Ik kom even binnenwippen. Waarom weet ik niet zo dadelijk. Miss omdat het hier ooit mijn spuwput was. Dingen werden geschreven, gedacht, gevoeld die nergens anders boven kwamen. Voor de buitenwereld vaak netjes in de pot met het deksel erop. Ben duidelijk weer overdramatisch 😊
Het is heel zwaar de laatste 8 weken. Daar waar we dachten ons te moeten voorbereiden op een verhuis van mama naar een woonzorgcentrum werd het ineens en onverwacht naar een verhaal van 'ze heeft nog tussen de 2 en 4 weken te gaan'. Ondertussen gaan we bijna week 8 in. Soms is ze niet zo goed en voelt ze zich heel ziek. Soms is alles ok en heeft ze het over 'als ik terig beter ben'. Wat mijn hart breekt want het wordt nooit meer 'beter'.
Ik worstel er door. Maar ik voel het gewicht. Niet 1 keer dacht ik aan drinken of roken. Wie had dat gedacht?
Maar het weegt. Alles. Ruzie is er al. Ik word heel erg met mijn eigen mindere karaktertrekjes geconfronteerd. Ik ben graag op mezelf. Daar haal ik mijn energie vaak. Deze vaak gedwongen contacten tussen mezelf en familieleden knabbelen.
Het weegt, meer valt er niet te zeggen. Het hangt allemaal nog met een draadje aan elkaar voelt het vandaag.
Maar dadelijk schudden we dat weer af. Het lukt wel.
❤️