erik

K4 is weg las ik per pb net voor haar vertrek en nu is ze verwijderd lid.

Morguh ben alweer aan het werk...Fijne dag iedereen

Eindelijk gekeken. Stond al zooo lang op mijn to do lijst. Dank je Smart voor het plaatsen.

Mezelf: Naarmate ik ouder word kan ik dit steeds minder goed of je zou denk ik kunnen stellen, naarmate mijn zelfliefde groter geworden is kan ik dit minder goed. Er is zelfs een verband met blowen en drinken, zeker met blowen kon ik dingen loskoppelen en grenzen oprekken op seksueel gebied. Heb net een deel uit mijn draad gehaald dat hier mee te maken heeft en dat is omdat ik klaar ben ermee (maar kijk er met een schuine glimlach nog wel eens op terug wat ik meegemaakt heb) Het enige waarom die herinnering nog relevant is, is omdat ik mij wil blijven herinneren hoe emotioneel ik in de war geraakt was toen en hopeloos verliefd in een onmogelijke situatie. Natuurlijk heb ik ook lust gevoelens en verlangens na wel erg lang alleen. Maar contact zoeken voor puur die behoefte ben ik huiverig voor. Wil het aan de ene kant wel maar heb ernstig twijfels of het voor mij weggelegd wordt. Ik trok de link naar gevoeligheid, ik kan al heel betrokken raken puur door prikkels en empathie......laat staan dat ik het bed deel met diegene. Ben niet Roomser dan de Paus maar er moet wel iets van een emotionele band zijn voor ik intiem ga met iemand. Ben er nog niet uit......Rest van de onderwerpen reageer ik nog op, later......

Ja goed punt van Yogajuf, kaders die ik voor vanzelfsprekend neem zijn natuurlijk maar mijn kaders en niet universeel. Zullen we mijn kaders vooral loslaten dan en wat Yo antwoord maakt het topic al veelzijdiger. Wat zouden je eigen kaders zijn bij dit topic. Wat neem je als uitgangspunten? Als ik die van mijzelf met Yo vergelijk zitten er veel minder tegenstellingen in dan ogenschijnlijk lijkt. Het verschil zit em in; ik had in de tijd voor tijdens en na het drinken al weinig mensen, de perceptie van eenzaamheid ontbrak alleen door verdoving en de drive er iets aan te doen is pas na het stoppen. Ik heb nu meer sociale contacten dan ooit eerder in mijn leven en ervaar van een paar mensen (vooral ook mensen die ik ken van hier) een betrokkenheid die nog nooit iemand had bij mij. En vooral ook ik bij hen! Want in wezen was dat beide, niemand echt betrokken bij mij en ik bij ook niemand echt. Ook ik ben veeeeel minder eenzaam geworden dan met en voor het drinken. Nu is de ambitie er alleen om niet alleen te bouwen op de lieve mensen die ik nu ken maar een wat sterker fundament te bouwen en tegelijkertijd de speciale mensen van nu niet te vergeten. Niet cynisch worden over de liefde vind ik een superbelangrijke! Het parkeren van een verlangen maar ergens de hoop en het vertrouwen ook in potjes en dekseltjes die passen. En dat is niet te zoeken, die ontmoeting overkomt mensen, is ook wat ik denk. Maar thuis zittend op je bank belt er ook niemand aan. Openstellen doe je met je hart maar ook door een ontmoeting mogelijk te maken. Via vrijwilligerswerk, via een club, via een reis, via datingsites of andere ontmoetingsites......Dat bedoel ik met opzoek zijn naar. Niet dat ik nu ga speuren en datingsites een nieuwe obsessie laat zijn...... Ik herken het dat lekker in je vel zitten en zo houd ik het wel even vol in mijn eentje gevoel.....bij mij is het af en toe, bij Yo heb ik het gemerkt en bij meer mensen merk je dat. En ja dat merken anderen ook van mij natuurlijk. In wezen is het er ook, ik ben alleen nog niet de meest stabiele persoon hierin. Nog wat rollercoasterride gevoel waar ik kan schieten van eenzaam verdrietig tot tevreden met mijzelf zo van week na week en van dag tot dag.

