Oskar

Wat mijzelf stoort is dat een geloof waar tallozen hun inspiratie in vinden om liefdevol naar de mensen om hen heen te kijken doodleuk wordt weggezet als een slechts door macht en geldzucht gedreven club die zich voornamelijk bezighoudt met het misbruiken van kinderen en uitmoorden van volkeren. Wat je schrijft over de positie van de vrouw is eerder een algemeen probleem en het product van een eeuwenlange patriarchale samenleving. Dat begint pas sinds enkele decennia te veranderen en heeft bij een log en voorzichtig instituut als de kerk waarschijnlijk tijd nodig, of jij en ik daar nu zin in hebben of niet. Maar dat beeld dat je schetst van de onderdrukte vrouw met als voornaamste functie om tot in lengte van dagen kinderen te blijven baren is toch echt tamelijk gedateerd. Verder is het niet van de laatste tijd dat God ‘Hij’ wordt genoemd. Dat was altijd al, en is waarschijnlijk wederom vooral vanuit de jarenlange algemene dominantie van mannen in de samenleving te verklaren. Het is juist de laatste tijd dat er zo nu en dan stemmen opgaan om in plaats van ‘hij’ , ‘zij’ of ‘het’ te gaan zeggen. Daarnaast zou je ook kunnen opmerken dat God en Jezus het misschien officieel voor het zeggen hebben in de katholieke wereld, maar dat feitelijk Maria daar al eeuwen de broek aan heeft

En zo eindigt de poging tot nuance. Ik bagatelliseer echt niet de misstanden. Maar kijk eens wat verder dan de neus. Hoewel kortzichtigheid het leven best overzichtelijk maakt. Alle blondjes zijn dom. Alle Surinamers lui. Alle azielzoekers crimineel. Etc.

Het is inmiddels een solide basis om op voort te bouwen Maarten. Ik vind 'nooit meer drinken' ook een uitspraak die eerder weldadige rust dan onrust brengt. Dat verdeelt de stoppers vaak in twee kampen: de dagvoordaggers en de knopommers. Ieder moet maar ervaren wat hem het beste past. Goed te lezen hoeveel het stoppen je oplevert. Nu alleen nog af van die verrekte koekoeksklok. Gezien je beeldende beschrijvingen ervan lijkt het me inderdaad geen pretje om dat beest elke middag in je kop te horen Kwestie van volharden, dan verdwijnt ook dat. Zo'n beest geeft ook een keer de moed op.

Spirit: Heerlijk gegeten net. Als altijd afgesloten met een prettig kopje espresso. Dat is één van de vele geneugten die in de plaats van de alcohol is gekomen. Kun je niet een koekenpan naast je bed leggen @Francoise, voor als je man terugkomt van de carnaval? Jammer dat zoveel mensen slechte ervaringen hebben met de katholieken. Ik heb mij ooit geheel uit vrije wil en bij volle verstand bij die club aangesloten en er heeft in al die jaren mij nog nooit iemand verteld wat ik precies moest doen of denken of laten. De tijd dat meneer pastoor kwam kijken wat er tussen de lakens gebeurde is lang voorbij. En er gebeuren ook ontzettend veel mooie dingen uit naam van dat geloof, laten we dat ook niet vergeten. Er wordt soms wel heel makkelijk gegeneraliseerd. Als je bijvoorbeeld alle Marokkanen of homoseksuelen over één kam scheert wordt je tegenwoordig terecht stevig gecorrigeerd. Maar als het het christelijk geloof betreft is het nog steeds gemeengoed.

Carnaval dus. Ik ben daar niet dol op. Zelfs stomdronken vond ik die leut vroeger nauwelijks te verdragen. Het oorspronkelijke katholieke idee van voorafgaand aan de vasten nog even een paar dagen los te gaan staat me wel weer aan. Maar losgekoppeld van elkaar is het wel een holle vertoning.

Mogge mensen Tamelijk rustig dagje voor de boeg. In de ochtend drink ik eigenlijk alleen maar virtuele koffie van Yvonne. Als mijn vrouw en ik beiden thuis zijn drinken we cappuccino, dat is een soort ritueel, maar dat komt op doordeweekse dagen niet veel voor. Op mijn werk slobber ik automatenkoffie uit gewoonte. Pas in de avond begint het echte koffie drinken. Ik heb laatst een zakje mooie koffiebonen gekocht, waar ik erg nieuwsgierig naar ben, maar heb deze nog niet aangebroken. Soms lukt het mij wel de bevrediging van het verlangen uit te stellen Maar nu eerst maar thee. Sencha.

Ja, dat is wel zo. Maar ben je niet bang dat de vulkaan even later doodleuk alsnog tot uitbarsting komt?

