Ha die Mormel, leuk je weer te lezen. ❤️

Ik ken iemand, die kadavers van wilde dieren meeneemt en conserveert, sommige laat ze opzetten. Dat zal ook wel niet mogen, toch vind ze regelmatig kadavers op haar stoep van mensen die weten wat ze ermee doet. Lastig om te handhaven niet waar?

Ik begin het weer een beetje moe te geraken om uitvoerders aan te spreken. Het heeft totaal geen zin, zolang ze zelf niet geconfronteerd zijn met dierenleed. Dat asiel waar ik die 4 katten ging halen is en blijft failliet. En het roddelen is weer begonnen in de negatieve zin.

Wel leuk om te weten, 3 van de 4 hebben alweer een gouden mandje gevonden. De 4de is helaas gestorven aan nierfalen. Oude en blinde kat in mijn ogen heeft deze geen kans gekregen. Want haar dood wordt behoorlijk verzwegen. En die 3 anderen zijn ook niet deftig gezien door een dierenarts, dus ja ik overweeg weer om te vertrekken op dit asiel. Omdat het beetje lijkt nu ze tegen hun pensioen aan het lopen zijn, ze niet echt veel meer geven om de dieren die nieuw bij ze komen. Dat ze alleen nog oog hebben voor hun lieverdjes, en de rest de rug toekeren. Ik hoorde vandaag een nieuwe regel, dat je de uitbaters niet meer mag aanspreken over zieke dieren, dat je daarvoor de vaste medewerkers moet aanspreken. Maar als je dat doet, dan mogen zij ook niets doen, totdat ze akkoord krijgen van de uitbater. Ze gaan al niet zo deftig om met hun vaste medewerkers, de reden dat ik niet allang opgestapt ben, is dat ik hun positieve praatpaal ben, zodat zij het langer vol kunnen houden om wel goed te zorgen voor de dieren. Maar daar hoort dus ook bij, nare dingen te zien en niet mogen ingrijpen. Ik heb vandaag een stervende kat gezien, gezegd tegen de medewerker en deze moest ook bijna huilen. Die kon heel veel doen, maar werd weerhouden door de regel dat ze akkoord moest hebben van de uitbater.

Ik ben daar ook vaste medewerker geweest, ik heb nooit willen leren hoe het inslapen daar moest. Vanwege Mick wilde ik dat niet kunnen. Maar ik had mijn medische kennis vanwege mijn opleiding wel bij me en heel veel middelen tot mijn beschikking om dieren te helpen. Dus ja, als ik zag of hoorde dat direct handelen nodig had, dan dook ik gewoon in die kast en hielp dat dier. Dan ging ik niet wachten op een akkoord van mijn bazen zeg maar. Dat kon ik gewoon niet aanzien met mijn dierenhart. En dan hoorde ze het achteraf wel en konden het daarmee doen.

Nu is het dus veel anders, de vaste werknemers zitten echt onder een juk. Er wordt heel veel van ze verwacht, maar ze mogen vrijwel niks. Want voor alles moeten ze toestemming vragen. Dus ook een dier langer laten lijden omdat de uitbaters het niet meer willen horen of zien. Ik zou daar eigenlijk gewoon moeten vertrekken. Maar ik kan het niet, gewoon om 1 eigenwijze vaste medewerker, waarin ik mezelf herken. Elke storm wel weer overleven en hopen op beter, tot je batterij echt helemaal leeg is. Omdat ze net zoveel om de dieren geeft als ik toen en nu nog doe, maar via haar.

Toch zal het me niet verbazen als zij ook gaat opgeven en dan ben ik ook weg. Dit is voor mensen met een oprecht dierenhart niet meer te doen.

Heel erg jammer, want dat hele niet kooien beleid en los laten lopen is wel echt heel tof voor dieren.

Lieverd zie dat je jezelf niet te veel belast door steeds die collega in acht te nemen.
Naar wat je beschrijft lijkt het mij geen gezonde werkplek voor mensen die echt om dieren geven. En dan is het heel lief dat jij naar die collega kijkt waarin je misschien jezelf herkent, maar dan is het toch ook belangrijk om je eigen grenzen in de gaten te houden.
Wens je het beste.

@Mormelje hebt helemaal gelijk, maar toch kan ik er niet definitief een punt achter zetten. Ik weet alleen niet waardoor dit helemaal komt. Daar ben ik nog zoekende in.

Mijn ego is inmiddels gestreeld, in die zin dat de vaste medewerkers van nu tijdens hun functioneringsgesprek te horen kregen hoe graag ze me zien. Leuk om te horen, maar voor mij voelt het nog steeds anders.

Ik heb de dieren gezien, die ik al die tijd gemist heb en een doel van mij was om ze nog 1x te zien.