Plof ben het met je eens dat een museum een leuke plek is om iemand te leren kennen. Zou zelf het drukke uitgaansleven ook heel lastig vinden. Een rustige plek lijkt mij ook veel fijner. En wat dansen betreft, zou willen dat ik het kon. Houd wel van dansen maar dan geen verplichte pasjes, was er zo slecht in! De hierboven genoemde sites als go out of NMLK is meer gericht op activiteiten en buiten. Daar voel ik mij veel fijner bij. Ik ga ook weer eens op weekendhike kijken. Ongedwongen wandelen in de buurt en een beetje kletsen en lopen vind ik de meest natuurlijke manier van iemand leren kennen. Op zoek ben ik alleen als ik vergeet dat ik het alleen ook prima heb met een baan, woning, opleiding en mijn zelfstandigheid van helemaal alleen op eigen benen ook het prima te hebben. Als ik focus op hoe lang ik alleen ben, die opmerking van mijn ex van heb met 6 jaar samenwonen de beste vrienden geweest, maar niet van je gehouden.....dan wordt ik verdrietig en wat wanhopig maar dat is nergens voor nodig. Dan vergeet ik hoe prima het is en dat een relatie leuk wensenlijk is maar geen noodzaak om gelukkig te worden. Wat Urania schrijft wil ik graag vasthouden om het niet alleenmaar mijn topic te laten zijn. Ontmoetingen/daten/verlangen naar een relatie vanuit het perspectief van een niet drinkende. Dat wil zeggen: - niet drinken is altijd prioriteit 1. Nooit kan het zo zijn dat het ons uit balans trekt emotioneel waardoor we willen verdoven - niet drinken beperkt plekken van ontmoetingen maar is de kroeg sws wel een plek waar je iemand denkt te ontmoeten die bij je past - de iemand die je ontmoet kan iemand zijn die wel drinkt en het kan zo zijn dat iemand pusht dat meedrinken gezellig zou zijn die ons niet echt kent...... - dit hele onderwerp genereert emoties, dat merk ik ook. Laat staan de emoties van bindingsangst verlatingsangst afwijzing en zelfafwijzing......durven we ons hart en ons hele zijn wel zo open te doen zodat we iemand toegang geven tot onze kern of zijn wel als alcie's in wezen nog steeds bang voor emoties?

Denk dat je ook via een datingsite toevallig tegen iemand aan kan lopen. Een profiel viel me meteen op en toen was ik niet opzoek naar een date. Ik verveelde me en was wat aan het scrollen tussen profielen bleef hangen en die foto en profiel liet me dagen niet los. En via oppervlakkig chatten besluit je te gaan wandelen en koffie te gaan drinken zoals binnenkort gepland is. Is dat heel anders als het echte leven? De enige valkuil die ik echt zie is chatten luchtkastelen en dan denken dat je een virtueel profiel als mens kent en gevoelens bij kan hebben en allerlei dingen bespreekt die totaal niet passen bij iemand waarmee je niet eens wat gedronken hebt nog. Als je het daten op basis van een profiel nu niet doet maar het gebruikt als platform waar je in elk geval singles en niet alleen mensen in een relatie leert kennen en verder alle ontmoetingen vooral offline houd in het echt......

Belangrijk onderwerp denk ik sexueel contact wat ik ergens laat zweven omdat het mij minder primair bezighoud en ik het een moeilijk onderwerp vind. Ken mezelf en weet dat ik in het verleden niet veel moeite had met sex zonder verbinding maar ik ben ook verliefd geworden in het meest oppervlakkige zakelijke sex contact dat er is. Dat was emotioneel niet goed voor mij en ook puur contact via een date gericht op lichamelijk contact weet ik bijna zeker dat als er iets van een klik is ik verkocht ben. En juist voor wat hoog sensitieve/hoog gevoelige mensen (zoals ik mijzelf ook zie) lijkt me emotionele binding belangrijk en sex als uitingsvorm daarvan maar niet dit te scheiden of om te draaien. Ervaar zelf al zoveel impact van oppikken van gevoelens laat staan dat ik met iemand het bed deel. Maar natuurlijk is het verlangen er, het is ongezond denk ik als je nog geen 40 bent en ook wat dat betreft jaren alleen bent. Eerlijk en open zijn over de verschillende verlangens vind ik daarom belangrijk, niet Roomser dan de Paus maar ook niet iets doen wat zo strijdig is met mijn gevoelsleven.

