Alle activiteit

Ik lees nu net in de krant: Amsterdam kreeg het recht zwanen te houden in 1529. Dat recht was voorbehouden aan mensen van adel. Er werd zelfs een pluimgraaf aangesteld die op het welzijn van de dieren toe moest zien. En tot 1891 was er een Hoender- en Vogelverkopersgilde. De rest bespaar ik jullie

Solly, zoals de chinezen zeggen. Ga ik weer. Ik leg mezelf ff een week huisarrest op. A rividerci, of niet.

En als je denkt dat je een gelukkig leven hebt gehad, dat een mooie auto, een gelukkig huwelijk, mooie vakanties en molti bambini het doel zijn van het leven, succes ermee bij Petrus. Loop naar de pomp met je dankbaarheid omdat je er was. Ik lever een bezwaarschrift in als ik aan de beurt ben omdat ik nergens dankbaar voor ben.

Wat het ‘culinaire’ betreft hadden we ook wel wat op onze lijst: matcha latte uit Starbucks (oordeel van dochter: smaakt naar gras), Dubai chocolate gekocht in Harrods (oordeel moeder: schandalig duur), English breakfast check, fish & chips check en sebiet nog ons laatste avondmaal in Burger King (op voorhand al een teleurstelling want geen speeltuin dus moeten we van haar eerst nog mc Donalds gaan checken voor dit criterium). Vandaag was onze moment suprème van de Frida Kahlo expositie. Conclusie: was wel de moeite maar ik had meer van haar eigen werken verwacht, het was meer gericht op hoe zij generaties kunstenaars na haar geïnspireerd heeft. De dochter was wel zwaar onder de indruk van haar corset in het echt te zien, dat kon ze haarfijn vertellen, over hoe ze na haar accident in bed begon te schilderen en ook dat corset zelf onder handen genomen had. Daar was ik dan weer van onder de indruk, hoe m’n dochter dat allemaal zo goed wist. En dat ze in Harrods schaamteloos het personeel in het Engels kon vragen waar ze die Dubai chocolate kon vinden, vond ik ook wel indrukwekkend, dat durfde zelfs ik niet zo goed. Lieve mensen, moe maar tevreden, keren we morgen heel vroeg huiswaarts. Het was een geslaagde trip en ik krijg ook wel zin om met haar naar Yayoi Kusama te gaan in Amsterdam (dankzij jullie tip). Dank om naar al mijn nerveuziteiten te luisteren. Achteraf gezien was dat natuurlijk weer helemaal overbodig maar dat is ook wel inherent aan achteraf gezien.

We klooien ons hele leven lang. Om wat we mee krijgen door onze geboorte weer "normaal" te krijgen. Dankbaarheid omdat je er bent en zo, dat belemmert de boel wel wat. Het zou wel wat gemakkelijker geweest zijn als ik met wat minder problemen zou zijn geboren die ik moet oplossen. Zelf heb ik niet zoveel problemen veroorzaakt denk ik.

O idd @Oskar zo’n mooi station 😊zeker doen

Degenen die "foei" zeiden, onze ouders, leerkrachten, waren echt niet slimmer dan wij nu. Maar die "foei" zei, heeft ons dat wel gemaakt wat we nu zijn. Op de een of andere manier moeten we daarmee omgaan. We doen ons best, meer is er niet, in ieder geval niet in mij.

OLV en Chocolate Nation staan op de agenda @Musashi en @Mormel. Station is inderdaad ook prachtig. Daar landen wij. Verder ben ik bezig een bingokaart te maken met een wonderlijke mix van cultuur en lekkernijen.

Ik geniet eigenlijk altijd wel van de herfst. Je zou het kunnen zien als een verval omdat de bomen hun bladeren verliezen en het meeste stopt met groeien, maar als je dan de bodem bekijkt zie je een complete bron van nieuw leven met de paddenstoelen, de schimmels die het dood materiaal verteren en de insecten die eronder kroelen. Jaren geleden een artikel gelezen over de symbiose tussen bomen en zwammen en hoe deze via een netwerk van ondergrondse haardraadjes elkaar informatie geven door vrijlating van chemische stofjes. Dat was voor mij ook een van de redenen om onze tuin zo natuurlijk mogelijk in te richten zonder het gebruik van bestrijdingsmiddelen en meststoffen en met stukken snoeiafval en ander dood materiaal voor de insecten en natuurlijk de insecteneters. Die cirkel van het leven is natuurlijk ook een van de redenen waarom ik hoop dat humusatie gelegaliseerd wordt.

@Oskar mss is het chocolademuseum aan het centraal station dan ook wel de moeite voor jullie? voor @Quinn

Op de bank, met de haard aan, katten om mij heen, muziek aan en een boek lezen. Oh ja, en een kop thee of koffie erbij met chocolade.

