Quinn

Hé sweet, niet meteen de negatiefste gevolgtrekking maken hè. Je kunt het ene doen (hier zijn) zonder het andere te laten (daar socialiseren).

Och heden, Ede Staal... Dank je Lars. Straks, of nou ja, nu eigenlijk zo ongeveer, groepstherapie. Gespreksgroep, noemde psych het. En dat het prima is als ik eerst alleen maar er ben en luister. Bijdragen hoeft niet (meteen).

Leren samenwerken, maakt niet uit met wie. Denk dat het wel belangrijk is wanneer je toch deel uitmaakt van een woongroep. Misschien kun je wat één op één contact proberen met je groepsgenoten? Naast de pmt?

Noem tegenover een vrouw nooit het woord rollade wanneer zij een bikini showt. (uit: Quinns wijze levenslessen)

Hey Sita, hoe is de jaarwisseling daar verlopen?

Hoe is het met je vingers afgelopen Meya?

Om meer aansluiting bij en feeling met de groep te krijgen. Klinkt bekend en als een goed idee. Wie weet hoe leuk mensen alsnog blijken te zijn joh. "Gewoon even" over de aversie jegens groepen heen stappen.

Het zijn twee woorden voor hetzelfde verschijnsel; acute verwardheid om uiteenlopende redenen. Een delirium tremens is een specifiek alcohol gerelateerd delirium.

Dank. Vandaag geslapen, geprobeerd te praten en er wordt andere medicatie geprobeerd. Kalmeringsmiddelen en anti depressiva. En ik mag er niet mee gaan smokkelen of op eigen houtje gaan stoppen. Dus. Erg moe, erg emotioneel en erg mijn best aan het doen om niet meteen weer dicht te klappen.

Afmelding zonder drank. Krijg zo medicatie om te slapen en dan morgen maar verder zien. Ofzo. Welterusten.

Een figuurlijk rood sterretje Lars, suïciderisico. Heb tegen mezelf, maar ook tegen mijn vriend, moeten toegeven dat ik meer dan op ben. Morgen weer gesprekken en als ze dan weer aandringen op antidepressiva zal ik ze zonder tegenspreken aannemen. Het wil gewoon niet meer, ik kan het niet meer. Gelukkig zit ik hier al, dat scheelt een hoop geregel. Ik ben niet trots, ik ben bang. Heb ook niet het idee dat ik me zo goed geweerd heb, al heb ik dan niet gedronken. Nee, ik ben weggelopen, naar de enige gelopen die er altijd is en altijd raad weet en vervolgens maar met me laten doen. Of het klaar zijn voor Quinn is, of klaar zijn met Quinn, geen idee. Hoewel, ik ben er nog, dus klaar met is het uiteindelijk blijkbaar dan toch ook nog niet. Het is een grote warboel hier in elk geval. Liever niet quoten. Dat kwetsbare gedoe vind ik honderd keer niks, dus wellicht gum ik het morgen weer uit.

Morgen moet ik het weekend gaan evalueren, dus waarom niet mijn gedachten eerst hier op een rijtje proberen te zetten. Zaterdag met de trein naar huis, luxe eerste klas en zonder overstap, dus genoeg gelegenheid om in dat afgrijselijke boek van Yanagihara te lezen. Binnen 200 pagina's al veel te veel herkenning, dus in m'n rugzak gestopt. Dat zal hem leren. Thuis was prettig. Kinderen blij, vriendin ook wel. Met z'n vieren zitten wachten tot 12 uur, buiten gestaan, handen geschud, vuurwerk gekeken. Toen kinderen naar bed om te slapen en wij om niet te slapen. Maar tegen tweeën sliep zij wel en ik niet. Malen. Heb toen m'n fiets gepakt en ben de Stad in gegaan. Was alles zo grondig zat, al dat gepieker dat nergens toe leidt. Mensen die verhalen als het mijne gebruiken voor een bestseller. Vriendin die me niet alleen vertrouwt. En terecht, dat laatste, want ik ging weg om te gaan drinken. Ben ook een kroeg in gestapt. Cola gedronken en whisky besteld. Maar toen raakte ik in paniek en ben vertrokken. Naar mijn vriend, want ik heb voor de opname beloofd dat als ik voortijdig uit wil stappen, ik eerst met hem ga praten. Hij was niet thuis, dat was ik vergeten, evenals mijn sleutels. Dus heb ik op de stoep voor de deur gewacht tot ie kwam, vanochtend vroeg. Koffie gekregen en warm ontbijt. Bij hem in de auto gestapt en naar huis gereden. Afscheid genomen van vriendin en kinderen en weer hierheen gebracht. Dus hier zit ik weer, na een ellendig weekend, met opnieuw een rood sterretje bij mijn naam. Nee, ik ben niet trots, verre van. Maar ergens heb ik het gevoel dat ik dit weekend een moeilijke horde heb genomen. Kom maar kliniek, ik ben klaar voor je.