Lastig topic dit om op te reageren. Hoop dat het een topic voor en door mensen wordt en niet het persoonlijke Erik relatie topic.

Zo mee eens!

*

Waarom zou je het anders zien als een schreeuw om aandacht en erkenning. Dat is het toch......en daar is toch niks mis mee. Iedereen wil aandacht en erkenning toch? De manier waarop is alleen een zwaktebod. Dreigen met vertrekken is een negatieve vraag om aandacht. Vorige week deed ik het ook dat dreigen met weggaan. Heb erover nagedacht ik wilde in de kern niks anders als dat men zag "Erik ik zie dat je het moeilijk hebt hoe gaat het nu met je?" Maar waarom vroeg ik dat niet direct op mijn draad ofzo? Hoezo dacht ik uit negatieve energie van het dreigen met weggaan iets positiefs te kunnen krijgen. (het gaat nu veel beter met mij als vorige weken trouwens) Wat wil jij nu werkelijk zeggen met je schreeuw om aandacht en erkenning? Wat wil je graag? Vrij voelen om te schrijven zoals je je voelt, schrijf je Lars. Zoals Jane schrijft vrij ben je daar al vrij in en wordt je gelezen. En ik begrijp het punt niet zo goed. Dramatisch is een oordeel over je wat wellicht anders omschreven had kunnen worden. Maar het punt van zo erg met het forum bezig zijn en dat dit intervenieert met je behandeling.....hoeveel uur per week besteed je aan schrijven hier, het lijkt me een dagtaak hoe je hier alles schrijft. Ik merk zelf dat schrijven soms goed is maar soms ook heel erg reactief en impulsief kan zijn. Als je schrijft ik ga een wandeling met pb-er maken denk ik echt. Goed zo! Even weg van die pc en dat teksten tikken en de weg kwijt raken in woorden. Even tot de kern komen in echt face2face contact met je echte begeleider en niet de stapels frummers met steeds adviezen.....Ik heb mijzelf bij jou specifiek ook vaker de vraag gesteld of het wel goed is om tijdens opname zo extreem veel uren te frummen. Lijdt dat niet af van de kern....inzichten die al in je zitten maar er pas uit komen bij afstand nemen van 24/7 op het forum. Wie weet sla ik de plank nu helemaal mis maar zo gaat het bij mij. Dat is geen oordeel over jou wat ik net schreef maar denk er eens over of je er iets aan kan hebben..............?

Lieve Gypsy je bent niet zinloos. Zo praten over jezelf doe je jezelf zoveel schade mee.

Fijn je te lezen Fleurtje. Dacht al aan je omdat het voor jou nog dichterbij is als voor ons.

Ook met de auto is het niet te doen. Krijg net een SMS van een bekende die er 20km vandaan woont en waarmee alles oké is, dat het op de weg een puinhoop is. Het is denk ik niet te doen nu rijden tussen Antwerpen en Brussel. Ik zou als ik zou stranden zoals de dochter van Lars een slaapplaats zoeken voor ook die weg zijn. Sterkte Lars. Je kinderen zal je nu even moeten vertrouwen dat ze zelf doen wat goed is voor hun veiligheid.

