Ach joh, ik zoek me een ongeluk en kom gelukkig ook veel tegen. Ik voel me een rijk mens.
De paniek is weg (meestal) en ik kan weer lachen. Ik lach graag en veel en maak graag andere mensen aan het lachen. Doe ik ook weer. Ga binnenkort weer aan het werk. ( Ai, voelde ik daar een klein panieksteekje....mhmmm) Ook dat zal wel goed komen. Ik ga het niet meer doen zoals vroeger.
Dat zal me nog best inspanning kosten, want alles of niets zit nogal in mij. Maar ik ben het aan mezelf verplicht en gun het mezelf zo. Een beetje makkelijker doen. Dat gewerk, gestress, geren. Dus misschien een paar stappen achteruit. Maar even kijken hoe het loopt.
Ik leer heel langzaam om niet alles NU te hoeven beslissen en weten. Gemakkelijk vind ik het niet. Maar ik vind het onzetttend kicken ( excusez le mot) om nu eens echt te gaan leven. Zo voelt het een beetje. Voor zover ik durf ( ben niet zo'n durfal) is het heel avontuurlijk hier.
Ik voel me beter worden en geniet er van. Mijn dochters dragen me op handen. Dat is ook heerlijk. Nu kijkt de hond mij smachtend aan. Ze mag uit.