Ik weet dat ik dit asiel toch maar niet in mijn testament ga zetten als verantwoordelijke voor mijn resterende katten. Ik ben van plan om mijn katten te overleven en zelf geen katten meer op te vangen. Dat ik nooit zonder katten zal zitten is gewoon een zekerheid. Ik zit nu eenmaal op een geweldige dumpplaats voor katten. Maar zoals het nu gaat met mijn zwerfkat, wel gewoon zijn eigen leven nog lijden in vrijheid, naast soms huiskat zijn bij mij. Geeft rust, niet zonder dieren hoeven te leven, maar ook rustig kunnen sterven want ze zoeken wel weer iemand anders.

Dus waarvoor ik daar eigenlijk weer kwam, is al afgesloten. En ik heb er ook niks meer te brengen. Voor mijn gevoel niet in ieder geval, want ik zeg heel vaak nee, ik reageer vrijwel nooit op noodoproepen via de app, tenzij ik het echt leuk vind om te doen.

En toch wil ik daar een vinger in de pap houden. Ik denk, omdat ik stiekem toch een beetje hoop dat de uitbaters wat meer vertrouwen krijgen in hun personeel en daarmee wat milder naar ze toe worden. Immers ik ben teruggekomen, de eerste die ze als vaste werknemer aangenomen hebben. En zelf de handdoek in de ring gooide toen er geen extra zicht was op nieuwe collega`s en ik met hun terugtrekkende beweging, niet het vertrouwen in mezelf had dat ik dat nog langer kon bolwerken en mijn eigen katten thuis ook nog voldoende zorg kon geven.

Ze hebben altijd een bepaalde handleiding gehad om mee om te gaan, maar zoals ze nu soms met hun personeel omgaan, had ik niet gepikt. Ik was best wel direct zeg maar, dus als ik een fout had gemaakt, dan konden ze ook boos zijn, maar dat kinderachtige negeren, wat ze nu vaak doen, gaf ik ze geen kans in want we moesten samenwerken.

Eigenlijk, zou ik nog een gesprek met ze aan willen gaan. In die zin, dat ik wil weten wat ze met alle dieren van het asiel van plan zijn, als zij doodgaan? Heel direct, of ze alles meenemen in hun graf en daarmee alle dieren aan hun lot overlaten? Want wat ze opgezet hebben vind ik nog steeds prachtig en zou je ergens verder moeten delen zodat andere dat ook zo gaan benaderen. Met die vraag loop ik al een tijdje.

En nu ik gehoord heb, wederom via die ene werknemer die een functioneringsgesprek zou krijgen, wat er niet van kwam omdat ze eerst even moest mededelen hoeveel ontslagen werknemers stiekem op hun terrein waren geweest tijdens hun afwezigheid, waaronder ik. Ik vond het leuk om al die mensen te ontmoeten, maar ik had meteen ook zoiets dat moet je wel aan de uitbaters vertellen want dit blijft geen geheim. Uiteindelijk heeft ze het ook verteld en ook mijn naam genoemd want dat mocht. En toen waren de uitbaters verbaasd dat ik daar niks over gezegd heb tegen hen, omdat ik recht door zee ben. En daarna die veren in mijn reet. Ik ben ook recht door zee, maar nu ben ik geen personeel meer, maar vrijwilliger en niets in mijn contract zegt dan dat ik asiel spion moet zijn. Dus die aannamen dat ik het hen wel zou vertellen hadden ze goed mis. 😜

Tot op heden zijn ze nog niet navraag bij mij komen doen. Dus dat ga ik nog maar een keer doen als ik ze in een select gezelschap spreek.

En dan gooi ik de rest wat ik nog wil vragen er ook meteen achteraan. En dan denk ik dat ze me liever ook niet meer zien.

En dan ga ik weer verder zoeken, want ik heb het nodig om met asielen bezig te zijn

Dit is enorm uit de losse pols maar is het voor jou geen idee om zelf iets op poten te stellen? Dat je bijvoorbeeld bij jouw thuis katten opvangt en workshops geeft aan mensen om beter met hun katten om te gaan? Op die manier zou je nog steeds dieren helpen, maar heb je zelf wel meer de touwtjes in handen. Ik zeg het, een losse gedachte, want ik weet natuurlijk niet of dit praktisch mogelijk zou zijn bij jou.

Edit: iets heel anders. Zelf begin ik weer stevig te overwegen om een asielhond in huis te halen. Niet alleen zorg ik goed voor zo'n beest, het biedt me ook structuur omdat ik dan dagelijks drie keer ga wandelen. Mijn belangrijkste obstakel is momenteel het financiële omdat ik weet hoeveel dierenartskosten we gehad hebben bij de vorige hond.