De stelling is me weliswaar iets te stellig, maar het risico is aanwezig. Vanuit de ene naar de andere roes. Soms heel duidelijk, door de neiging ineens naar een andere drug te grijpen. Soms wat minder opvallend en subtiel verpakt in zakken drop, hompen kaas of de neiging jezelf als een razende voort te planten. De mateloosheid. De korte kik. Maar het schiet natuurlijk niet op om het ene gat met het andere te gaan vullen. Ongezonde verslaving vervangen door gezonde verslavingen als je op je werk storten of als een malle gaan sporten is al beter. Maar nog altijd onbevredigend als de functie ten diepste is je af te leiden van jezelf, van de werkelijkheid. Je rent ineens een andere kant op, maar bent nog altijd op de vlucht. Maar het kan ook anders. Verslaving hoeft niet op verslaving te volgen. Het begint dan volgens mij met iets van kalmte en rust, zelfacceptatie, dat soort shit. Of desnoods gewoon een soort berusting en opluchting dat er niets meer aan te doen is. Het leven nemen zoals het is, in plaats van alles willen besturen of begrijpen, of er steeds weer voor op de loop blijven gaan.

Een kwart jaar onderweg Piet, van harte gefeliciteerd! Je mist beloning, smeermiddel en verdoving schrijf je. Bij mij was destijds de terugkerende levenslust na het stoppen een royale compensatie. Maar ik snap dat het in een burn-out niet meteen springen & dansen is. Maar het leven kan ook mooi zijn als het schuurt en heel langzaam gaat. Juist dan, vind ik. Wat zijn nou dingen waar jij blij van wordt, Piet? (Duiveltje dat op je schouder tikt klap met hamer geven. Recht op zijn kop. Pats.)

Je bent inderdaad net op een plek van het forum terecht gekomen waar maar zelden wat gebeurt Vraj. Wat Roberto al zegt: op de Dagdraad en Wie-is-wie is het een stuk drukker. Wellicht zien we je daar snel!

Welkom hier Mart. Goed dat je hier bent gekomen. Een belangrijke stap om voor het eerst je probleem uit te spreken. Je voelt nu waarschijnlijk vooral sores & ellende, maar het kan juist het keerpunt worden. Ik denk dat je wel degelijk een ruggengraat hebt, maar gedrenkt in alcohol wordt dat een soort rubberen staaf die bij tegenwind direct doorbuigt naar de verkeerde kant, zodat je opnieuw met je snoet in het bier terecht komt. En op die manier blijft het jammeren en jezelf beklagen. Het roer kan ook om. We vergeten dat vaak omdat jezelf verdoven met een nieuwe shitload alcohol veel makkelijker - en eerlijk is eerlijk - ook prettiger is. Het is ook niet eenvoudig, maar het kán wel. Hier op het forum wemelt het van de mensen die zich hier net als jij ooit op een droeve dag met de fles onder de arm hebben gemeld en die nu weer fier rechtop lopen. Er is altijd hoop Mart. Je hebt een hoop om het voor te doen. Een nieuwe baan. En veel meer natuurlijk, je kinderen, je gezin. Waarschijnlijk voel je je daar nu juist schuldig & ellendig over. Maar er is veel meer te redden dan wij in onze sombere alcoholische momenten denken. Ik hoop dat je erin slaagt daar op Madeira van de sores een soort keerpunt te maken. Jouw verhaal raakt me. Geef niet op, maar krabbel overeind, en probeer voorzichtig voetje voor voetje weer vooruit te gaan. En blijf hier schrijven, hoe rot je je ook voelt, want dat helpt echt. Madeira is trouwens een verdomd mooi eiland, was je dat al opgevallen? Moedig voorwaarts!

Mogge mensen. Ik dacht wat hoor ik toch voor raar geluid door het open slaapkamerraam naar binnen waaien. Maar het is de dag. Hij kriekt. Als ik nu al uit bed ga heb ik extra veel tijd om te verlummelen vandaag. Een wandeling in het duister. Ontbijt maken. En op tijd beginnen om het nieuwe bed voor de kleine man in elkaar te schroeven. En oja, lummelen natuurlijk, laat ik dat ook niet vergeten. Ik wens jullie allemaal een mooie dag. Kalmpies an & pompiedom!

Strijders? Het lijkt Ajax wel. Die hebben ook twee strijders: Fier en Koen. Maar goeiemorgen.

Gewoon doorgaan je tuinpaadje aan te harken: altijd goed 'Geen zin om voor het bord te komen staan uitleggen', zei je op de Jaarpact-draad al (mooi beeld trouwens) dus ik zal me inhouden. Persoonlijk geloof ik dat men op meerdere manieren alcohol de baas kan worden. 'Als je het maar met jezelf eens bent', zijn meen ik jouw eigen woorden. Succes. Ook met harken.

Ook op Het Kasteel was er voorafgaand aan de wedstrijd een minuut stilte voor de slachtoffers van de aardbeving. Ik vreesde dat de supporters er - zoals helaas gebruikelijk in de voetballerij - asociaal doorheen zouden gaan joelen of fluiten. Maar nee. Een minuut lang kon je een speld horen vallen. Mooi. Nette mensen, die Spartanen

Bump, ik verbaas me soms hoe theorie & praktijk bij jou lijken te zijn losgezongen. Als ik je beschouwingen lees denk ik regelmatig: die kerel heeft goed in de smiezen hoe het werkt. Maar als je dan na een maand de gebruikelijke motivatieproblemen hebt gaat het plan meteen in de prullenbak?

