Spud stelt zich nog een keer voor op advies van een medelid, wat ik apprecieer

[Spud]

Er moest dus 75 gram lood aan de pijl, we wegen nu inmiddels, maar de draad hangt nu perfect in de boom om er een klimtouw in te kunnen hangen en te gaan klimmen!  Maar toen was het al, 16 uur dus we hebben besloten om later verder te gaan. 

We hadden ook al een katapult besteld, (schijnt niet te mogen zonder kvk nummer maar lukt toch wel) die is niet meer nodig voor nu, maar misschien wel handiger voor de toekomst. Ik vind met pijl en boog schieten en met loodjes eraan een super leuke manier. Al ben je wel lang bezig met alles te bevestigen voordat je mag schieten.

Helaas is die pijl en boog van mijn vriend, maar ik heb ook wel weer zin om te schieten. Dus ik ga eerst kijken of er een boogschietclub hier in de buurt is? Voordat ik zelf weer pijl en boog ga kopen. De eerste en de laatste keer dat ik geschoten heb met pijl en boog, is bij een uitje met de studentenvereniging, ik schoot 2x bulls eye, dus die gasten zeiden tegen mij je hebt gevoel voor boogschieten kom bij de club! Leuk was dat, maar als student heb je weinig geld dus staat nog steeds op mijn bucketlist om mijn talenten verder uit te meemaken.

Dus stap 1 voor mij een boogschietclub vinden, waar ik me goed bij voel en dan pas mijn eigen pijl en boog te gaan kopen. Ik heb wel een grote tuin en een heel bos tot mijn beschikking, maar in mijn tuin wil ik gewoon niet per ongeluk mijn katten of de wilde vogeltjes raken en ook geen buur. Ik wil weten of ik het nog kan? En verder zou ik nog een cursus willen volgen, hoe je een dier vilt en het vlees veilig kan eten. Dan doe ik aan 2 in 1, een hobby doen en mogelijk kunnen overleven als de oorlog uitbreekt. Ik verwacht het niet, maar vind het gewoon leuk om daarop voorbereidt te zijn en mezelf te kunnen bedruipen. Niet  heel anders dan nu, ik bedruip me al genoeg. Maar die dingen te kunnen weten en ook kunnen doen lijkt me wel handig. 

 

[Spud]

Vandaag, voor de verandering weer eens een vervanging mogen doen. Ik had er nogal mijn vraagtekens bij wat er van mij gevraagd werd om te mogen doen, vooral omdat het weinig werk was en ik me dus afvroeg of ik mijn 4 uur wel vol kon maken? Want het was maar weinig voor mijn tempo van werken. En ik word juist erg moe als ik traag moet werken. Verder voelde ik nogal wantrouwen naar mij toe in die zin dat deze klant nogal twijfelde aan mijn poetskunsten. Ja, zo een klant heb je weleens die voor de zoveelste keer te maken krijgt met een nieuw gezicht en wederom een eigen routine heeft in het schoonmaken. En dat je juist een schoonmaker zoekt die de dingen bijna net zo doet als jij gewoon bent. (zelf zou ik daar ook moeite mee hebben als ik ooit iemand bij mij laat schoonmaken) Het blijft gewoon best lastig om toe te mogen geven dat je niet alles zelf niet meer kan en dan een vreemde in huis halen die in sommige dingen een andere aanpak hebben.  Ik geef eerlijk toe, ik zou daar ook wel moeite mee hebben.

Zodoende dat ik daar best relaxed mee omga. Ik vind het wel leuk om mijn eigen manieren een beetje aan te passen aan de vraag die iemand mij stelt. (zolang het een beetje binnen de kaders blijft van wat je van een poetshulp mag verwachten. Voorbeeld: als de klant wil dat ik op mijn knieën de plinten afneem met een natte doek, wil ik dat best doen. Ondanks dat ik er andere gedachten over heb om het ook schoon te krijgen. Als iemand me vraagt het plafond volledig met een doek af te nemen, doe ik dat gewoon niet en zeg dat ook)

Nou ja, ik begon en hield rekening met haar vragen en na een uur zei ze al jou wil ik wel voor vast hebben. Natuurlijk een zeer leuk compliment.  Maar daarna te horen krijgen wat mijn voorgaande collega´s in haar ogen misdeden, vond ik minder fraai. Buiten dat, kwam ik erachter dat ik 1 van mijn zeldzame mannelijke collega´s aan het vervangen was en had wel een beetje het gevoel omdat ze inmiddels ook wel van een bepaalde leeftijd is daar ook moeite mee had.

Verder heb ik het voor elkaar gekregen om me meer te laten doen, dus op een kwartier na mijn 4 uur volgemaakt. Dat kwartier is uiteindelijk volgemaakt door praten dus ik ben een kwartier na mijn tijd pas vertrokken.

