemeld had, heb ik hele maand niets gedronken. Nu heb ik ook zonder drank toch last van migraine, koppijn en misselijk, precies een kater. Dan vraagt een mens zich af waarom ie het toch doet. Nee, niet echt, ik weet het wel, maar toch voelt het k*. Ik heb de laatste dagen heel erg geoefend met m’n grenzen stellen/ aangeven, naar mezelf en naar anderen. Het lijkt of mn lichaam het daar moeilijk mee heeft omdat ik dat niet gewend ben. Of zoiets?

Als er al een voordeel is, dan is het dat ik te crappy ben om te drinken. Dus ja, goed dan zeker?

Ja een onverwachte confrontatie die ik in mijn voorbereiding niet tot de mogelijke scenario’s had gerekend en me emotioneel overdonderde en mijn standvastigheid overspoelde. De emotionele kater is dan ook vele malen groter dan de fysieke.

@Reacher dankjewel voor je bezorgdheid. Vind ik wel lief. Want ja, het had er alle tekenen er wel van dat het er zat aan te komen hè. Helaas, waar ik afgelopen weekend alle kinderdingen schijnbaar mooi had opgelost, heeft een volwassending me vandaag de nek omgedaan. Spijtig wel.

@Quinn vind mezelf eigenlijk altijd wel een beetje heel onbeleefd en sociaal incapabel, zeker dan als ik jouw sociaal verantwoorde vragen direct daarna lees. Stom. Ja ik had ook al plaatsvervangende pijn.

@Reacher waar is de jouwe? (Gewoon benieuwd. Helemaal ok als je het niet wil zeggen)

Ik zag vandaag iemand met een piercing in z’n tandvlees tussen de twee voorste tanden. Ik had al pijn in zijn plaats.

Ik ben The Death of Bunny Munro aan het kijken. Gratis op VRT Max.

Voor mij gaat het vooral over wat je doet als je verwachting/ eis niet ingewilligd wordt. Waar leg je het dan? Bij jezelf of bij de ander? Pas je je verwachting aan als de ander er niet aan tegemoet komt of moet de ander zich aanpassen aan jouw verwachting?

Respect en liefde kan je volgens mij niet eisen, alleen verdienen.

Het spijt me.

Geen truc. Wel een keuze om je eigen gedachten niet zomaar te geloven en anders te handelen (of dat allemaal toch te proberen). Maar het gevoel verdwijnt inderdaad niet zomaar en daar mag je/ ik dan nog best verdriet over hebben. Rouwen om een keuze die je zelf gemaakt hebt en een verlies van iets dat je nooit hebt gehad.

Ja totdat je beslist om er mee te stoppen en voor jezelf te kiezen.

Voor veel dingen probeer ik dat inderdaad wel ja. In elk geval wel in die zin van altijd in het achterhoofd te houden dat wij voor haar hebben gekozen en niet andersom. Ook begrijpen dat haar leven voor ons een kado is maar niet perse voor haar.