Alle activiteit

Ik moet uiten, zeggen ze. En in die groep met onbekende gezichten en ogen die me aanstaren lukt dat dus mooi niet. Hier dan maar, dan kan ik schrijven zonder praten en zonder fysiek mensen lastig te vallen. Ze staan hier helemaal voor het principe dat delen helen is en dat door het verhaal steeds opnieuw te vertellen, alles draaglijker wordt. Dat is onzin, maar hoe vaak ik dat ook herhaal, ze geloven me niet. Wat hun theorie onderuit haalt, maar ook die ironie zien ze niet. Goed. Je hoeft dit echt niet te lezen, maar ik moet het wel kwijt. Gisteren is die kraan opengezet en ik stik erin als ik het weer weg probeer te duwen. Dus, here goes nothing. Veel te veel TMI, maar als je door leest, is het je eigen keus. Eigen schuld als je daar straks spijt van hebt. Ik heb je gewaarschuwd. Mijn lichamelijke integriteit is geschonden. Ik ben verkracht. Mijn lichaam is gebruikt door iemand die zich af wilde reageren, agressie kwijt moest, macht wilde tonen. En mijn lichaam reageerde zoals het daar altijd op heeft gereageerd; defensief. Het vocht terug, verzette zich uit alle macht tot het ergens knapte en het niet meer deed wat het moest doen. Het hoofd nam over en dat zei "laat het maar gebeuren, laat maar gaan, dan is het zo weer over." En daarna zei het hoofd "zie je wel, zo werkt dat, meer is het niet." En na nog een laatste trap "niet zeuren, je hebt wel erger gehad. En trouwens, wat bezielde je ook om die gast binnen te laten?" Het hoofd sleepte het lichaam naar de douche, spoelde voorzichtig bloed weg, zocht gaasjes en vond jodium. Schone kleren, wilde ogen, alles moest kapot, niet naar me kijken, niet zien wie dat is. Maar in elke spiegel kijkt hij terug. Dezelfde ogen, dezelfde mond. In een reflex sla ik dat gezicht stuk. Meer bloed, meer spiegels. Waarom zoveel spiegels, waarom is hij overal? Het hoofd zakt weg, het lichaam vlucht, naar een veilige plek. De pijn, het janken, het stopt niet. Er was altijd iemand die dat stopte, die zei niet te zeuren, niet aan te stellen als een meid. Accepteren, incasseren, doorlopen. Wat nou gebroken ribben, arm of neus? Beter meewerken, meegaander zijn, liever, dat vooral. Hij houdt immers van je, daarom gebeurt dit. En omdat je altijd zo dwars bent, zo boos kijkt, slaat en schopt en bijt, daarvoor krijg je straf, zo hoort dat. Zo leer je. Kind leert van ouder, daar gaat het om. Straf en liefde. En omdat je een duivelskind bent, is er veel straf nodig. Maar je krijgt immers ook enorm veel liefde? Elke week weer, zo vaak mogelijk, allemaal liefde. Speciale aandacht, hoeft niemand te weten, pure liefde. Maar o wat ben je moeilijk en lastig, harde aanpak nodig. Je vraagt er immers om? En ik kan alleen maar janken en wachten tot het bloeden stopt, tot iemand me vindt hier, onder het bed. Want dit, vannacht, dit was geen liefde, geen opvoeding en straf voor slecht gedrag. En als dit dat niet was, waarom dat toen dan wel? Of andersom? Ben ik zo verkeerd of zo slecht? Vroeg ik er nu om? Nee toch? Of toen niet? Ja toch? Andersom? Beide niet?

Net me jongste zoon weer naar zn vader gebracht. zie hem alleen op dinsdag Went nooit 🥹 probeer afleiding te zoeken en wat in huis te doen lastig heb mega migraine door een medicijn. Even baal momentje

goeiemooiemorgen frummers

Hier verder. Ik was altijd al heel gevoelig (hsp), daardoor krijg je veel prikkels. Verjaardagen, bruiloften verschrikkelijk. Met de medicatie die ik nu heb voel ik minder en dat bevalt prima. Ik kan niet "normaal" leven zonder. Ik doe dit omdat ik het zelf wil, anders blijft het vallen en opstaan. Daar heb ik geen zin meer in, het is mooi geweest. Wij zijn hier maar zo kort, dan wil ik zo min mogelijk pijn voelen van de wereld waar wij in "moeten" leven. Wij hebben geen kinderen, bewust, ik wilde ze het leven niet aandoen. Er komt altijd ellende op iemands pad, dat blijkt erbij te horen! Ik snap ook donders goed dat mensen aan de alcohol, pillen enz. zitten. De meesten willen zichzelf verdoven en dat vind ik logisch. De wereld is vaak niet te harden. Je wist dat het ging gebeuren, wat er nu weer in brand staat... Hoe dat verder gaat... wereldoorlog? Macht, arme gevoelige kinderen.. Sorry, dat ik niet eerder reageerde, druk met bezwaarschrift UWV voor de hoorzitting. Zelfde verhaal, zelfde laken, zelfde instituut. UWV, instituut dat alles zelf in de soep heeft laten lopen en het gooit op te weinig verzekeringsartsen.😂 Daardoor moest ik 1,5 jaar wachten...ze hebben een beslissing gemaakt die hun goed past! Eigenbelang. Verzekeringsartsen worden opgeleid door het UWV zelf, slager keurt eigen vlees, wiens brood men eet wiens taal men spreekt. Tot twee keer toe geweigerd informatie van de huisarts op te vragen, informatie die ik hun niet kan geven, ze hebben verder alles, pak van 10 cm dik. Oh ja, ik geloof niets meer, dood is verlossing, unbearable lightness of being, zoiets..

