Kohtje

Zooitje was het vroeger dus.. m'n herinneringen zijn ook niet meer wat ze geweest zijn.

Echt waar?

Jij kent ook iederéén, he bolletje?

Ik ook. Of erger nog: ik ben niet 'eigenlijk' ook wel preuts, maar ik ben gewoon 'gewoon' preuts.. Nou ja, sommige dingen kan ik met de beste wil van de wereld niet veranderen..

Denk je?

Praten MET jou gaat het best als je niet gedronken hebt, Cocootje. Niet dat praten onder invloed niet kan, maar onder invloed is menige mening toch anders dan een nuchtere mening. (Daarom hebben we achteraf vaak zo'n spijt van dingen (óók, of juist voorál de meest fantastische dingen) die we onder invloed verkondigd hebben.) Je hebt je hier weer aangemeld, je wilt je dus eigenlijk niet meer volgieten. Waarom dan die aankondiging van die taxi?

Volgieten met dit weer is alleen voor de 'supersterken'... daar kun je als alcoholist beter niet aan beginnen. Grote kans dat je het niet overleeft.

Nee Yvonne, ik ook niet. Ik smeer me eigenlijk nooit in.. blijf liever zoveel mogelijk in de schaduw. Zie ze hier langs de IJssel ook liggen, vol in de zon op een handdoekje... Mij kun je na een half uurtje zo in de zon oprollen en weggooien. Je ziet ze ook zwemmen in de IJssel.. gewoon midden in, tussen de schepen door. Die hebben waarschijnlijk ook te lang in de zon gelegen...

Je had je ook Kohkoh kunnen noemen, die is er ook nog niet... maar toch wel blij dat je voor Cocootje hebt gekozen. Kan me je naam nog wel herinneren, maar verder niet. Sorry hoor. Maar niet erg, toch?

Maar wel heel dik insmeren, hè? Zo dik dat je bij een duik op het wateroppervlak stuitert en er bovenop blijft liggen... Insmeren schijnt alleen te helpen als de laag crème nog wit ziet... heb ik gezien in één of ander consumentenprogramma.

Nou nou...

Goedemorgen allemaal, ik lees net 'even' het weekend terug en wil nog even terugkomen op mijn 'besluit'. Ik zei: "'Vroeger' leerde ik hier op de dagdraad door interactie met anderen met m'n verslaving om te gaan. Op wie is wie stelde ik me even voor, hier (dagdraad) kwam ik dagelijks met wat me bezighield. Dat huidige heen en weer hoppen van het ene 'dagboek' naar het andere groeit mij boven de pet. Ik verdwijn hier ook. Of dat tijdelijk of voor 'eeuwig' is weet ik nog niet, maar ik ben voor nu de samenhang, het overzicht en het 'familie'gevoel totaal kwijt." Ik heb daarmee niet gezegd dat ik vind dat het forum moet veranderen naar "terug in de tijd". Alles verandert in de loop van de tijd en ik doe m'n best om bepaalde dingen bij te houden. Dat kost me soms veel moeite, maar de naar mijn eigen kunnen zinvolle aanwezigheid op dit forum wordt me, in plaats van een soort van 'vanzelfsprekendheid', meer en meer een gevoel van 'verantwoording afleggen voor mijn aanwezigheid hier'. In de eerste plaats omdat ik het steeds moeilijker vind worden om me in te leven in 'willen stoppen met drinken' en ook in het 'net gestopt zijn', daarvoor moet ik steeds meer en meer gaan graven en zoeken in 'hoe het ook al weer was'. In de tweede plaats wordt het daardoor ook steeds moeilijker om het 'forum anno nu' te volgen. Toen op de dagdraad de drank- en stop- gerelateerde problemen nog allemaal langskwamen kon ik de grote 'rode draad' van velen nog een beetje volgen, maar nu heb ik af en toe het idee dat ik per persoon waar ik op zou kunnen en/of willen reageren eerst een soort van naslagwerk moet doorworstelen om maar vooral geen 'stomme dingen' te zeggen. Een antwoord of reactie op iemand moet voor m'n gevoel nu meer 'wetenschappelijk verantwoord' zijn, waar me 'vroeger' nog wel eens gewoon iets ontschoten kon zijn... Waar het op neer komt is dat ik me niet goed meer kan inleven in het wel en wee van de forumdeelnemers. Dat neem ik niemand kwalijk, ook mezelf niet. Maar ik ga niet meer zo m'n best doen hier. Ik zei dat ik niet wist of ik tijdelijk of voor eeuwig hier zou verdwijnen. Ik weet ondertussen al wat meer. Ik ga hier niet voor eeuwig verdwijnen. Sterker nog, ook niet tijdelijk. Het lezen kan ik niet laten, en af en toe een reactie is in mijn ogen dan onvermijdelijk. Wat niet wegneemt dat ik 'vroeger' in sommige opzichten mis...

Eens, Antoinnette. 'Vroeger' leerde ik hier op de dagdraad door interactie met anderen met m'n verslaving om te gaan. Op wie is wie stelde ik me even voor, hier kwam ik dagelijks met wat me bezighield. Dat huidige heen en weer hoppen van het ene 'dagboek' naar het andere groeit mij boven de pet. Ik verdwijn hier ook. Of dat tijdelijk of voor 'eeuwig' is weet ik nog niet, maar ik ben voor nu de samenhang, het overzicht en het 'familie'gevoel totaal kwijt. Succes allemaal in elk geval. Dat dan nog wel...

net andersom bedoel je, denk ik... ?