Bob, bedankt voor al je moeite! Het was een bijzondere reis. Droge afmelding kerstpact 2016 (kerstavond t/m oudjaar) Bob Blondie6173 Lika Kohtje Stekker (met een uitglijder) Jannigje Elma Jane Lars Sowhat Quinn.

Vannacht erg moeizaam op het randje gebalanceerd, maar nuchter weten te blijven. Goed 2017 allemaal.

Natuurlijk Jannigje, gezellig. Heb je ook pinda's voor Jasper?

Ja, enig kind. Ergens niet (meteen) op ingaan, betekent niet dat het niet door werkt in mijn hoofd hoor smart. Maar er zijn dingen die inderdaad zo precair zijn, dat ik het gewoon nog niet aandurf. Ik weet dat zij verantwoordelijk waren Meya, maar weten en weten zijn twee. Net als dar rationeel, objectief en mild kijken naar anderen gemakkelijker is dan naar jezelf. Zo treinen. Moet nog even kijken hoe laat enzo. Genoeg denktijd onderweg in elk geval.

Er zijn van die dagen dat het eeg goed is dat ze hier geen drank verkopen. Kan ik me tenminste nuchter afmelden. Welterusten mensen, succes met de laatste dag morgen.

Ik ga vast in de slee zitten, beetje sterren kijken.

Nee, ze zijn beide al jaren dood. Pa nu dertien jaar, maar toen had ik al een jaren geen contact meer met ze. Later wel weer wat contact met ma gehad, maar dat is niet heel goed bevallen. Zij is nu zes jaar geleden overleden. Twee onbetreurde overlijdens. Heb jaren medelijden met haar gehad, totdat we een gesprek hadden over vroeger en pa en ik vroeg of ze nooit iets had b gemerkt. Haar reactie was toen, jawel, maar als ie bij jou was, was ie niet bij mij. Daarna ook met haar geen contact meer gehad. Ze hebben elkaar verdiend. Bitterness, een hoop woede, verdriet en onbegrip. Er is geen waarom, zegt ook deze psycholoog. En dat er geen schuld bij mij ligt. Toch voel ik me smerig en ongewenst, een monster. Want er moeten redenen zijn. Mijn beste herinnering is nog steeds de deur die ik achter me dichtgooide op de eve van mijn achttiende verjaardag. Beetje jammer alleen dat ik daarna de deur van de kroeg open trok.

Dat klinkt alsof deze week vakantie, maar ook de weken met meer rust ervoor, je echt veel goed hebben gedaan. Fijn!

Grinn, mijn dochter wordt ook afgekort naar Jas. Niet dat ze dat leuk vindt, maar vooruit. Vroeger gilde ze dan altijd ik heb geen MOUWEN!

* man, soms word ik gewoon emotioneel van jou.

Waar zitten voor mij de uitdagingen... oef, lastig. Maar goed, lastige vragen zijn juist degene die de moeite van het beantwoorden waard zijn, leer ik anderen altijd Ik denk dat mijn grootste uitdaging altijd is geweest te bewijzen dat mijn pa ongelijk had en dat ik er wel degelijk toe doe. Dat ik wel degelijk wat kan bereiken. Een bestaan op kan bouwen met relatie, kinderen, baan, welstand en dat dan op mijn manier, niet op die van hem en ondanks hem. Afzetten tegen dus. Ja, op mijn leeftijd nog steeds ja, triest. En toch, ondanks alles dat ik ogenschijnlijk voor elkaar heb gekregen, is het gewoon niet genoeg en niet goed genoeg. Even een moment van nietsontziende eerlijkheid maar dan? Mijn reden om te gaan drinken, ben ik zelf. Niet de omstandigheden, niet de mensen die wel of niet bij me zijn op dat moment. Het drinken doe ik puur en alleen om ver weg te kunnen komen bij mezelf, bij dat beeld dat ik heb van mezelf, zoals dat is gebeeldhouwd door hem. Want dat ik ondanks alles nog steeds graag zou willen voldoen aan zijn standaarden. Triest hè, net zo'n geschopt hondje dat blijft bedelen om aandacht en liefde bij degene die schopte.

Dan hoop ik dat je bediening in de buurt hebt

Sorry, ik deed een mini winterslaap.