Natuurlijk heb je nog problemen @renaldo61. Ik ook, wie niet? Maar als je daar zoals nu, rustig mee om kunt gaan, helpt dat wel. Jij noemt het ondraaglijk lijden om dit lange tijd te volgen. Maar iets nieuws werkt niet abracadabra poef! Iets nieuws is iets dat geoefend moet/mag worden om ook iets nieuws te brengen. Mindfulness helpt je in het hier en nu te blijven, en dat zou juist voor jouw brein wel meer rust nog kunnen brengen. Want al die tijd die je in het verleden doorbrengt weerhoudt je om in het nu te ervaren. En natuurlijk komt je weerstand nu om de hoek kijken, want jouw manier is vertrouwd. Ook al zou een nieuwe manier je waarschijnlijk meer goeds brengen. Zoals niet drinken nieuw was, je daar om me moest/moet leren gaan ook. En kijk eens wat jou dat brengt. Voornamelijk positief, toch? En nee ook niet drinken repareert jouw rem niet zomaar m.b. bijvoorbeeld eten. Dat is weer een ander nieuw traject. Ook een die weerstand oproept. En voor je gezondheid je toch je eigen maakt. Zo is het ook met Mindful. Je leert het aan en het voelt overdreven/zweverig/noem maar op, en daarna worden er deeltjes gewoon. Je wandelt en hebt meer aandacht voor de natuur, of je eigen lijf, hoe die reageert met pijntjes, moe zijn, of rustig soms. Maar wat wij westerlingen gewend zijn is bijvoorbeeld vast je boodschappenlijstje bedenken. En dan vergeet je om om je heen te kijken en echt te ervaren. Ik heb die training gevolgd net na het stoppen, het was zelfs een voorwaarde vanuit de hulpverlening. Wat heb ik me ongemakkelijk gevoeld in het begin. Thuis oefenen, ja ik ben me daar gek! Maar gaandeweg gebeurde er wel van alles. Subtiel, ik herkende het niet altijd. Maar juist doordat het 8 dagdelen + 1 terugkomdag was, en ik thuis ook wat beter mijn best ging doen (en omdat ik niet dronk) werd ik me meer bewust van dingen om me heen, mijn eigen lichaamsreacties, mijn denken. Nu ben ik er nog maar zelden mee bezig bewust. Maar af en toe plopt er weer iets van op. En voelt dat goed. Geef het een kans. Probeer iets van overgave te voelen in plaats van je weerstand te voeden. en ervaar........ Het zal voor jou anders zijn dan voor mij, maar wat het brengt is oké, geen ondraaglijk lijden, echt niet.

Snap wat je bedoelt 😅

Bravo. Iedere dag nuchter is er een gewonnen.

Dementeren is zeer verschillend, mijn moeder had het heel erg. Maar toch bleef ze naar ons hondje vragen.

Het klopt dat ik me momenteel zeer rustig voel, maar toch heb ik nog problemen, mijn rem is nog steeds weg in bijvoorbeeld overmatig eten.

