Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Mormel]

@Spud: iedereen overleven is inderdaad de beste optie en dan zelf even aftekenen. 
Zonder geintjes, ik heb het hier met mijn vader al over gehad omdat hij zeventig wordt en ook online redelijk actief is. Hij heeft mij al verzekerd dat hij documenten klaar heeft liggen waardoor ik weet wat te doen en hoe ik zijn paswoorden kan vinden. Natuurlijk is dit anders wanneer je zelf geen naaste hebt. Het spijt me dat ik je geen beter advies kan geven dan contact te zoeken met iemand die evenzeer om dieren geeft. 

[Sanity]

Oh nou haha, ik denk daar compleet anders over.

Ik wil juist niemand overleven.

Ga liever ff wat eerder (niet nu al natuurlijk) en laat dan iedereen in de veronderstelling dat er wat te halen valt.😁

Hebzuchtige ex en compleet vergiftigde dochter (al 14 jaar niet gezien).
Die zogenaamd van mij zou zijn terwijl de ex vreemd ging bij het leven.
 

Ik ga dan ook met een grijns als het zover is maar ja: Hey ik ben ik.
Mijn kat wordt overigens echt wel binnen 3 dagen gered (dat vind ik het belangrijkste) mocht het zover komen door sociale controle waar ik woon. 

13 mei bewerkt door Sanity

[Spud]

Grappig Sanity dat je je hebzuchtige dochter benoemd. Zo dacht onze pa ook over mij toen hij uiteindelijk stierf.  Het was altijd beladen om mijn vader te mogen ontmoeten. Mijn moeder ging mee in omgangsregelingen met mijn broers, maar ik mocht nooit mee. Mijn broers smokkelde me soms wel eens mee en dat gaf veel trammelant. Toen ik 21 werd kon ik zelf kiezen en had ook zelf de hoeveelheid in de hand. Maar dan zit je al 21 jaar in te halen en volgestopt met vooroordelende verhalen over je vader, dat een echte vader en dochter en band er niet meer in zat. Mijn vader was nogal een moeilijk mens in de omgang, geef ik eerlijk toe. Maar toen hij er kon en mocht zijn voor mij was hij er wel in al zijn onhandigheid. Ik heb toch nog veel van hem kunnen leren en steun van hem gehad, maar vader en dochter hebben we nooit echt kunnen zijn. De invloed van de omgeving was gewoon te groot. Buiten de oorlog om, ben ik van mening dat ik best wel een leuke en grappige vader had met zijn minpunten die eigenlijk bij elke ouder horen alleen een beetje extra uitvergroot die je met je meesleept bij een vechtscheiding. Vooral waarschuwingen van buitenstaanders. 

Ik heb mijn vader dus uiteindelijk echt wel genaaid in wezen. Want ik hoorde iets wat voor mij niet door de beugel kon, namelijk foto´s maken van minderjarige meisjes op de wc.  Na al die verhalen vond ik dat een lijn te ver. Dus na heel veel praten en overleg heb ik mijn vader aangegeven voor mogelijk kindermisbruik. Met mijn naam zodat hij ook zou weten waar het vandaan kwam.

Uiteindelijk bleek dat ik verkeerd geïnformeerd was en dat ik fout zat. Maar toen had ik dat weinige vertrouwen tussen mijn vader en mij al verprutst. Het voelde wel fijn om te kunnen voelen dat hij me nooit meer zou kunnen overvallen met een bezoekje en mijn nee wel werd gehoord. Mijn vader was gewoon een hele goede prater, dus als hij dan op bezoek kwam met vaak zijn reisgenote, was het niet zo handig om bij je standpunt te blijven staan dat het niet uitkwam. (mijn vader was een beetje krachtiger in het geloof dat ik nog steeds volg, het is leuker om bij iemand met de deur in huis vallen dan 2 weken vooraf een afspraak te maken. En eigenlijk was het ook altijd leuk, alleen even nee zeggen en je grenzen stellen niet) 

Mijn vader riep altijd over dat hij ons zou onterven, als we niet met hem meegingen. Dus ja nadien, toen ik dat deed, heb ik hem ook geadviseerd om zijn uitspraken na te komen. Dus nee het kwam niet koud op mijn dak vallen om te horen te krijgen dat ik onterft was en dat ik niet welkom was bij zijn uitvaart. Na wat ik had gedaan, vond ik het sowieso lastig om zijn uitvaart bij te wonen, dus dat probleem was opgelost. 

Wat ik nog steeds wel rot vind, is dat iedereen enorm geheimzinnig doet over zijn sterven. Voor zover ik met vele omwegen te horen heb gekregen is dat hij aan nierfalen gestorven is. Maar was het die ziekte wat hem dood liet gaan, of heeft hij ook euthanasie gehad? En dus zelf de regie gehouden. Ik hoop gewoon niet dat hij met boosheid, teleurstelling en wroeging aan zijn eind is gekomen. 

Want ja, hij was soms wel een ongemakkelijke vader die je liever zag gaan dan komen, maar met die kleine momentjes, dat ie even geen rekening hielt met de wereld rond hem, was ie toch wel heel erg leuk. 

