Musashi

Ook kookboeken, kookwebsites of blogs zijn binnenkort trouwens helemaal passé. Ik tik tegenwoordig ook gewoon in wat ik in huis heb en AI geeft me een recept. Ook voor andere huishoudelijke taken soms, poetsschema’s en zo. Alleen het nog zelf doen dus. Dat kan AI nooit overnemen. Zal je nog zien, alleen de huismoeder als beroep blijft over, want die zijn onvervangbaar en onmisbaar 🥰. Misschien dat dan eindelijk het meest onderschatte, ondergewaardeerde en onderbetaalde beroep ter wereld een heropleving en herwaardering krijgt die het verdient! Allemaal dankzij AI. 😅

Nu eten maken en eerste schooldag verhalen. 🤗

En daarom ook wel heel blij met m’n Japan-reizen van de afgelopen 2 jaar en de volgende jaren. Dat is mijn zakcentje voor nu. En mijn voldoening. Maar dat blijft ook zeker ergens kiezen tussen werk en gezin. De balans houden. Niet teveel missen maar ook niet alles opgeven.

Ik heb het statuut van meewerkende echtgenote en ik werk dus wel wat mee in de zaak van mijn man, heel flexibel dus. Maar die zaak is ook nogal idealistisch dus zeker ook geen vetpot. Ik was eigenlijk de grootverdiener van ons tweeën en ja, nu niet meer dus. Geloof me vrij, het heeft me heel wat angst bezorgd om mijn zelfstandigheid op te geven. Het was echt een soort van dogma voor mij om altijd zelf m’n eigen geld te verdienen, om nooit afhankelijk te zijn van een man. Maar dat was zonder kind en tja, een kind krijgen verandert je helemaal zeggen ze he, en dat klopt wel voor mij. Ik had ook een droom van een mooi, samenhangend gezin en ik zag echt niet in hoe dat zou lukken met mijn voltijdse job waarin ik ook nog eens heel veel moest reizen. Ik wou dat echt niet (meer) voor mezelf, noch voor mijn kind. Ik heb dat nl ook zelf meegemaakt als kind. Wel geld, geen ouders. Dus is de slinger bij mij nu wel doorgeslagen naar de andere kant. Ben er heel blij mee (geweest) maar zoals met alles, de weg van het midden, is de beste weg. Maar hoe dan? Dat zoek ik voorlopig nog wat verder uit. ☺️

Ik ben ook, 4 (5?)jaar geleden nu, van een goed betaalde voltijdse baan met veel verantwoordelijkheid en stress naar 0 centen van mezelf. Net omdat ik een kind heb en tijd ermee wil kunnen doorbrengen. Nu is ze dus bijna 9, wordt zelfstandiger en het begint soms toch wel te pikken, veel tijd maar geen geld. Zeker om ook meer leuke dingen met haar te kunnen doen en ook omdat ze heel geldbewust aan het worden is. Toch heb ik er geen spijt van, van die keuze, dat pakken ze me nooit meer af. Af en toe heb ik wel angst dat ik niet meer aan de bak zou geraken, moest het echt nodig en/ of wenselijk zijn. Dan zoek ik ineens angstig naar vacatures en word ik depressief. Ze moet nu nog 3 jaar basisschool doen. Ik zou het toch fijn vinden om mezelf die tijd nog echt te kunnen gunnen. Iets vinden voor af en toe of sporadisch spreekt me dan wel meer aan, maar terug voltijds op kantoor? Bah, nee, dankjewel!

Ja dat is in België ook zo. Maar aan wat ligt dat dan hè? Mijn dochter vindt rekenen leuk. Hoe moeilijker hoe liever. Maar ze wordt knettergek (en schoolmoe!) van eindeloze herhaling. Hetzelfde voor lezen. Tureluurs wordt ze van luidop samen lezen. Ze oefent nooit, haat lezen ondertussen maar heeft het niveau van een volwassene. Om dan nog maar te zwijgen van schrijven, dat heeft ze zichzelf aangeleerd. Drukletters weliswaar. Van schoonschrift ziet ze geen enkel nut (wees eerlijk, wie schrijft er nu nog met een pen?) en dus krijgt ze daar altijd commentaar op. Ik snap wel dat dat niet voor elk kind hetzelfde is, en net daar gaat het helemaal mis. Allemaal in dezelfde mallemolen. 🙄 Met die kennisoverdracht bedoel ik trouwens geen basisvaardigheden als rekenen, lezen en schrijven. Vorig jaar (8-9 jarigen) heeft ze allereerste ‘geschiedenis’-les gehad, de stamboom van het Belgisch koningshuis. Jongens nog aan toe, wie zit daar nu op te wachten? 🙄 En ja, werk is net hetzelfde, je moet precies altijd kiezen, je (leuke) tijd of je geld. In elk geval is school daarop al een goeie voorbereiding. Jong geleerd is… . Och, het zijn ook maar m’n eigen persoonlijke frustraties aan het begin van het schooljaar. Ik word er zelf ook al (school)moe van. 😅

Ja @Mormel om in het thema van de schoolstart te blijven. Ik stel mij ook serieuze vragen bij het beleid van onze minister van onderwijs om terug in te zetten op meer kennisoverdracht op school. In hemelsnaam zeg, nog meer dan vroeger zijn er toch heel wat andere vaardigheden en leerdoelen die in deze tijd wel heel wat belangrijker en nuttiger zijn voor de toekomst. Mentaal welzijn om zo maar eens eentje te noemen. Of zelf nadenken, nog zoiets. Maar nee, burn out en bore out, dat begint tegenwoordig al van kleins af aan en haalt de hele maatschappij nog onderuit ooit. Allemaal in de pas lopen, is het hoogste doel maar met z’n allen storten we ons samen in de ravijn van een ongelukkig leven. Ik wou zo hard dat het anders was/ kon.

