Prana

Dankjewel @ikkanhet Het is fijn om hier te zijn. Wat een herkenbaarheid.

@Etty je hebt gelijk. Ik ben hier al een keer doorheen geweest. Het wordt beter. De terugval heeft best lang geduurd, dus ik ben natuurlijk niet meteen weer waar ik was. Maar dat komt wel weer, mits ik dit volhoud. Goed idee, er is geen filmhuis waar ik ben, maar ik kan natuurlijk iets anders zoeken/bedenken. Dank je voor je tip.

Gisteren even een momentje. Mijn zwager kwam langs en bracht een fles wijn voor me mee. Gelukkig wilde hij zelf koffie, dus was er geen aanleiding om de fles op dat moment te openen. Na een uurtje ging hij weer weg. Zaterdag, borreltijd, alleen thuis en een fles van mijn favoriete wijn in de keuken. Tja. Maar ik heb de verleiding kunnen weerstaan. Ik heb de fles niet door de gootsteen gespoeld, want - vreemd genoeg - voelde ik me sterk genoeg. Maar hij moet wel weg vandaag. Ik zal de wijn vandaag aan een van de buren geven. Ik wil echt nog geen alcohol in huis hebben. Mijn man drinkt zelden en ik sta nog niet sterk genoeg in mijn schoenen. Ik heb wel het gevoel dat er iets aan het veranderen is. Die bijna 10 maanden vorig jaar hebben geholpen, ondanks mijn terugval. Nooit eerder heb ik een fles kunnen weerstaan. Ik voel me goed vandaag.

Ja, dat is heel herkenbaar. Elke morgen weer de schaamte, het schuldgevoel, het falen. Dat is er inderdaad niet meer. Ondanks de slechte nachten, sta ik veel frisser op. Ik voel me goed en misschien voel ik me zelfs wel wat trots op mezelf. Dank je voor dit. Ik denk dat het tijd is voor een lijstje met positieve dingen. Ik weet ze wel, maar misschien op zo'n fomo moment kan ik dat er dan bijpakken.

Dank je @Etty Ik probeer het. Yoga, wandelen, uitstapjes, lekker koken, met de katten en kippen "bezig zijn"...Allemaal leuk en wel, maar het lijkt wel of niets me echt vreugde geeft. Ik ben ook vorige week op een muziekfestival geweest, maar het was best pittig om de drank te weerstaan, dus de sociale activiteiten staand weer op een laag pitje. Ik ga alleen af en toe uit eten met mijn man, dat lijkt me veiliger voor nu. Misschien moet ik het lezen weer oppakken, daar was ik dol op. Maar ja, dat gaat niet zo goed met wijn op, dus heb ik die passie een beetje verloren over de jaren. Verder een beetje teveel Netflix en social media. Het kan een combinatie van gebrek aan slaap zijn, rouw en de verslaving dus. Misschien maar "gewoon" geduld hebben. Tja, niet mijn sterkste eigenschap helaas.

Hoi @Soberbunny3 dankjewel voor je berichtje Ja, ik blijf het denken! Keer op keer gewoon...En na de eerste paar keer blijft het dan niet bij eens bij 1 fles, dat worden er zo weer 2. Ik baal echt vreselijk van mezelf. Weten dat ik niet de enige ben, geeft steun.

Dit filmpje verklaart heel erg veel. Ik snap nu ook waarom ik alles zo saai vind op dit moment. Ik wil echt stoppen, maar het lijkt wel of er helemaal niets leuks meer overblijft. En dat terwijl ik goed weet dat alcohol me veel problemen heeft opgeleverd. Ik was vorig jaar ook nog eens een veel leuker mens....Er gaat een wereld voor me open nu. Dank je voor dit @Pete

Ja hè @Berkje Ik vind hier zoveel herkenning! Ik blijk nogal hardleers te zijn, maar ik hoop dat ik deze keer dat stemmetje kan negeren. Dag voor dag maar inderdaad!

Hoi @Fonny dankjewel!

Dank je @lady jane Ik hoop het. Het voelt anders dan mijn vorige pogingen, ik ben vastberadener. Dat betekent niet dat het makkelijk gaat - integendeel-, maar misschien maakt dat wel het verschil.

Hallo allemaal, ik ben Prana, vrouw, 50. Ik heb al jaren een alcoholprobleem en weet ook al heel lang dat ik daar wat aan moet doen. Mijn verhaal is denk ik niet echt origineel. Rond mijn 15e begonnen met uitgaan en drinken. Wat ik geweldig vond, ik was ineens niet meer verlegen of onzeker. Vele jaren van veel feesten zijn daarop gevolgd, maar het bleef de eerste 10/15 jaar toch meer een "sociale" gelegenheid. Daarna begon de alcohol er steeds meer in te sluipen. Bij werkstress, bij persoonlijke problemen, bij persoonlijke feestelijke momentjes, bij de lunch, gedurende het koken, bij de maaltijd, na de maaltijd enz enz. Er was altijd wel een reden. Als ik me goed voelde: drank, als ik gestresst was: drank, als ik triest was: drank, als ik ruzie had: drank, als ik blij was: drank. Het is dus erg uit de hand gelopen. Vorig jaar heb ik de stap genomen en ben gestopt. Ik dacht niet dat ik dat ooit zou kunnen, maar het lukte. Bijna 10 maanden. En toen? Ik dacht heel naïef dat eentje wel weer zou kunnen. En dat lukte maar liefs 2 keer. En toen? Tja, een feest....Een leuk feest. Dat uiteindelijk helemaal niet zo leuk werd, omdat ik vreselijk dronken werd. Blackout, overgeven, alles erop en eraan. De rem was er al meteen niet meer. Hield ik toen op? Leerde ik hiervan? Nee, hoor. Het was het begin van 6 maanden er weer volop tegen aan. Mijn moeder ondertussen verloren wat dus een "perfect" excuus was om maar door te gaan. En af en toe een halfslachtige poging om te stoppen die dan een paar dagen duurde. Vorige maand had ik er zo genoeg van. Ik baalde zo erg van mezelf, dat ik me een (figuurlijke) schop onder de kont heb gegeven. Ik zit nu op dag 27 en hoop - wil! - dat dit de laatste poging wordt. Ik kan niet matigen, dus ik wil stoppen. Vrij zijn. Hopelijk kan lezen en actief deelnemen aan dit forum me een handje helpen.