In de periode dat mijn alchoholverslaving het ergst was at ik helemaal niet

Daar heb ik geen problemen mee @hub02 Bijna iedereen is zo opgevoed. Eigenlijk heb ik nooit goed kunnen functioneren in deze maatschappij. Op school ging het prima. Bij werken had ik zeker het gevoel van de tredmolen. Vond/vind het verschrikkelijk. Het enige "werk" dat ik graag zou doen is met dieren. Daar was voor mij geen werk in te vinden (verkeerde opleiding). Wel vrijwilligerswerk, dierenasiel, kinderboerderij, manege. Twee keer ben ik weggelopen vanwege niet nakomen van afspraken. Ik kan daar niet tegen. Dan bekijken ze het maar. Altijd op zoek naar de zin van het leven. Katholiek opgevoed, niet streng hoor. Van losgebroken, uitgeschreven (dat wilde ik graag), kreeg nog een dreigbrief terug van bisdom Utrecht.🤣 Dat bevestigde juist mijn denkwijze, idiote sinterklazen, dat lukte ze vroeger wel.. Was dus van het geloof af. Later vriend (ook zoekende) gekregen die het zocht in meditatie, sektes enz. Is ook een heel verhaal. Daardoor weer in geloof gerold op een andere manier. Tien jaar mee samen geweest. Had mijzelf gehersenspoeld door zijn ideeën de mijne te maken. Was geen goed plan. Langzaam weer mijzelf geworden en het zoeken ging door. Bijna alles wat ik onderzocht klopte niet, voelde niet goed, was de omgekeerde wereld. Als zou goed komen als mensen 180 graden draaien, helaas, gaat nooit gebeuren. Het draait op deze planeet maar om 1 ding, macht, hoe krijg ik het voor elkaar om daar profijt uit te halen (in het groot en klein). Mensen met een hulp complex geldt dat ook voor. Ja, ik was ook goed genoeg zonder medicatie maar teveel meegemaakt de laatste 15 jaar door fouten van medici, verkeerd behandelingen en medicatie (mijn lichaam en geest gingen rare dingen doen, het was een hel). Het begon met de overgang... waar mijn huisarts niet in geloofde en ik ging er kapot aan. Het is nog steeds een taboe helaas. Veel vrouwen vallen uit in deze periode. Maar je moet door he, die tredmolen wacht!

goedemorgen ☀️ Dagpact: renaldo61 MaryArt Ijsvogel Fonny🌞 stroumfke Mariposa kaatje

Goedemorgen, buiten schijnt de zon, nu nog in mijn hoofd. Ga mijn best doen. Dagpact: renaldo61 MaryArt Ijsvogel Fonny🌞 stroumfke Mariposa Maja

Dagpact: renaldo61 MaryArt Ijsvogel Fonny🌞 stroumfke Mariposa Dagpact weer compleet

Goedemorgen allen ☀️

Dagpact: renaldo61 MaryArt IJsvogel stroumfke Mariosa

Klopt, dat had mijn vader ook. Dat was wel heel mooi om te zien.

Mijn moeder is dus behoorlijk aan het dementeren. Maar bij de optredens in het verzorgingshuis schiet zij altijd vol bij mooie muziek. Bril af en traantjes wegvegen.

Mindfulness kan ook worden ingezet om anders met je gedachten te leren omgaan, dat je kunt leren opmerken wanneer je in een negatief verhaal verdwijnt bijvoorbeeld, en het dan kunt stoppen en je er niet naar gedragen. Dat wist ik niet tijdens mijn eerste ontmoeting met mindfulness, ik voelde me overgeleverd aan mijn negatieve kop, zonder afleiding, alleen die bos bloemen en de zalvende glimlach van de juf. Zijn met wat er is. Horror. Nadat ik ben gaan inzien dat je niet bent wat je denkt, kon ik er wat meer mee. Ik kan iets niet ondergaan zonder het eerst te snappen. Mindfulness zomaar neerplempen daar heeft niet iedereen wat aan. Het is geen welness, of leuk. Het kan juist enorme weerstanden oproepen. En dan zit je daar met een krent in je mond. Jaren later nav een boek van Jan Geurtz sprak het me wel aan. Kun je iets bewust loslaten? Een monster, een angst? Ik denk eerder dat er iets aan vooraf moet gaan, waardoor het loslaten vanzelf gaat. De opdracht: 'laat het los' werkt al net zo op mijn allergie als : 'wees in het nu' .

Goedemorgen, Ben je lief voor jezelf? Zorg je voor jezelf zoals je voor een kind zou doen? Praat je tegen jezelf zoals tegen een lieve en goede vriend? Dat soort vragen komen regelmatig voorbij en ze herinneren me dan aan hoe ik met mezelf omga op dat moment. Dat is op de automtische piloot niet best. Logisch dat ik dat wil verdoven denk ik dan, en logisch dat een tegenslag me al snel uit mijn evenwicht kiepert. Herken je daar iets in? Ik besef dat ik het gewoon doodnormaal vind om lelijk tegen mezelf te doen, het valt me niet op, voelt zelfs vertrouwd. Het lijkt er soms op alsof anderen het doen, maar ik ben het zelf. Ik kan bang zijn voor kritiek van 'ze' die ik mezelf allang heb gegeven en die voorkomt dat ik uit mijn schulp kom.

Dagpact: renaldo61 MaryArt IJsvogel stroumfke vandaag 1 week nuchter

Die zogeheten mindfulness is toch ook eigenlijk alleen bedoeld voor mensen die last hebben van adhd of gauw overprikkeld zijn? Een van zichzelf rustig en bedachtzaam persoon is vaak van zichzelf al 'mindful', gewoon als je wandellt, fietst, hengelt of de afwas doet bijvoorbeeld .

Mooi dat het goed gaat @IJsvogel. Dag vijf 👍🏻. Nou ja, dat slapen. Maar richt je op het goede.

De vioolconcerten. De langzame delen daaruit zijn hartverscheurend mooi. Die wil ik wel op mijn uitvaart. Ik kan al bijna niet wachten om dood te gaan.