Als ik dit lees komt bij mij het gevoel op dat je nu ook midden in een craving zit.. je 'verzint' van alles en nog wat om dat eerste glas maar te kunnen nuttigen. Je weet het nog uit te stellen tot nu toe, maar ik lees hunkering waar jij het een experiment noemt. En als je merkt dat het drinken van 1 glas tot erge(re) cravings leidt zeg je dat het experiment voorlopig weer van de baan is... ik hoop dat die cravings je dat 'toestaan'...

Kun je dat wórden dan? Dan zal ik het altijd wel geweest zijn maar kon ik het verbergen. Nu niet meer. Eindelijk mezelf...

Lastig, kruidenthee, die beren. Vooral 's nachts. Ik kom ze ook vaak nog tegen, zitten meestal vast aan die verkeerde benen, dus 's morgens. Ik denk dat we een goedje, een geurtje uitscheiden dat beren aantrekt, dat we een berenaantrekkaraktertrek hebben. Zo iets...

Goedemorgen. Zo, het 'omslagpunt' is weer voorbij na m'n tweede kop koffie. De omslag tussen: 'Ik doe niet meer mee met dit forum (het beruchte 'verkeerde been' naar: 'Goedemorgen'. Weer een nieuwe dag voor de boeg. Druk dagje. Zo eerst 'Schengenverklaring' ophalen bij de huisarts i.v.m. mee te nemen medicijnen naar het buitenland, straks toch even met de oudste hond naar de dierenarts, een vervangende dierenarts omdat onze 'eigen' dierenarts ivm ziekte is gestopt met z'n praktijk en vanavond onze nieuwste aanwinst (een Acadiane uit 1981) ophalen. En tussendoor de gebruikelijke huishoudelijke taken. Maar nu eerst voor de zekerheid nog een 3e kop koffie, een kleintje... Ik hoop voor jullie dat je niet zoveel verkeerde benen naast je bed hebt staan al dat ik blijkbaar heb.

Of ik me nu wel of niet op het dagpact zet, ik drink toch niet. En de lijst hier op het forum vind ik meer decor dan helpend. Ik. Vind ik. Voor mezelf. Is geen oordeel over het dagpact maar zegt wat het met mij doet. Met mijzelf, met ik. Niet met jullie dus. Voor de duidelijkheid.

Hee Lars, stiekeme niet-drinker.. zo ongemerkt toch al weer acht maanden. Gefeliciteerd, joh. En fijn dat je het met 'moeder overste' zo getroffen hebt. En wat betreft die revalidatie: er 'gewoon' aan beginnen en 'we zien wel' is vaak de enige en beste manier om iets te beginnen waarvan je nog niet weet of je er wel aan moet beginnen.. niet geschoten is altijd mis. Succes. Ik heb destijds ook via revalidatie en ergotherapie tips en handigheidjes aangereikt gekregen waar ik nog veel aan heb. En ben daardoor ook zelf nog weer op ideetjes gekomen waardoor ik nog altijd aardig 'uit de voeten' kan met m'n handen.

Nee, iets langzamer.

Zie er de meerwaarde niet meer van.

Haha... dacht eerst dat je dit bedoelde voor de hond, tegen de diarree... werd al een beetje jaloers op dat beessie, maar zag dat ik ook vroeg wat vandaag te eten. Klinkt smakelijk, Nietmeer. Allleen broccoli loop ik niet warm voor.. Hondje lijkt weer opgeknapt. Net weer een gewoon op te rapen poepie, en hij "huppelt" ook weer een beetje mee, voor zover hij dat nog kan. M'n moeder is ook weer goeddeels door de APK. Straks nog even wat boodschappen doen (recept van Nietmeer wordt 'm niet vandaag) en dan, als het niet te laat wordt, nog even een half uurtje oogjes dicht en snaveltje toe.

Goedemorgen. Beetje gesloopt. Vannacht om half twee, half drie, half vier en half vijf met de hond er op uit... diarree. Ook dát ruim ik op. Heb standaard een zakje met wat zand bij me om het wat 'oppakbaarder' te maken. Je hebt wat over voor zo'n ouwetje.. Hondje nu weer rustig en slaapt. Ik zou ook wel een tukje willen doen maar moet zo met m'n moeder even naar het ziekenhuis voor controle. Je hebt wat over voor zo'n ouwetje.. En vanmiddag maar weer naar de dierenarts. Wat zullen we vandaag weer eens eten?

Goedemorgen. Ik wilde ooit geen 44 worden en deed een zelfmoordpoging. Nu ben ik 61 en blij dat ik er nog ben. Elke dag is een cadeautje, een gift. Dat hou ik me maar voor ogen en dat maakt het leuker, spannender, uitdagender en soms van: dat had je me niet hoeven geven... maar ik doe m'n best om een gegeven paard niet in de bek te kijken. Of is het mond? Yvonne, tegen de tijd dat jij hoogbejaard bent is er misschien ook geen plek meer te vinden om een 'borreltje' achterover te slaan.. als tenminste drinken het nieuwe roken wordt.