Goeiemorgen mensen:rose:
Ja de wereld draait door
en wij draaien daarop weer mee.
Maar gisteren is door de situatie rond Niwi
toch een ander soort gouden randje om mijn dag komen te zitten.
Om 11 uur stopte mijn trein op een station waar hij als IC nooit stopt.
Ik zat met tranen in de ogen naar de klok te kijken;
mensen voelen iets aan op zo'n moment, ik had in mijn verdriet,
echt contact met wereldvreemden en het was goed.
Op het strand wist niemand van iets, maar ik kreeg rust, lag wat
verder als anders van de groep. En door de volley later werd ik weer wat losser.
Vertelde in de groep kort iets.
En kreeg later 2 afzonderlijke gesprekken met 2 vrouwen
veel mooier en dieper nog dan anders.
Want met hen deelde ik mijn gevoelens rond Niwi.
En in het laatste gesprek zelfs over mijn problemen met drank,
het forum, en uiteindelijk ook over jeugd en relaties.
En het ging over en weer, maar ik kreeg veel meer ruimte dan ik daar gewend ben.
Om 19 uur zagen we de zon boven de zee zakken, wandelden door de duinen
en fietsten samen richting station.
Voor mezelf had ik geen mooiere manier kunnen bedenken
om in gedachten met een vriend bezig te zijn.
En virtuele vrienden zijn me lief geworden.
Door hen heb ik begrip gevonden voor mijn zoons virtuele wereld.
Kan ik de verbinding maken met virtueel en de (soms zogenaamde "echte") wereld.
Samen naast en met elkaar en vaak helemaal alleen met mezelf.
Ja de wereld draait door, gelukkig.
Blij dat ik leef.