Mooie vergelijking Jane. Kan ik wat mee. Maar moet er erg aan wennen hoe ik men het zie aanpakken op datingsites. Allemaal heel vluchtig en heel veel lijntjes uitgooien van interesse terwijl ik alleen oprechte interesse in 1 of een paar mensen kan hebben en dan stelt het ook iets voor. En eigenlijk heb ik met de dingen die ik wilde in mijn leven altijd op iets echt mijn zinnen gezet en dan lukte het ook. Maar 1 sollicitatie brief per baan vaak en daar echt mijn best voor doen en echt er helemaal voor gaan bij het sollicitatie gesprek en dan kreeg ik ook die baan. Ook met mijn ex, dat was een van de eerste vrouwen waar ik echt voor een relatie openstond denk ik. Ze had van mij meteen het gevoel weet ik dat echt voor haar koos en dat was erg belangrijk om haar over haar onzekerheid te krijgen. Als ik met iemand aan het chatten ben dan probeer ik aan te voelen hoe bijzonder ik gevonden word en dat doet iedereen lijkt me. Dat ik nu op donderdag lees van was vergeten hoe je wandeling was Zondag zegt iets. Het zegt dat ze aandacht heeft voor het gesprek en nu nog weet van Zondag. Dat zou ik niet goed kunnen bij heel veel mensen want dan is er geen mindfullness/onverdeelde aandacht. En het voelt ergens alsof je meerdere mensen aan het lijntje houdt maar dat valt wel mee eigenlijk want het stadium is nog zo dat er helemaal geen verwachtingen zijn......(maar ik hoop en verwachtingen wel snel genereer uit niets) interessant iets om mezelf te zien doen......

Ik wil alleen niet alleen aan het woord zijn in dit topic. Dan kan ik net zo goed in mijzelf piekeren wat ik toch al doe. Leren doe ik in interactie. Mijn ervaring met datingsites is heel pril want ik vond/vind ze zo kunstmatig en het daten ligt er zo dik bovenop terwijl ik leuke mensen wil ontmoeten en wie weet is er een klik. Gelukkig kan je datingsites ook zo zien. Kreeg de tip om vooral niet via chat heel veel luchtkastelen te bouwen maar snel met iemand concreet af te spreken voor een kop koffie oid. En als er een tweede afspraak inzit wellicht een lunch samen....... Waar ik tegenaan loop nu is de keuze van het bij 1 iemand laten of tegelijk met meerdere mensen contact zoeken. Wat ik weet van vrienden is dat ze er een soort winkans vergroting van maken. Op zoveel mogelijk dames tegelijk inzetten. Dat past niet zo bij mij maar mij helemaal op 1 iemand richten geeft het risico dat ik dan mij teveel richt en obsessief kan worden (ook al is dat een te groot woord) Weet nog niet waar ik mij fijn bij voel maar ik neig naar echte aandacht voor iemand en niet op zoveel mogelijk kaarten inzetten. Als ik mijzelf wil blijven en dat wil ik, doe ik het zoals ik nu doe rustig aan en met een iemand tegelijk afspreken en contact mee hebben. Het is denk ik voor mij vooral ook een kwestie van doen en oefenen. Weten dat je vaak zal vallen, knietjes weer schoonmaken en weer verder. Ik heb helemaal niet veel ervaring met relaties. Mijn allereerste relatie duurde 6 jaar en daarna op wat "öefeningen" na nooit meer wat gehad met iemand. Van elke oefening ben ik een paar weken wat emotioneel maar leer er ook van uiteindelijk. Door oefenen wordt ook de periode dat ik emoties heb over wat niet gelukt is kleiner (hoop ik). En last but not least. Na die lange relatie van 6 jaar heb ik geleerd om echt op mijzelf te staan en te leven en echt alles zelf te kunnen. Een relatie hoeft niet, het zou heel leuk en wenselijk zijn, maar ik weet van mezelf dat ik het alleen kan. Die situatie van alleen zou ik erg onwenselijk vinden maar niet onoverkomelijk. Alleen af en toe vergeet ik dit een beetje. Dan lijkt het alsof ik ongeluk ben zo single. Dan moet ik mij afvragen ben ik daadwerkelijk ongelukkig, is dat echt waar? Nee dat is dus niet waar, dat is een gedachte/overtuiging die ik mijzelf wijs maak en mij dwars zit. Want dan wordt ik wanhopig en onrustig. Het is een soort van evenwicht. De drive gebruiken dat ik de single situatie onwenselijk vind waardoor ik niet blijf hangen op de bank wachten tot de prinses zelf aanbelt maar niet doorslaan in die drive waardoor ik ga denken dat ik een relatie nodig heb om gelukkig te worden. Ben helemaal niet ongelukkig nu. Ik was heel lang geleden ongelukkig. Toen zoop ik nog om het verdriet van N. te verdoven en toen deed en kon ik niet goed op eigen benen staan met eigen huis eigen leven en opleiding en er alleen wat van te maken. Dat heb ik geleerd en hard voor gewerkt. Uit die zelfstandigheid van huis, opleiding en zelfstandigheid is er nu iemand welkom. Ik ga hier nu wat uitgebreider op in omdat ik mij tot Zondag om precies te zijn wanhopiger voelde als dat de werkelijke situatie is. Maar nu is de bal aan jullie hoor. Ik ben vast de enige niet die denkt....doel; niet drinken, huis, opleiding, sociale contacten, hobby's, gaat goed.......een relatie zou leuk en wenselijk zijn......Hoe pakken jullie dat aan?

