Mormel

@Noelle: dat bingen maar daarbuiten geen verlangen hebben om te drinken herken ik enorm en volgens mij maakt dat echt volledig stoppen net moeilijker. Mijn partner vond dat ook altijd zo vreemd om te zien dat ik bijvoorbeeld een week lang elke dag een fles whisky achterover kon slagen (daar ligt bij mij fysiek ongeveer de grens), maar dat ik vervolgens van de ene dag op de andere kon stoppen zonder ontwenningsverschijnselen te tonen behalve wat zweten (dus geen bevende handjes, niet misselijk, niet gespannen ...). Een buitenstaander zou denken dat het volledig stoppen dan net eenvoudig is, maar dan komt er een stressmoment en ben ik weer vertrokken. Hoop het beste voor jou en dat deze binge de laatste geweest mag zijn.

@knakker: zit ongeveer in hetzelfde schuitje als jij (denk ook telkens alcohol en tabak samen te bekampen omdat ze zo zeer verbonden zijn). Zelf doe ik mijn vrouw al lange tijd geen beloftes meer op dit vlak, het enige dat ik haar beloofd heb is dat ik blijf proberen. Wat mij ergens wel helpt is dat ik al ruime tijd dagelijks bijhoudt wat ik dagelijks gedronken heb samen met enkele andere parameters en al is alcohol nog steeds een probleem, in die gegevens zie ik wel sterk een dalende lijn. Vorig jaar het gebruik met een derde vermindert, dit jaar ziet het ernaar uit dat ik naar een halvering tegenover vorig jaar ga (al blijft mijn doel wel om nu eindelijk eens te stoppen). Ergens geeft het mij een houvast om bij herval te zien dat blijven proberen niet nutteloos is.

117 Heb nog zo'n oude analoge weegschaal dus kan niet werken met cijfers achter de komma.

Klinkt goed. Hier ook veel courgettes uit de moestuin. Al een heel deel verwerkt in soep voor de vriezer en veel weggegeven. Paar weken geleden dacht ik iets dergelijks te maken als jij maar toen ik bezig was met de tomatensaus, ineens ook maar een kaassaus gemaakt en de courgettes gebruikt ipv lasagnevellen. Merk nu wel dat de planten het aan het begeven zijn, maar het was een goede oogst.

Eigenlijk niet, sorry daarvoor. Zelfs al hadden we vijf jaar geen contact en speelde ze daarvoor al bijna twintig jaar geen rol meer in mijn leven, nog steeds gaan een deel van mijn nachtmerries over haar terwijl ik al lang een volwassen man ben die ze fysiek en mentaal niet meer kan domineren. Gisterenavond heb ik speciaal nog met haar verpleging contact opgenomen om er zeker van te zijn dat haar verhaal klopte en dat dit geen manier was om zich terug in mijn leven te manipuleren. Iemand anders schreef dat mijn broer en vader dit gerust zelf kunnen afhandelen en weet nu niet zo goed welke stappen ik moet ondernemen. Heb over twee weken afspraak met mijn psychiater en ga hem om advies vragen en proberen het ondertussen te laten rusten en me terug op mijn eigen problemen te focussen.

@renaldo61: Waarschijnlijk spreek ik hier voor mijn beurt want zelf ben ik er nog lang niet, zeker niet op vlak van alcohol maar evenmin met mijn andere problemen. Het klinkt alsof je ergens verwacht dat ze bij zo'n opname jou echt kunnen genezen, druk het niet zo goed uit, maar hoop dat je weet wat ik bedoel. Denk dat je opname meer moet zijn als een tijdelijk verblijf in een zo veilig mogelijke omgeving waar ze je bepaalde hulpmiddelen kunnen geven om aan jezelf te werken. Heb wel gelezen dat wij een andere ervaring hebben. Elders schreef je dat bij jouw laatste opname er hele dagen niets gedaan werd en dat je uit frustratie weer begon te drinken. Bij mijn langste opname was er elke dag zowel in de voormiddag als in de namiddag een activiteit (ofwel met andere mensen, ofwel gespreken/testen) en was de enige dag dat er echt niets gebeurde zondag.

Dagpact: renaldo61 MaryArt Knakker Yvonne Luz Mormel Zeer laten toevoeging. Lang geslapen maar aan de (oplos)koffie terwijl de koffie doorloopt. @Smaragdie: op fora ben ik brutaal eerlijk. Irl heb ik dat afgeleerd, maar dat kost me dan weer zo veel energie dat ik eigenlijk nauwelijks contact op zoek met mensen. Dat wat ontregeld geraken door nachtdiensten herken ik wel. Bijna twintig jaar permanent nachtwerk gedaan, zes op zeven en het constante slaapgebrek begint dan soms wel een invloed te hebben op de manier waarop je denkt en je stabiliteit.