Ik haat hem niet, maar het is gewoon dubbel om hem te mogen missen op zijn tijd. Omdat ik mijn moeder heb mogen opvolgen van a tot z. En van mijn vader het a gedeelte niet zo ken, ben ik wel geneigd om vaker aan mijn moeder te denken dan aan mijn pa. Gewoon omdat ik hem toch wel behoorlijk genaaid heb, en omdat ik niks heb meegekregen over zijn dood. Inmiddels ik het wel dat hij mij nooit meer gaat overvallen en zo, die angsten zijn weg. Maar voelt wel gewoon wel een beetje raar, dat je niet mag weten van hoe, wat en waaraf?  Dat had ik niet verwacht toen ik die melding maakte. Mijn vader kon verbitterd zijn, ik hoop maar dat hij niet verbitterd dood is gegaan.  Het blijft toch wel je vader. Lastige man maar ook een leuke man als je door al zijn rare en harde opmerkingen heen kijkt. Ik denk dat ik daardoor hard en lompheid zo kan waarderen. 

[Spud]

En zo wel, dan verdien ik dat ook. 

Ik ben nog steeds blij met het feit, dat ik mijn vader van te voren aangesproken heb en proberen uit te leggen dat het met zijn geschiedenis het me niet handig leek om zo door te gaan. Daar wilde hij alleen niks van horen, wat achteraf ook begrijpelijk is. Hij is veroordeeld voor vrouwen mishandeling, niet voor kindermisbruik. Maar die verdachtmaking heeft tot op het einde van zijn leven achter hem aangezeten. Jammer! Want als ik mijn vader echt had kunnen leren kennen, was hij gewoon een leuke en directe man, die door zijn verleden nogal vaak onbegrepen werd. 

Ik ben van ze allebei, en dankzij mijn vader laat ik mijn pis net lauw maken, dankzij mijn moeder durf ik ook te zeggen dat ik te ver ging en sorry zeggen. 

 

[Spud]

Dubbel goed nieuw voor mij deze week! Ik hoef pas over 2 jaar weer terug te komen bij de gynaecoloog en ik ben officieel nu vaginitis gediagnosticeerd.

Voor andere mensen is dat misschien rot nieuws, maar voor mij heel erg bevrijdend. Ik was namelijk gaan denken dat behalve dat het allemaal niet zo naar behoren werkt qua sensualiteit ik ook zwaar misvormd was van onderen.

Dat is nu bevestigd dat dat niet zo is. Maar zo leg ik het zelf uit, daar juist al mijn stress uit verleden zit, waardoor het niet naar behoeve functioneert en ook eigenlijk een verdedigingsmechanisme.

Voor de diagnose was ik eigenlijk al een beetje klaar met bedpartners, ik verwacht er altijd meer van dat ze klaar kunnen maken dan dat ze kunnen. Namelijk tijd en wederzijds interesse. Maar omdat ik van binnen al heel lang tegen dit probleem aanliep, voelde ik me nogal geremd in echt contact maken met mensen en mij leuk gevonden te laten worden. Als ze me leuker dan leuk gingen vinden hing er toch altijd een prestatie aan vast, waarvan ik van te voren al wist dat gaat lastig en vooral heel pijnlijk zijn. Dus gewoon vrienden zijn voelde veilig maar als het meer werd, moest ik dat elimineren. 

En verder, wat voor mij het belangrijkste is eigenlijk, ik heb mezelf altijd gezien als een soort van flierefluiter/ levensgenieter, ik houd van muziek dus ik dans graag, maar de bewegingen die ik wilde maken kwamen nooit zo overeen met hoe ik mezelf wilde uiten. Alsof er een onzichtbare elastiek rond mij heen zat.  Dus uiteindelijk ben ik niet eens meer gaan proberen omdat ik wist dat ik het toch niet kon. 

Nu die diagnose er is, en ja ik ben doorgestuurd naar therapie, ik kijk wel of ik dat nog nodig vind. Dans ik voor mijn gevoel beter, de bewegingen die ik maak voelen niet meer zo afgeremd. 

Dus ja ik wel zoiets, ik ben bevrijd op 1 of andere manier. Ik dans en voel me er niet gebonden bij. 

En denk nu na over dingen die ik al die tijd heb gelaten en wel behoefte aan had om dat te kunnen doen. Maar omdat ik mijn lichaam niet vertrouwde het niet deed.

Wel een late diagnose, maar onderhand is deze er. Ik zal gezien mijn leeftijd en omdat ik niet meer in fabrieken werk, mezelf niet meer in een fabriek me kunnen verplaatsen door middel van salto`s en radslagen, soms had ik daar echt zin in omdat lopen op den duur ook saai wordt. 

Nu denk ik, als ik een leuk pad zie en de behoefte heb deze met radslagen te belopen het me nog wel lukken kan. Mijn lichaam is weer compleet, dus tijdens hoef ik niet te denken waarom werkt dat niet mee. 

Wat andere mensen ervan denken of vinden boeit me niet zo. Het is gewoon dat ik nu onderhand met mijn complete zelf  wel ga doen en merken waar daar weer de grenzen liggen. Ik kan nog geen radslag dus mag ik gaan oefenen. Maar gewoon van totaal niet kunnen en nu mogelijkheden zien om het wel te kunnen. Ik voel me gewoon minder afgeremd en minder beperkt. Ik ben normaal van onderen, en ergens heb ik die vaginisme opgelopen. Het kan in mijn brein zitten, het kan ook echt gebeurt zijn. Ik denk dat dat geen zin meer heeft om de oorzaak te achterhalen. Ik denk eerder dat het helpende is om gewoon de grenzen van jezelf weer te leren kennen nu de elastieken eraf zijn. 

Dansen en bewegen dus.