Hoi allemaal! (het is per ongeluk een beetje lang geworden, heb ook velen niet genoemd, maar ik ben weer thuis, blèèh, en scrollen mag altijd) Het lijkt of alles is gezegd en geschreven. Ik blijk steeds meer van jullie te houden. Ikea bleek een fiasco. Zat nu eindelijk te huilen. En heb Klaas gezegd dat het allemaal niet erg is, als ik maar eens 5 min. begrip kreeg en een schouder aangeboden om tegenaan te janken... Alles verstandelijk en praktisch benaderen, ik word daar zóó moe van als emotioneel mens. En dan denk ik, het zal wel weer aan mij liggen. Het zal wel voor mijn voeten liggen en ik pak het niet op. Soms wil ik wel ergens helemaal opnieuw beginnen. Maar goed, wie houd ik dan voor de gek... Ben je binnen 5 jaar ook weer terug bij af. An, ik háát pubers! maar ik begrijp ze wel. Zat vanavond ook bij dochter te huilen, het werd me allemaal ineens teveel, Dat kille, medogenloze soms. Brrrr! FOUT natuurlijk, de looser-moeder. Dat wil je toch niet, liever een strakke, begripvolle, sterke puberlievende moeder, die vooral zelf geen emoties kent. Mijn zoon wil wel een robot bouwen. Het zou een supermambot moeten worden denk ik... Ben finaal leeg. En morgen moet of mag ik weer. Klaas is weg en heeft de whiskey weggehaald. De schat! Uhuu! Wat heb ik eraan. Een vent die je kent... Dat wil ik niet, maar blij ben ik wel. Of eigenlijk ook niet. Want diep van binnen, had ik de afgelopen week al stiekum en heel gemeen een plannetje bedacht. En dat valt nu mooi in duigen. En daar zou ik morgen wel eens blij me kunnen zijn. Maar vandaag dus niet! Verdomme, wat moet ik dan. Wil wel even totaal van de wereld. En dat kan dus niet meer. Ik denk. Pip, het raakte mij ook. Heb het niet gezien. Maar hoe jij het beschreef, daar werd ik warm en koud van! Het gaat toch goed zei Klaas... Welnee, het gaat helemaal niet goed. Het is de verslaving die ik kwijt wil. Maar die zal altijd aan mijn benen blijven hangen... Mieke, wat erg voor je. Ik struggel ook nog met de baan die ik vorig jaar had. Net als Safi zegt, pas ik niet meer in het gareel. Ik hoop zo, dat je jezelf niet voor de gek houdt. En niet je geluk laat afhangen van zo'n baan. Hoe stom het ook klinkt. We zitten op een ander level nu. En daar kan ik ook maar niet aan wennen. Sterkte met je verlies wat zo hard binnenkomt. Het doet vast erg pijn. laat je niet ringeloren... Tapas, het is de stress die ons doet verlangen naar een roes. Het niet (meer) kunnen funktioneren als ooit en gewenst. We kunnen nooit meer op oude patronen terugvallen. Daar waar het gevoel zich geborgen denkt te voelen, is weg. we moeten nieuwe plekjes vinden voor een andere geborgenheid en rustgevoel. Het heeft bij mij althans een nieuw gevoel van heimwee gecreeërd. Door te stoppen met drinken ben ik de vaste grond een beetje kwijt. Het niet makkelijk om niet meer automatisch terug kunnen vallen op het vertrouwde. Het kost waarschijnlijk tijd om een nieuwe denkwijze zo te implanteren, dat het voelt of is het altijd zo geweest. Een leegte opnieuw invullen. Het lukt domweg niet altijd om dit als een uitdaging te zien. Soms voelen we ons hopeloos verloren. Pippi, ik houd me een beetje vast aan wat je laatst zei over lijden. Je laatste zin, een tevreden leven met zo nu en dan een vleugje geluk... ofzo. Nog even hier. Waar zoveel is te leren, waar we elkaar begrijpen. Want ik weet verdomme gewoon niet meer hoe ik het allemaal uit moet leggen in de grote, boze buitenwereld, die ook best wel goed en lief is. Maar nooit helemaal begrijpt wat er dan nú weer loos is. Je het gevoel kan geven, het is ook nooit goed! Maar het is goed. dat is het hem nou juist. daar ka IK niet meer zo goed tegen. Tegen goed. Ik ben gewend aan slecht, en dat te verwarren met goed. Dus een warrig hoofd wat het verschil soms even niet ziet. De nieuwe lichting pubers... NOU EN!!!!
