Quinn

* man, soms word ik gewoon emotioneel van jou.

Waar zitten voor mij de uitdagingen... oef, lastig. Maar goed, lastige vragen zijn juist degene die de moeite van het beantwoorden waard zijn, leer ik anderen altijd Ik denk dat mijn grootste uitdaging altijd is geweest te bewijzen dat mijn pa ongelijk had en dat ik er wel degelijk toe doe. Dat ik wel degelijk wat kan bereiken. Een bestaan op kan bouwen met relatie, kinderen, baan, welstand en dat dan op mijn manier, niet op die van hem en ondanks hem. Afzetten tegen dus. Ja, op mijn leeftijd nog steeds ja, triest. En toch, ondanks alles dat ik ogenschijnlijk voor elkaar heb gekregen, is het gewoon niet genoeg en niet goed genoeg. Even een moment van nietsontziende eerlijkheid maar dan? Mijn reden om te gaan drinken, ben ik zelf. Niet de omstandigheden, niet de mensen die wel of niet bij me zijn op dat moment. Het drinken doe ik puur en alleen om ver weg te kunnen komen bij mezelf, bij dat beeld dat ik heb van mezelf, zoals dat is gebeeldhouwd door hem. Want dat ik ondanks alles nog steeds graag zou willen voldoen aan zijn standaarden. Triest hè, net zo'n geschopt hondje dat blijft bedelen om aandacht en liefde bij degene die schopte.

Dan hoop ik dat je bediening in de buurt hebt

Sorry, ik deed een mini winterslaap.

* Rapilos, dat is balen! Goed dat er hulptroepen waren. Hoe is het nu met je?

Ik denk dat de drang om maar door te gaan te maken heeft met de angst geen balans te kunnen vinden. Ofwel, als ik meer in rust kom, ik doorschiet naar ledigheid en apathie. Het grote alles of niets dilemma, zeg maar. En dus maar doorgaan, terwijl het eigenlijk niet meer gaat, om te voorkomen dat er stilte valt. Hier ben ik natuurlijk enorm veel bezig met kijken naar mezelf, wat me in een aantal opzichten prima af gaat en in andere opzichten best wel beroerd. Hé kijk, ook daar zit niets tussenin. Maar goed, behoefte om voortdurend druk op mezelf te houden, overal uitdagingen in te blijven zoeken. Thrillseeker misschien? Of hangt het gewoon weer samen met dat negatieve zelfbeeld, dat zegt vanuit je aard ben je geneigd tot niets, dus dwing ik je om door te gaan. Morgen ga ik naar huis, met de trein dit keer, want ik ben tenslotte zelfstandig en zelfredzaam genoeg. Dan zondag weer terug naar hier, daarvoor ga ik mijn puppy oogjes gebruiken, echt geen zin in de trein dan. En dat is voorlopig maar even het laatste verlofweekend. Het kost me gewoon te veel, zowel in de voorbereiding als in het weer wennen aan dit hier.

Knuffel Fleurtje

Blijkbaar eraf gevallen, toch er wel weer op, al is het maar een steuntje in de rug. Dagpact; Lars Kameel Momentum rapilos Lika Stekker Quinn

geeuwt ja, wakker genoeg om in de slee te stappen. verder slaapt.

Overigens is het die van Anderzorg: en ik weet dat dit de leven is.

Misschien is het er beide tegelijk? De positieve stappen die je hebt gezet, zijn echt niet weg omdat andere dingen minder goed gaan. Ze bestaan naast elkaar. En nu is het een goed moment om weer wat meer aandacht te geven aan dat wat je verbeteren wilt.

Half tien? Dan draai ik me nog even om. Gefeliciteerd met je jubileum Bob.

Leven wordt voorafgegaan door het, niet door de, stomme verzekeraar.

Goedemorgen. Bij jullie ook zo ontzettend koud? Sterkte vandaag Vol. En beterschap voor nancy. Dagpact Lars Kameel Momentum

Jawel, maar het is niet iets waar ik zo een eind over weg praat. Wat is het dat je weten wilt?

De vraag is niet tobben of niet tobben maar hoe stop je dat ongewenste tobben?

