Het was een intens weekend. Toen ze me zag zei ze papa, je bent zo mager, ben je ziek? Dus ja, ze was al meteen bij binnenkomst in tranen. We zijn eerst maar samen gaan roken op het balkon. En ik houd niet van liegen, zeker niet tegen mijn al jaren volwassen kind. De belangrijkste punten dan maar, van de enorme stress door die klote test en daardoor deze opname. Kwam ik niet mee weg. Want waarom die test? Ze kent me beter dan dat zoiets nodig zou zijn. Well, long story short, zo weinig mogelijk verteld zonder te liegen en dat is al meer dan ik wilde. Maar ik heb altijd gezegd dat als je een vraag stelt, je ook antwoord krijgt.
Zonet haar een stuk richting de andere gebracht. Niet helemaal, want ik wil er niet onverwachts en onuitgenodigd staan. Maar zo hadden we toch nog een extra uur.
En ik ben buiten en onder de mensen geweest, dus dat ook uitgevoerd.
Yay voor mij. Doodop.