En weer binnen. Nog steeds voelt dat zowel veilig als opgesloten en het is beide waar natuurlijk. Steeds die twee kanten. Ik wou dat het klaar was, maar ik wil er niet doorheen. Ik wou dat alles duidelijk was, maar ik wil er niet over praten. Als niet dit, dan ook niet dat. En zo is het. Als je wilt dat mensen dichterbij je komen, moet je jezelf niet zo afschermen.
Ik heb een mail gekregen vorige week, een mail die ik misschien al honderd keer heb gelezen, maar die me elke keer opnieuw verbaast. Een mail die vertelt over een vriend die er altijd is en die vol staat met mooie en lieve dingen. En elke keer als ik toe wil geven aan de lokroep van mijn persoonlijke sirenes, lees ik die mail. Het helpt. Elke keer.