Lijkt me ook wel interessant. (Hoe) zou ik het kunnen terugkijken?

Over haar gesproken, moest ik ineens terug denken aan avondritueeltje met de dochter een paar avonden terug, toen ze overdag naar de kapper was geweest. Zeg ik dat ik haar coupe (kapsel dus) echt mooi vind. Maar ze wordt boos en zegt dat ik het geen coupe mag noemen. Ik dacht even niet aan kapsel dus ik vroeg haar hoe ik het dan wel moest noemen. Zegt ze heel overtuigd: haarkut. Ja toen ik dan moest lachen werd ze natuurlijk nog bozer, maar ik kon het echt niet helpen. 🫠😂

Goeie morgen, Hier een blij ei omdat ik me terug in vorm heb geslapen. Nog maar eens bevestigd dat ik het alleen al daarvoor wil doen, niet-drinken. Tja, die woensdag hè, die zit er bij mij al sinds altijd in precies. Dat het dan mocht om het midden van de (werk)week te breken. Ik stond vanmorgen op met het idee voor een nieuw plan om vanaf nu op woensdagnamiddag gewoon te doen waar IK ECHT ZIN in heb, zonder alcohol. Gewoon, een paar uur echt voor mezelf en mijn goesting van dat moment. Waar ik mijn normale me-time overal tussendoor moet pakken, gewoon die tijd helemaal nemen voor mij. Lezen, yoga, creatief zijn, tuinieren, wandelen, wellness of wie weet zelfs strijken, opruimen of poetsen mocht ik daar zin in hebben (ja dat gebeurt soms echt). Maar geen sociale, huishoudelijke of familiale verplichting op mij nemen waarvoor ik alcohol nodig heb om het te doorstaan. Sounds like my new plan! DAgpaCT: Mormel Quinn Musashi 👹

Heel veel interessante letters weer van je @Etty maar vooral een dikke proficiat met je nieuwe offspring! Haar/zijn verleden is het huidige heden, heel mooi als je dat ook bewust mee kan vormgeven. Een nieuwe kans die tot in de eeuwigheid kan meegaan. Maak er mee iets moois van, dat kan en doe jij❣️

Jongens jeminee, van zo’n begin van een dagdraad wordt een mens ook niet vrolijker. Nu ja, dat was ik toch al niet, dus maakt al niet zo veel uit. Ik ben woensdag weer in de val getrapt (wel min of meer voorzien eigenlijk) en heb er 2 dagen migraine aan over gehouden. Vandaag terug opkrabbelen en vooral niet blij met mezelf dus. Voor de rest gaat/ging het wel prima maar dit is toch weer een wake up call dat ik het voor woensdagen anders en beter moet gaan aanpakken. Alleen weet ik niet goed hoe. Deze woensdag was speciaal want mijn dochter was gaan slapen bij oma en opa en kon ik zelf ook alles (mezelf) even loslaten. Maar eigenlijk is elke woensdag lastig want dan wilt mijn man afspreken met onze ‘vriendin’. Dat kan/mag/wil ik niet veranderen want dan ben ik een slechterik maar om daar gevoelsmatig mee om te gaan, heb ik het, toegegeven, wel lastig mee, zonder drank. En of ik nu mee ga of niet, maakt qua drank eigenlijk niet uit. Er mee omgaan is gewoon lastig. Maar alle remmen los en verstand op 0, is dus ook geen oplossing, zo blijkt toch nog maar weer eens. Ten minste, dat moet ik dan achteraf ook zelf bekopen, dus dat gaat gewoon volledig ten koste van mezelf. Het verleden kan ik inderdaad niet meer veranderen, wel hoe ik er nu mee omga, anders dan vroeger, lastige gevoelens niet ‘gewoon’ wegdrinken maar er ‘normaal’ mee omgaan zonder uit te werken op anderen en/of alles op te blazen. Hoe dan?

Ja maar @bumperjim dat is het m toch net. Idd beter vermijden, negeren, afwimpelen, of andere dingen ipv het allemaal maar aan te zien en te laten binnen komen en als coping te beginnen drinken. Dat is nou toch net de reactie op de trigger die je dus zelf in de hand hebt? En als je dat niet gewoon bent, vraagt het wel oefening om het anders te gaan doen. Mijn man vindt dat ook allemaal maar simpel, ik niet zo.

Ja een beetje zoals kinderen die je grenzen aftasten. Een trigger die ik ook niet meer laat binnenkomen hoor. 🫠

En trouwens, triggers liggen toch altijd buiten jezelf? Wat je daarmee dan doet, dat bepaal je zelf en daar ligt ook je eigen verantwoordelijkheid.