Reacher

Sodom en Gomorra hier! Van @Quinn verwácht ik dat soort opmerkingen maar van jou..

Yup

Slaap lekker

Jij weet niet of je het aan C of aan D hebt verteld. Ik weet niet of ik het aan F of aan V heb gemeld.

120?

*getjirp van krekels*

De enige keren dat ik bij het vorige huis geraak is wanneer ik het driedelig Italiaanse drama met Socrates opvoer. En dat is dus nog best vaak. Verder is het vooral leuk in het nieuwe huis. En eng. En veilig. En eng etc. Over goed communiceren gesproken: ik had eerder op het forum gemeld dat ik de hulpverlening weer in ging dan dat ik mijn vriend vertelde. Oeps.

Ik heb gegoogled. Er zit zelfs geen drupje mayonaise in.

Mayonaise! Toch?

Socrates verlaat iedere avond met kordate staart de tuin om enthousiast aan de terugtocht naar het oude huis te beginnen. De schat. Ik knisper dan listig met zijn favoriete blaasgruissnoepje en dan keert hij toch weer om. Lang leve zijn kattenmaagje

Ik heb geen verstand van sport whoop whoop!

Maar er zit natuurlijk veel onmacht en verdriet achter dus het voelt ook weer ongepast om te lachen.

Ik kan er niets aan doen, je beschrijft het zo grappig!

Helemaal over jouw draadje heen gelezen, wat goed dat je voor jezelf, maar ook voor mini Niksje haar toekomst in therapie gaat.

Ik heb even gegoogled en dat lijkt me zeker iets voor mij! Thanks!

Dank je wel! Ik heb dat nog nooit gedaan maar dat lijkt me ook echt wel iets voor mij.

ook aan het worstelen met routine zaken?

Ik ben in tehuizen en pleeggezinnen opgegroeid. Heb ik dat nooit verteld? En je bent lief

Soms wel ja.

Precies!

Ik moet tegen wil en dank lachen om hoe je ontmoeting met de praktijkbegeleider beschrijft. Maar it sucks dat ze verder niets doet.

Dat is puur geluk wat van dat kleine stukje tekst spat.

Ik vind die irritatie soms goed merkbaar bij je. Je focust je dan heel intens op een ander en staan meteen klaar om te helpen. Ik ervaar jou dan als iemand die de mouwen opstroopt en zegt ‘dat varkentje zal ik wel eens voor jou wassen.’ Maar dat kun jij niet voor iemand anders doen. Ik vind die mate van behulpzaamheid te opdringerig. En het voelt als een vlucht van jezelf. Ik probeer me te richten op het feit dat je graag wil helpen en dat vind ik tof van je maar ik kan moeilijk tegen de heftigheid van die behulpzaamheid en de arrogantie die je in mijn ogen daarbij toont. My two cents.

Hoe was het bij de praktijkondersteuner?