Het is handig als je wel je ongenoegen wilt uiten, maar er verder niet op in wilt of durft te gaan. Zoals vroeger ouders of leerkrachten konden zeggen: foei! Je moest als kind zelf snappen wat je had gedaan, degene die de foei uitdeelde wist heel goed wat je fout deed. Er zit een vanzelfsprekendheid in de foei, het: 'iedereen is het met me eens en jij bent fout' Het gaat er vanuit dat een foei genoeg is om je weer in het gareel te krijgen. Het doet een beroep op schaamte ook, denk ik. Op angst voor buitensluiting. Niet fijn.

Dit is misschien wat vreemd als schuiloord, zeker voor een kluizenaar als ik, maar als ik de motivatie vind: fietsen. Daarbij zie ik dan meestal dat de hoeveelheid fietsers is toegenomen, net zoals de wilde bermen, ontharde voortuinen,.. tegenover dertig jaar geleden. Dat maakt me vrolijk en geeft me toch telkens wat hoop dat steeds meer mensen beseffen dat we zorg moeten dragen voor onze planeet, daar we slechts de huurders zijn tot de volgende generaties.

Mijne sluit aan op het dagdraadje, de herfstblues. Dat vind ik dus zo mooi aan de Japanse cultuur: de schoonheid kunnen zien van de verschillende seizoenen, van het vergankelijke, van de eenvoud. In woord en beeld. En in het algemeen, het Japanse schrift, die eigenlijk ook een soort van beeldtaal is. Matsuo Bashō (1644–1694) 秋深し 隣は何をする人ぞ Aki fukashi (5) Tonari wa nani o (7) Suru hito zo (5) Autumn deepens what is my neighbor doing, I wonder? AUTUMN IN OIRASE BY KAWASE HASUI

@Oskar: als je naar Antwerpen gaat en je gaat niet met de trein dan zou ik zeker eens een omweg maken om het centraal station te bezoeken, voor mij nog altijd een van de mooiste treinstations die ik ooit gezien heb. Hoop ook dat je je zoon kunt warm maken voor de kathedraal want die is wel indrukwekkend. Poos geleden dat ik nog in Antwerpen ben geweest, maar de laatste keer liepen er nog wel gewapende militairen in het station dus hoop dat dit je zoon niet te veel afschrikt.

En de zwaan!!! Zo mooi!!! De eerste keer dat ik in het rijksmuseum kwam werd ik er zó door geraakt, prachtig.

Binnenkort zingen we dit requiem, ik vind het zo wonderschoon. Ik luister en zing het nu vaak, ter voorbereiding. Het helpt me als ik het moeilijk heb.

Wijsheid komt met de jaren. Je bent een stuk ouder dan ik. Grapje!!! Ik denk dat oudjes als wij overkomen alsof we het allemaal wel weten. En als we eens wat zeggen, dan kletsen we tegen de I-Phone van de jeugd. We doen nog mee, ook hier, maar een "confused" symbool vervangt een rechtstreekse vraag waarover men moet nadenken. Ik weet ook wel dat je gelijk hebt, misschien leer ik het ook nog wel eens om niet met mijn kop door de muur te willen. Trouwens, met schaken zou je me wel inmaken. Mijn rating op Chess.com is gezakt tot een bedroevend 1300.

Lijkt me trouwens wel leuk. Twee van die oudjes, een taart met in totaal 141 kaarsjes. En geen van ons tweeën weet hoeveel daarvan we uit moeten blazen.

@hub02, ik zit al ruim 14 jaar op dit forum en ik heb gemerkt dat het niet verstandig is om hier stevige standpunten in te nemen of een serieuze discussie te verwachten. Je wordt eerder door de shredder gehaald dan dat er serieus wordt geargumenteerd. Het eindigt altijd in teleurstelling, frustratie en de conclusie: bekijk het maar jongens, ik houd m'n mond wel. Sinds ik dat heb geaccepteerd, en sinds mijn laatste wederopstanding hier, probeer ik daarom alleen nog maar min of meer aardige dingen te zeggen ...

Ik maak van elke forummer mijn eigen droom. Ik zie jou in bikini op het strand huppelen, beach volleybal spelen. Wil het niet weten, het leven is al hard genoeg voor mij.

haha heerlijk hub, ik zei steeds al n week voor mn verjaardag dat ik 73 was als iemand dat vroeg gisteren vroeg iemand het me weer en toen wist ik het niet meer. saampjes seniel, gezellig!

Valt me net in, moest even rekenen, ik ben pas 67. Dat krijg je als je verjaardag nooit viert of seniel wordt.

Natuurlijk blijf ik hier komen. Ik heb jullie nodig als ik me, voor de 36ste X, weer bij elkaar moet rapen om dat gezuip de baas te worden. Het is niet zo dat ik er nu elke dag op los zit te zuipen. Maar ik heb maar een half woord nodig, ook maar iets dat me tegen zit, en ik maak er een olifant van. Ik weet geen andere manier om me even niet gekwetst te voelen. Ik weet ook wel dat dat belachelijk is voor een ouwe zak van 68. Ik heb nooit geleerd om normaal met mensen om te gaan. Dus ik trek me even terug in mijn schild. Ik vind jullie lief, maar ik zet even de knop om. Hier, en in het echte leven. Kus!!

De zee/het strand; boeken, film, sport