Dat halve jaar heb ik ooit besloten om als verplichte veiligheidstermijn in te voeren om de zaak eerst heel goed te overdenken, en niet in een onbezonnen moment mijzelf een glas in te schenken. Om het besluit weloverwogen te maken om het wel of juist niet te doen, want ook die laatste uitkomst is zeker niet ondenkbaar. Van mijzelf gek maken en alleen nog maar verlekkerd aan dat biertje denken is geen sprake. Ik heb de drank nu ruim drie jaar zonder problemen kunnen laten staan, en zou daar denk ik ook even makkelijk nog drie of dertig jaar aan kunnen toevoegen. Het is dus niet vanuit een onstuitbare en nauwelijks te beteugelen drang naar alcohol dat de gedachte is opgekomen. Was dat het geval dan waren ook hier de alarmbellen gaan rinkelen en zou ik het nooit gaan overwegen. Het is meer dat ik juist denk in een veilige zone te zijn aanbeland dat de beperkingen misschien kunnen worden opgeheven. Of die zone inderdaad veilig is blijft natuurlijk de vraag. Dat weet je pas met zekerheid als je het probeert, maar dat is natuurlijk geen argument om zomaar wat te gaan experimenteren. Ik merk dat velen er niet of nauwelijks aan twijfelen dat als ik het weer voorzichtig besluit in mijn leven toe te laten ik vroeg of laat weer als voorheen aan de fles zit te lurken en daarmee niet alleen mijn eigen leven maar ook dat van mijn gezin ontwricht. Mijn gezin is mij heilig. Ik hoop dat iedereen dat in elk geval van mij wil aannemen. En papa zal niet tot enige glorie van zichzelf, omdat hij zonodig wil genieten van zijn glaasje, dat op het spel zetten. Dat glaasje zou ik alleen nemen als ik tot de overtuiging kom dat dit veilig is. En dat blijft vooralsnog de kwestie: schat ik mijzelf goed in als ik denk dat het veilig is of begeef ik mij dan meteen in een roulettespel waarbij de kans op grote verliezen enorm is. Daar ben ik over aan het nadenken. Vandaar dit draadje en vandaar dat halve jaar.

Oeh ja, hou me tegen, ik vond heel veel drankjes dus wel echt heel lekker. Ik keek niet alleen naar de alcoholpercentages. Maar als ik daar nu ook over uit ga wijden denk ik dat ik permanent van dit forum wordt verbannen

Een klein beetje speelt dat ook wel bij mij mee. Eens kijken of ik alweer een Normaal Mens ben geworden ofzo. Ik zie alcoholisme ook niet als een ongeneeslijke ziekte, maar geloof in herstel. En je blijft als je gebroken been is hersteld ook niet in je rolstoel rijden omdat dat zo lekker zit. Zoiets. De beeldspraken worden er niet beter op, sorry. Ik moe. Maar jij dan Rosie? Als ik jouw verhaal lees zou ik haast denken dat jijzelf eigenlijk ook terug naar de nul wilt.

Ik denk zeker dat het een vermomming van Oom Bier kan zijn om ongemerkt binnen te glippen, maar ben er tegelijkertijd van overtuigd dat dit niet altijd zo hoeft te zijn. Ja, daar heb je een punt Ik zit nu goddomme ook alweer een hele serie berichten achtereen te schrijven en ben daarmee wellicht ook met de beste bedoelingen terecht gekomen in de reclamekaravaan van Koning Alcohol. Misschien moet ik een disclaimer toevoegen.

Nee, dat niet. Bij de roes moet ik wegblijven, dat lijkt mij inmiddels wel zo veilig. Maar het vertrouwen in eigen kunnen zonder meteen al die toestanden erbij is wel toegenomen.

Ik dronk alcohol als liefhebber, uit gewoonte en als roesjager. Die eerste en die laatste hebben naast elkaar kunnen bestaan. De laatste heeft uiteindelijk lange tijd de overhand gehad en de zaken behoorlijk in het honderd geschopt. Maar nu ben ik drie jaar verder. De gewoonte is eruit en de roesjager is met gedwongen pensioen. En de hoop bestaat dat de liefhebber misschien weer buiten kan komen spelen zonder meteen die andere twee rotzakken in zijn kielzog mee te nemen.

Dat is inderdaad mijn grootste punt van twijfel. Mijn leven is nu zeer aangenaam. Er bestaat natuurlijk altijd een kans dat het toch weer uitdraait op gelazer & getob. Ik denk zelf niet dat die kans enorm groot is, maar 0% zal het nooit zijn (daarvoor neem ik de wiskunde ook te letterlijk). Geloof me: ik houd niet van avontuur en ben juist dol op saai.

Natuurlijk wil ik daar ook over horen, mijn beste. Daarvoor ben ik deze draad tenslotte begonnen. De gedachte aan Waldorf & Statler kwam slechts bij mij op omdat jij je niet zelden cynische mening soms wat al te zeker van je eigen gelijk vanaf het balkon de zaal in roept.