Het verschil tussen hoofd en hart is het verschil tussen moeten en willen

11 jaar voor en door ons geeft een heel bouwwerk. Een soort van standing on the shoulders of giants.

Op deze site gaat het vaker over relatieproblemen door het drinken die soms tot uitdrukking komen tijdens het stoppen zoals het Relatie topic. Het gaat ook vaker over maatjes, sociale contacten opbouwen als onderdeel van je leven weer vormgeven en invullen nadat een tijd het stoppen centraal stond en er ruimte en een wens is om wat minder eenzaam te zijn. Maar ik vind nog geen topic over de wens van opnieuw een relatie aangaan en hoe mensen dit aanpakken en tegen welke drempels in de omgeving en in zichzelf mensen aanlopen. In de dagdraad is het wel vaker besproken en ik herinner me vooral deze draad van afgelopen zomer. Daar begon iemand de discussie over datingsites en de discussie ging verder over wat de mensen hier onder liefde verstaan waarbij aan het eind het verschil binding en verbinding centraal stond. Daarom dit nieuwe topic; -Hoe zit het bij jullie met na een tijd gestopt zijn en dingen als hobby's weer opgepakt, meer sociale contacten zoeken, dat er ruimte en een wens ontstaat voor een speciaal iemand? -Waar loop je als iemand met een (ex)alcohol probleem tegenaan en hoe ga je daarmee om? (met daten komt uitgaan en bij uitgaan is vaak drank) -Na het stoppen met drinken is vaak de onderliggende problematiek nog niet weg die je via verdoving geprobeerd hebt weg te drinken, welke tips hebben jullie om via werken aan jezelf meer klaar te zijn voor een relatie en niet een op afhankelijkheid/symbiose gebaseerde relatie? -Wat is volgens jullie ervaring een goede manier om iemand te vinden? Wat is jullie ervaring met datingsites of de sport/hobby/....club in de buurt, single reizen, tinder, .......vul zelf tips in.... Weet dat er mensen zijn die helemaal afgeknapt zijn op een relatie en vrienden zien als het meest wenselijke. Maar kan dit topic er zijn voor mensen die de hoop nog niet opgegeven hebben in verliefdheid en liefde tussen 2 mensen. Lijkt me leuk om ervaringen en ideeën uit te wisselen. Op een moment is niet drinken geen dagelijkse klus meer en dan.........hoe vullen jullie het verlangen naar liefde in?

Kate + Yogajuf + lente van harte weer jullie beide.

Hahahaha Gypsy lekker impulsief weer. Rood is ook mooi toch?

Wat fijn Bolletje dat je van de Lorazepam af bent. Je nam best veel las ik een tijd terug. Hele overwinning

Ja Plof precies die ijstent van de foto bedoel ik. Zowel koffie als ijs is daar heerlijk! De AH was mijn stamkroeg daar, de alcie met beperkt budget. Veel herinneringen rondom die buurt en niet alleen met alcohol.