Quinn

De atoombom. Maar alsnog kan ik niet bedenken van wie het is.

Ik had een pannenkoek. Met een halve pot appelmoes. c noemde me een kleuter, maar appelmoes is fruit, simpel.

Kijk, met @Kaatjemama kan ik praten.

Okay, even voor het overzicht, hoe ga je om met welk eten. Pannenkoeken: avondeten. Appel: tussendoortje. Zak paprika chips: pure noodzaak. Vis: uitzetten in zee. Brinta: ontbijt. Of lunch. Of avondeten. Of alledrie.

Dit dus. Dat is het alcoholisme dat spreekt. En ik snap je, daar niet van. Gewoon jezelf naar de kolere zuipen, omdat daarom. Maar het moet toch anders.

@Marjolijn wat speelt, speelt. Het houdt je bezig, deel het vooral. Ik ben inmiddels thuis, bij c. Die net zolang heeft gedramd totdat ik heb beloofd pannenkoeken te bakken vanavond. Ik ben te goed voor de wereld. Mazzel.

Vriend, je dacht toch niet dat je me voor de gek houdt met wat drinken op donderdag? Drinken met maten, ja, drinken met mate, nee. Sterkte met de gevolgen vandaag van het gezuip. En als je dan echt vast wilt houden aan samen drinken op donderdag, alleen op donderdagavond en niet zuipen... misschien beperkter laten bezorgen?

Koffie?

Morgen. Onrustige nacht en nu zit ik naar een boterham te kijken. Vanmiddag weer naar huis. Voor @Yvonne ☕ Dagpact: MaryArt Marjolijn kaatje 🌺 Q

Leuke dingen? Op weg naar buiten. Dat wat Reacher zegt. Tekenfilms aan het kijken. Nachtpact Reacher Quinn

Zes cornetto's @lady jane? Dat doe ik je zelfs niet na.

Voortgangsgesprek. Ik had het voorbereid. Stoppen met drinken: check. Houden aan voorgeschreven medicatie: check. Inzetten en mezelf tonen bij therapie: check. Houden aan afspraken: check. Werken aan eetpatroon: ik werk eraan. Slaapritme: minimaal, maar ik ben het gewend. Wat denk ik zelf? Ben ik klaar om het zelf te doen? Om de wereld weer aan te kijken? Er lijkt maar één goed antwoord; natuurlijk ben ik dat. Maar het antwoord is dat ik het niet weet. Hier is het een beschermde, relatief veilige omgeving. Buiten staan de verleidingen zomaar voor de deur, als ik ze niet eerst al opzoek. Om nog maar te zwijgen over het gemak waarmee een storm opsteekt, alles wat een trigger kan zijn, zomaar ineens. Maar ik ben geen exotisch dierentuinbeestje dat tegen elke prijs beschermd moet worden en waarvoor uit alle macht de vijanden worden geruimd. Ik ben Quinn en ik ben volwassen. En ja, ik heb een rugzak vol gezeik, problematiek en vage labels. Maar ik heb ook een rugzak vol gereedschap, een telefoon vol hulplijnen en de beste vrienden van de wereld. Zelf doen, maar niet alleen. In de afgelopen maanden (zo kort nog maar?) heb ik meer van mezelf prijs gegeven dan in alle jaren daarvoor. Ook, maar niet alleen, aan mezelf. Jezelf beter leren kennen, betekent ook je valkuilen beter herkennen. Als je mensen dichterbij laat komen, zijn ze er ook om je meteen te helpen. Ben ik er klaar voor? Nu? Nee. Maar wel bijna, ik werk eraan, ik werk ernaartoe. Wacht maar, ik kom eraan.

Weer wat beter dan het ging in elk geval. Alleen nog even stabiel zien te blijven en dan maar eens naar huis, lijkt me.

Morgen vriend. Doe je wat kalm aan vandaag?

Morgen. Dagpact: MaryArt Marjolijn renaldo61🐕 kaatje🌺 Quinn

Nachtpact Reacher Quinn Leuk van vandaag? Hmm, de vervelende strikt de regels volgende gast van de dienst hier is de halve nacht bezig geweest om mij helder te krijgen. Mensen zijn veel prettiger dan je denkt.

Ik wil @Yana's toetje.

@Rosee dat moet haast wel aan de courgette hebben gelegen. Of misschien aan de prei. De kaas kan onmogelijk verkeerd zijn.

Hmm, angst is *. Maar morgen om deze tijd is het geweest 🌷

Dat is vervelend @Kaatjemama. Rijangst? En tegelijkertijd nerveus voor de bedrijfsarts?

Wat stop je in de paprika @Marjolijn? Weer wat opgeknapt @Kaatjemama?

Hmm ja, zet maar op de lijst. Alles is te leren tenslotte. Wat eten jullie? Ik heb hier geruchten over bloemkool gehoord.

Vanmiddag een tamelijk heftig gesprek met de psych over zelfacceptatie. Ik wist eerlijk gezegd niet dat dat een issue was voor me.

Goed gedaan het weekend. Het valt niet mee om stand te houden als je hele groep drinkt. Zeker bij zo'n evenement. En nu, ja, dat zijn ook lastige zaken waar je nu mee om moet gaan, nog allemaal tegelijk ook. Lekker eten misschien?

Het gonst in m'n hoofd. Soms meer, soms minder, maar stil is het nooit. Er gaan hele perioden voorbij dat ik heel goed weet hoe alles werkt, waarom ik bepaalde keuzes maak, beslissingen neem. Volwassen, doordacht, zelfs met lange termijn ideeën erachter. Maar soms verschuift er iets, wordt het geroezemoes luider, weet ik niet goed meer waarom iets gebeurt en of dat goed is, of ik dat wel wil. Dinsdag deed ik iets, iets wat ik wilde, echt zelf wilde en op dat moment voelde dat goed. Maar toen werd het verwarrend, want als ik dit wilde, wat was dan het verschil met toen ik dat niet wilde? Toen wel, nu niet? Hetzelfde? Anders? En ik hoorde het in mijn hoofd. Zie je wel, je wilt het zelf. Zelf. Eigen schuld. Je zegt het toch, je wilde het zelf. En alles begon in elkaar over te lopen. Nu, toen, willen, niet willen, wens, schuld, angst, zwart. Alles is hetzelfde, alles is nu. Dit ken ik, dit bouwt op en stapelt tot het instort en ik onder het puin lig. Iemand praat tegen me, zegt dat het goed is, dat ik goed ben, dat ik de pillen door moet slikken. Geen idee waarom ik daar naar luister, maar ik slik. Iemand blijft tegen me praten, gewone dingen, over de dag, over waar ik was, wat ik deed, waar ik nu ben. Het helpt. Het wordt stiller. Het stapelt niet verder. Het wankelt, maar stort niet in. Laagje voor laagje wordt naast me neer gelegd. Opzij geschoven, als het niet waar is. Het klaart langzaam op, helderder. Niet okay, nee, maar wel beterder. Toen is toen. Nu is nu. Toen was nee. Nu is ja.