Ik hoop dat je vooral voor je eigen ervaring praat. Het liefst had ik nooit meer iets van haar vernomen tot het bericht dat ze zeker zes meter onder de grond lag. "Het is wel je moeder en je kunt maar een keer afscheid nemen", compleet gelijk, mocht het straffeloos zijn dan was dat afscheid met een mes in haar buik gepland, in de buik zodat ik zeker zou weten dat dat klXXX FUXXXX KXXwijf nog zou lijden voor ze zou sterven. Elke zet die ik nu doe is voor mijn vader en broer, niet voor haar en zeker niet voor mij.

Voor mij nog steeds een van de beste nummers ooit.

Dit verbaasd mij weer een beetje. Ik dronk al vroeg stevig en omdat ik bruine kroegen bezocht was het merendeel van mijn kennissenkring toen ik twintiger was personen die de vijftig al gepasseerd waren. Heb er eigenlijk redelijk veel het loodje weten leggen door de (in)directe gevolgen van alcohol. Leukste momenten daarbij was als je een stevige verslaafde in het ziekenhuis zag wanneer zijn lever het begeven had en deze in een opwelling van helderheid jou herkende en alle kabeltjes uittrok om mee naar buiten te gaan; echt alcohol zo'n goede vriend dat hij niet liever doet dan je kapot maken. En ondanks al die zooi gezien te hebben, ben ik nog niet ontsnapt aan zijn greep.

Absoluut eens, daarom ook dat ik expliciet zei dat het niets was om fier op te zijn. Weer heel fijn: daarnet twee uur kunnen slapen en ondertussen drie telefoons van mijn moeder gemist. Heb ze daarnet aan de lijn gehad en het ging over spullen die ik misschien wou hebben. Heb gevraagd hoe we konden afspreken en of ze met de bus naar hier kon komen als ik haar begeleide: kennelijk kan ze al niet meer stappen. Weer een van die fijne dingetjes die ze mij wel laat weten maar niet aan mijn broer of vader wanneer ze met hen belt, zelfs al heb ik haar vijf jaar niet gesproken voordien. Nu kamp ik met de vraag of ik haar ex-man (mijn vader dus) moet inlichten hoe ver ze eigenlijk staat, of dat ik deze info voor mij hou.

Dat was één receptje maar eerlijk ik zou een boek vol kunnen schrijven, kook al sinds mijn twaalfde en de afgelopen acht jaar was het met aanpassingen (gluten-, suiker-, lactosevrij en dan nog eens lekker voor stiefzoon met ass). Om in het kader van alcoholisme te blijven: ik denk dat dit een van mijn grootste reddingen geweest is. Hoezeer ik ook dronk ik lette ook altijd op mijn maaltijden, goed soms sloeg ik ze over, maar verder zorgde ik altijd voor veel groenten, fruit en de nodige koolhydraten. Bij ongeveer iedereen die ik begraven heb door alcoholisme was een van de tekenen dat ze niet meer of slechts zeer eenzijdig aten.

Als jarenlange fan kon deze niet ontbreken:

Dit is niets om fier over te zijn, maar mijn lijf kan enorm goed tegen alcohol (ben ook tamelijk groot). Denk ondertussen een fles of vier binnen te hebben en daarnet ben ik nog twee uur in de keuken bezig geweest met koekjes bakken en appelsap te persen. Beide bezoeken zijn achter de rug en verliepen eigenlijk goed. Had mijn vrouw gisteren enkele berichten gestuurd waarin ik mijn kwaadheid uitte over haar reactie, maar zij weet ook dat ik nooit kwaad kan blijven. Weet oprecht niet of AA vanavond gaat lukken, maar dit moment voelt voor mij wel aan als een kantelpunt. Als ik eindelijk mijn kutmoeder kan begraven. Waarna ik weer verder kan.

Is dit niet steeds het gevolg als je van een verslaving "verlost" (in hoeverre ben je dat ooit?) bent? Veel ex-rokers kunnen ook niet meer begrijpen dat andere mensen roken. Denk dat de illusie van de vrije wil hier opspeelt: mensen hebben graag het gevoel dat ze de volledige controle hebben over hun gedrag, terwijl veel van ons gedrag eigenlijk gestuurd wordt door lichaamseigen of toegevoegde chemische stofjes.