Beter laat dan nooit. De foto van Asterix schudde me wakker. Dagpact Kameel Lars Rosa Momentum Nadia Lika rapilos Spirit Stekker Bor Quinn

Bedankt MijnGerrit. Ik weet niet of we daadwerkelijk zoveel verschillen overigens, maar dat terzijde. Wat een beeld, al drie jaar nuchter, kan me er nog steeds geen voorstelling van maken. Leven van dag tot dag hè. Je zet me weer aan tot nog meer denken. Het hele waarom, hoe dan, wanneer etcetera. En het nadenken lukt vandaag niet erg goed, blijkbaar ergens een virus op weten te lopen. Maar, in mijn geval is wel vaker gebleken dat wat minder nadenken bijzonder helpend kan zijn. Vriendin en ik zijn erg slecht in samen communiceren en erg goed in het invullen wat de ander waarschijnlijk zal bedoelen. Dus dat misverstand is de wereld inmiddels weer uit, al weet ik nog niet zeker wat ik het weekend ga doen. En dan, rust in je hoofd, meer rust van binnen en meer in balans. Jij beschrijft het als iets goed, iets wat je prettig vindt en wat in z'n algemeenheid je leven verbetert. Voor mij is rust min of meer synoniem aan angst, onzekerheid, paniek. Bezig blijven, door blijven gaan, constant nieuwe uitdagingen opzoeken. Alles om die toestand van rust en stilte maar te vermijden. Want in rust zoals ik het zie, gaat alles instorten tot een totale chaos. En geloof het of niet, ik ben een erg precies en geordend mens, op het neurotische af. Hell, wat ben ik eigenlijk aan het schrijven. TLDR: help, ik wil ondanks de blessures gewoon knalhard doorrennen. (figuurlijk uiteraard) Edit: fijne vakantie trouwens!

Er passeren wat zaken tegelijk. Ex die constant dezelfde streken flikt, maar nu bij mijn dochter. Vriendin die aangeeft me liever niet thuis te hebben als het zo knokken is. Erg goede vriendin die geen contact meer wil, zo ineens. Het vat loopt weer aardig vol. De vooruitgang zit er in dat ik de signalen heb herkend. Dat wil zeggen, mijn vriend vertaalde mijn verhaal naar wat er nou echt speelt in mijn hoofd. And we do not wanna go there. Zo bekeken ben ikzelf toch ook wel degelijk vooruitgegaan, heb er tenminste over gepraat.

Lijkt me dat je ook vrij veel tegelijk hebt momenteel, plus daar bovenop nog het wennen aan je nieuwe huis. Goed dat ze het zeggen, dan kun je er wat aan doen.

Ah, wat een prettig ontbijt. Bedankt Bob. Iemand zin om vandaag een stukje mee te rennen achter de slee?

Goedemorgen. Echt winters vandaag hoorde ik. En princess Leia... may the Force be with her. Dagpact: Kameel Lars Quinn

Nee, ik ook niet echt, vandaar dat die 48 uur wel even verstandig klinkt. Resultaat van een paar slechte momenten met verschillende mensen in twee dagen, waarvan sommige onverwacht. En daar baal ik van, meestal schat ik mensen beter in.. Nou ga ik weer aan mezelf twijfelen, zie ik het verkeerd, vat ik het verkeerd op, maak ik het te persoonlijk? En als dat zo is, komt dat dan door dat hele kwetsbaar opstellen gedoetje? Want als dat zo is, heb ik nog minder zin in kwetsbaar opstellen. Okee, lekker vaag weer. Lang verhaal kort, voel me flink gebruikt en daar heb ik een veel te lange geschiedenis in en dus absoluut geen zin meer in. En nu zin om wat stuk te maken.

Verder inmetselen denk ik ja. Beetje dikkere muren opbouwen en ervoor zorgen niet teveel geraakt te worden. Wat baal ik van kwetsbaarheid, het voegt niets toe, maakt alleen maar lastiger. Sterk blijven, staande blijven en je niet laten kennen. Hier en nu denk ik wat heb je aan mensen, ze gaan toch weg en duwen onderweg naar buiten met plezier nog even een mes in je rug. Lekker deprimerend weer. Zal die 48 uur nadenken tip ook maar gaan toepassen.

Sowieso leuk dat het gevraagd is natuurlijk. Rustig over nadenken lijkt me een goed advies, al moet ik toegeven dat ikzelf altijd het type ben van het eruit halen wat erin zit. O wacht, daarom was ik overspannen. Rustig nadenken dus ja. Waarom trouwens die aversie tegen Refusal daar waar je nu zit? En mocht, mocht, mocht je zeggen ik ga het aannemen, deel dan je ik drink niet en wel hierom verhaal van tevoren.