%s om %s3 d. bewerkt door Mormel

@Mormel, ik heb besloten dat ik 1 januari weer stop met mijn vrijwilligerswerk daar. Ik heb bij mijn baas ook alweer extra klanten bijgevraagd, want ik wil nog zoveel doen hier thuis. En dan kan ik beter betaald gaan poetsen en koppijn krijgen van die mensen, dan onbetaald poetsen en thuis komen met een wanhopig gevoel, dat ik mens en dier niet heb kunnen helpen en zelf ook nog iets minder leuks heb gedaan.

Leuk idee van je, iets zelf beginnen, maar behalve dat ik al oud ben, heb ik de ruimte en de financiële middelen niet. En ben ik daar eigenlijk ook wel klaar mee, omdat ik genoeg gezien heb van goede initiatieven in de dierenhulpverlening waarbij die mensen haast hun kop afgerukt werd. Ik heb geen zin meer in dat gezeik.

Leuk dat je er weer over nadenkt om een hond te adopteren, betekend ook dat het beter gaat met jou in je hoofd. 😉

En ja de dierenartsen zijn inmiddels duur. Toevallig werkt het asiel waar ik vrijwilligerswerk doe met een pruts dierenarts maar rekent niet zoveel, daarom blijven ze daar komen en nemen de fouten die ze maken er maar bij.

Ik ben inmiddels gaan denken, wat is mijn doel voor mijn dier als ik naar de dierenarts ga? Dat is eigenlijk, alleen maar dat mijn dier een pijnloos leven lijdt en gelukkig is bij mij. Dus een gebroken pootje laat ik nog behandelen en als ze een geneesbare ziekte hebben ook, maar verder heb ik besloten dat ik niet ga. Als ze een chronische aandoening hebben, dan zal ik ze de noodzakelijke pijnstilling of voeding geven, maar ik ga niet meer het traject in om ze gruwelijke behandelingen te laten ondergaan, waar ze vaak super ongelukkig van worden omdat ik ze nog zo graag bij me wil houden.

Dan stopt het voor mij zeg maar, qua behandelen, dan mag dat dier nog heel lang bij mij zijn en kijk ik wel of ik het nog kan aanzien of dat het dier me aangeeft dat deze ermee wil stoppen. Begrijp me namelijk niet verkeerd, ik ga ook niet direct over tot euthanasie ofzo. Maar aangezien dieren niks kunnen zeggen, ben ik inmiddels wel zo ver dat ik soms naar mezelf kijk of ik het nog trek om dit aan te zien?

Behalve dat ik nu veel minder dierenartskosten heb en voor mijn gevoel een fortuin overhoudt om lekkere dingen voor ze te halen, heb ik er ook een beter gevoel over. Kan ik het zeg maar met mezelf een beetje rijmen, dat ik alles voor dieren over heb, maar de grens in mijn kunnen ook zie.

Dus als je echt voor een asielhond gaat, zou ik je willen adviseren, ga voor de meest gezonde hond en niet de hond zieligste hond die al een hele medische geschiedenis met zich meebrengt als hij de eerste stap zet in jou huis.

Ik weet dat het Blauwe kruis in Wommelgem, de deuren moet gaan sluiten en nog op zoek is voor opvang voor de 65 honden die daar zitten. Misschien zit daar wel een maatje voor je bij? Ze zijn nog open tot eind december.

Ik herken wat je schrijft over dierenartsen en mensen vinden het vaak moeilijk te rijmen als ik zeg veel om dieren te geven maar het wel obsceen vind om vele duizenden euro's uit te geven aan een hond of kat. Met onze hond stonden we begin dit jaar voor de keuze. Ze was al oud en kreeg al pijnstilling, maar geraakte geen zetel meer op en wou steeds korter wandelen. De dierenarts stelde voor om de pijnstilling nog te verhogen, maar toen mijn ex-vrouw en ik aangaven om dit niet te doen en haar te laten inslapen, zagen we ook een deel opluchting bij de dierenarts zelf. Natuurlijk was dit niet fijn maar voor ons was het de prioriteit dat het dier nog een kwaliteit van leven had en dat we ze niet gewoon bij ons hielden om het leven te rekken.

Dat laatste, dat kwaliteit van leven belangrijker is dan de lengte, is ook mijn standpunt bij mensen en daarbij begrijpen anderen het nog minder wanneer ik pleit om geen ingrijpende behandelingen meer te starten bij hoogbejaarden als dit hun leven slechts enkele maanden zou lengen.

Je schrijft dat je al oud bent, maar ik dacht dat je nog maar begin vijftig was en dan moet je toch nog bijna twintig jaar meedraaien voor je op pensioen gaat.

Mocht ik terug een hond adopteren zal het waarschijnlijk weer een iets ouder beest zijn dat moeilijk geadopteerd word. Wat ik zelf nooit in huis zou halen zijn die rassen die zo doorgekweekt zijn dat ze vanaf het begin al gezondheidsproblemen hebben. Eigenlijk ben ik er zelfs voorstander van dat de fok daarvan verboden wordt.