@renaldo61 @bumperjim Begrijp jullie heel goed, zou waarschijnlijk hetzelfde zeggen. Vandaag komen zowel mijn vader (ivm mijn moeder) langs als mijn vrouw (om de hond te komen halen). Hoop dat ik er na hun bezoek nog even onder kruip en overweeg vanavond dan een meeting mee te pikken. Op positief vlak: maandag uitgenodigd voor tweede rond van sollicitatie, dus wel fris zijn tegen dan.

Dat is zo'n oude deugd van vroeger. Heb veel tijd bij mijn grootouders doorgebracht en daar kreeg ik telkens voor het slapen gaan een kommetje met Boss rijstpap en daarover een theelepel kinnekessuiker. Goedemorgen trouwens.

Nog wat vroeg voor het pact op te starten, dus al even over eten. Omdat het mij gisteren niet gelukt is, maak ik vandaag wat ik toen in gedachten had. Rijst koken in bouillon (tip van mij voor zij die gewone rijst maar sober vinden en dit anders overgieten met sausjes: gewoon een bouillonblokje toevoegen aan je water als je kookt). Daarbij een portie schijfjes tomaat, gesnipperde ui, kruiden, grof zeezout en olijfolie, geroosterd uit de oven. En omdat ik nog eens vlees moet eten, een simpele hamburger erbij. Op dit moment meer zin om parmezaan toe te voegen aan de tomaat, maar heb gisteren het vlees al uit de diepvriezer gehaald. Om bij eten te blijven: daarnet al een van mijn favoriete ontbijtjes klaargemaakt. Kommetje met havermout, redelijk wat ciazaad, melk, kinnekessuiker en in de koelkast zodat het kan wellen. Mochten de Nederlanders niet weten wat kinnekessuiker is:

Sorry, was uit het oog verloren dat ik op twee draadjes tegelijkertijd aan het schrijven was. Had gisteren vernomen dat mijn moeder allicht uitgezaaide kanker stadium 4 heeft en bijgevolg een prognose van maanden (ze is 63), had mijn partner gebeld om dit mee te delen en advies te vragen en zij reageerde eigenlijk vrij gevoelloos.

Bedankt. Als ik moet afgaan op de informatie die mijn moeder mij meedeelde en de gegevens die ik dan kan terugvinden, spreken we over een levensverwachting van maanden na de diagnose (echt minder dan een half jaar). Denk dat er op dat vlak de komende weken nog veel zal duidelijk worden. Gevoelens zijn zeer dubbel: had al vijf jaar geen contact meer, maar langs de andere kant wat moet je doen als iemand dat nieuws krijgt. Langs de ene kant denk ik: laat het langs je afglijden en concentreer je gewoon op de zaken waarmee je bezig bent; langs de andere kant vrees ik dat het negeren mij later gewoon zal inhalen door de gevoelens die op onbewust vlak gaan opspelen. Vind het nog heel lastig om nu te bedenken wat de verstandigste beslissing is, enerzijds voor mij, maar anderzijds ook voor de toekomstige relatie met mijn broer en vader. Moet ik op dit moment niet gewoon even mijn persoonlijke gevoelens aan de kant schuiven en handelen in het belang van wat nog rest van onze familie? Sorry dat ik bij deze zo ver off-topic ga. Heb daarnet al enkele uren geslapen. Schat dat ik nu nog drie glazen wijn heb, ga die ook drinken en als ik daarna geslapen heb is het weer koffie. Denk wel dat het belangrijk is dat ik me de komende dagen even focus op wat ik zelf heb lopen en me hierin niet direct laat meeslepen.

Waarschijnlijk heb je gelijk en moet ik op dit moment niet zo'n beslissingen nemen. Denk dat het mij gewoon verbaast dat ze hierover walst. Enkele jaren geleden was het grote drama toen haar moeder een behandelbare borstkanker bleek te hebben en dit nieuws eerst aan mij had meegedeeld ipv aan haar en nu reageert ze eigenlijk op dezelfde manier alsof ik dit van een compleet vreemde had gehoord. Weet nog niet goed wat ik nu eigenlijk moet voelen/denken.

Dat inmiddels is ondertussen al acht maanden waarin zij alleen bepaald wanneer ze hier komt en gaat om de hond te brengen/te halen. Altijd wanneer het haar past in haar dagen, nooit een vraag. Moet bijna smeken om stiefzoon eens te zien terwijl ik in die zeven jaar er evenveel tijd mee doorbracht als haar. Ga nu even juridisch advies inwinnen en als ik haar kan loskoppelen zonder dat ik mijn huis verlies denk ik dat ik dag zeg.

Het telefoontje met mijn vrouw achter de rug en het bevalt me slecht. Denk dat ik gewoon de scheiding in gang ga zetten om het achter de rug te hebben.

Is dit een antwoord?