Meer dan die paar slokken bier waar twee procent alcohol in zat heb ik niet gedronken. No worries. Heb jij een vlecht? Jaloers!
Ik ga door een moeilijke tijd. Iemand uit mijn omgeving heeft zelfmoord getracht te plegen. Iemand met wie ik ooit intensief omging maar daarna ook al decennia niet meer. Er is geen persoonlijk verdriet maar veel dwangmatig en obsessief plukken van mijn gedachten rondom haar keuze. Ik ga me inleven in haar, waarom, hoe en wat ze voelde en misschien nog voelt. En niet voor haar maar voor mezelf: ik wil niet in dezelfde situatie komen en keuzes maken die zij maakte. *Pijn, verdriet, schok= Klik: schakel overlevingsmechanisme in.*
Ik moet dan denken aan wat ik leer van Etty: als kind ontwikkel je overlevingsmechanismen die je hielpen maar die je als volwassenen niet altijd van dienst zijn (vaak ook nog wel) Mijn mechanisme is analyseren, empathie. Zo vond ik vanuit mij aansluiting met anderen op de momenten dat die anderen geen aansluiting vonden met mij. Maar wat er gebeurt en de heftigheid waarmee ik reageer staan niet in verhouding tot elkaar. Ergo: veel te veel mechanisme voor iets dat ergens anders ver weg gebeurt.
En gelukkig: nu komt toch het verdriet om haar. Ik ben geen robot.