Maar ik vond het gewoon niet oké en vond dat ik het toch wel een beetje op mocht nemen voor mijn collega. Dus ik heb naar het werk gebeld. En daar kwam ik erachter dat als andere collega´s daar zijn geweest ook altijd een belletje geven, daarin zijn we dus consistent.  (Erg leuk om te horen, want ik zie of spreek mijn collega´s vrijwel nooit)

Eigenlijk is het gewoon een lastige klant. In die zin, dat ze de boodschap uitdraagt om traag te werken en je dan nog steeds tijd over houdt. Maar als je dan een extra taak vraagt om nog te doen om je tijd vol te krijgen, erover klaagt omdat je er zolang over deed. Ik kan gewoon niet traag werken en wil ik ook niet doen, omdat ik mezelf dan verloochen en het idee heb dat ik de ander nep. 

Blijkbaar ben ik dan zo iemand, die daardoor de klant een beetje dwingt om de lat wat hoger te leggen. (Was ook best heel makkelijk hoor! Ik gooide het gewoon op haar eerste compliment dus als ze toen al zo blij met me was. Kon ze de tijd die ik er nu was best beter ook gebruik van maken. Want misschien kom ik nooit meer omdat ik dik tevreden ben met mijn eigen klanten en geen uren bij zoek)

Het schijnt dat mijn collega echt heel ziek is en voor de rest zijn alle klanten tevreden over hem. Dus mijn werkgever zei ook, tsja we weten niet zo goed wat we met deze klant moeten. Ze vroegen zelfs of ik deze klant voor vast wilde hebben? Nee dank u, niet alleen om de klant maar ook gewoon omdat ik het huis niet leuk vind om in te werken. Alles is perfect schoon dus is geen eer aan te behalen. Maar als ik een vervanging nodig heb best nog eens wil doen. 

Het is ook best wel lastig om een goede match te maken. En beide partijen tevreden te houden. Ik ben dan zo iemand die maar 2 eisen heeft, wederzijds respect en een leuk huis om schoon te maken. Wat voor zover betekend, gewoon het nut van je bijdrage kunnen zien, dus dat je klant  ook zoveel vertrouwen in je heeft en dingen vies laat worden. En wat betreft respect, ik heb ooit eens een klant gehad, die zijn huis als een soort van toonzaal hield en er zelf geen gebruik van maakte om het goed te houden, dus het erg moeilijk vond om mij het stofvrij te laten houden. Dat vond ik al wat minder. Maar toen ik de badkamer en wc deed, en de prullenbakken leegde en in de huisvuilzakken deed, mij even op een hele nare manier ging uitleggen waar pmd en papier moest afgevoerd worden. Mijn weerwoord was, dank u voor deze les, maar mag ik u erop wijzen dat ik poetshulp ben en afvalscheiding dus mijn taak niet is. Als u het gescheiden wil hebben, mag u dat zelf doen en dan houdt ik daar rekening mee. Maar aangezien u zelf ook alles in 1 zak stopt, voel ik me niet geroepen om het afval te scheiden als ik hier werk. Ga zelf maar met uw hand tussen de gebruikte maandverbandjes en tampons zitten van uw vrouw en dochters als u afval scheiden.

En daarna was ik helemaal klaar met die klant, en heb het bureau gevraagd om een nieuwe klant voor mij te zoeken. Ik ben inmiddels gewoon niet op mijn mondje gevallen, vooral anderstalige collega`s en onzekere collega´s hebben daar meer last van en blijven ook langer hangen. Ik vind dat gewoon niet oké. Maar als ik weer eens een cursus volg en samen ben met collega`s hoor ik dat wel vaak terug. Blijkbaar als je de taal niet geheel verstaat, wordt je werk en je kunde niet gezien en wordt je extra belast.

Ik heb zelf met anderstalige collega´s gewerkt en was het soms communiceren via een vertaal app, maar als de boodschap duidelijk is, werken ze net zo hard als ik. En verder gewoon heel leuk, om Turkse, Poolse en van dies nog meer woordjes te leren.  Ik ben ze inmiddels weer vergeten want ik werk niet meer in die branche. Maar wat me wel bij is gebleven, is dat Polen geen verjaardagen vieren maar naamdagen.  Ik gast mocht zijn op het feest voor de bruiloft van een Turks nichtje van een collega. De rituelen te mogen zien, totaal anders dan bij ons. Waar je vader je aan de hand naar het altaar brengt. Ik was wel even gewaarschuwd om de heftigheid. Want is gewoon heftig, voor een leek. 

Gewoon feest, maar als de bruid en bruidegom komen, dan gaan oma`s, moeders en zussen heel heftig huilen als ze de bruid naar bruidegom brengen en doen de mannen heel boos. Als ik die uitleg niet gehoord had, had ik mezelf echt ongemakkelijk gevoeld. Maar omdat iedereen daar zo vriendelijk mee om kon gaan, vond ik het ook wel heel erg bijzonder.

En ja ik mocht ook naar huwelijksfeest komen, maar helaas was ik ziek toen. En misschien ook wel aanwezigheidsangst, want met mijn spijkerbroekje, nette schoentjes en jasje viel ik wel buiten de boot tussen al die jurken en naaldhakken. Maar daar werd ik zelfs niet op afgerekend. Was gewoon heel leuk en fijn, om een feest mee te mogen maken, volledig buiten je comfort zone en niet voldaan aan de dress code.