Quinn

Sterkte Jannigje, voel je je al wat beter inmiddels? En ik ben er weer hoor, zat wat in de peuterfase vanochtend.

Dat afvlakken is wel iets waar ik bang voor ben ja. Dat de scherpte afneemt, dat alles grijs wordt en dat het me wel best is. Jezelf niet meer herkennen, zeg maar. Hoe kwam jij daar weer uit Bor? En intuïtie, tja, op dat vlak heb ik niet erg veel vertrouwen in mezelf. Dat hele goed voor jezelf zorgen enzo is niet mijn forte.

Joh, je bent een volwassen man. Zorg goed voor jezelf, pas op je grenzen en niet gaan drinken. Geen dingen doen die ik... je zou afraden.

Houdt niet over. Bedankt voor het vragen.

https://www.google.nl/search?q=if+it+walks+like+a+duck&client=ms-android-om-lge&prmd=ivn&source=lnms&tbm=isch&sa=X&ved=0ahUKEwje9LCki6jRAhXJmBoKHa7TAbYQ_AUIBygB&biw=360&bih=517#imgrc=PqgezYLNdkLV6M%3A Omdat de combinatie plaatje en eend te schattig is.

Goedemorgen. Fijne vakantie Vol, lekker, Spanje. En graag de prettige dingen blijven delen natuurlijk. Zal ook wat minder klagen. Dagpact: Lars Rosa leila Quinn

Omdat je richten op de problemen van een ander zo prettig afleidt. Zeker als het fictie betreft. En tegelijk maakt het dat mijn sores wel mee lijken te vallen.

Meer op m'n kop dan op m'n poten, maar geeft niet, ik ben altijd voor een vreemd perspectief geweest.

Klinkt leuk, al vraag ik me af wat je echt wilt, dat dan weer wel. Je kunt hier in elk geval veel ervaringen lezen van veel verschillende mensen. Succes.

Gebruiker en gebruikers, van die woorden die ik nooit als neutraal kan lezen.

Hé, hoe gaat het inmiddels met je?

Welkom terug. Heb je iets van een plan met afleidingen of iets dergelijks gemaakt? Succes, 2017 is nog zo nieuw, volop nieuwe kansen.

Goede stappen toch Sita. En fijn dat je thuis weer een stuk veiliger voelt.

Vooralsnog vind ik het niet echt wat. Mensen die over trauma's praten, voel me erg voyeuristisch bij al die ontboezemingen. Maar goed, ik krijg tijd om eraan te wennen, dus die neem ik maar. Boek ligt op me te wachten, vanavond verder. Houd niet van niet afmaken. Edit: bladzijde 444. Bizar en angstaanjagend hoeveel iets op elkaar kan lijken zonder hetzelfde te zijn. Intens dankbaar voor de kliniek hier en nu. Edit 2: hoe achterlijk en koppig kun je ook zijn om juist nu en hier een boek te gaan lezen over mishandeling, misbruik en automutilatie. Kudo's voor stompzinnigheid van de dag voor mijzelf.

Hé sweet, niet meteen de negatiefste gevolgtrekking maken hè. Je kunt het ene doen (hier zijn) zonder het andere te laten (daar socialiseren).

Och heden, Ede Staal... Dank je Lars. Straks, of nou ja, nu eigenlijk zo ongeveer, groepstherapie. Gespreksgroep, noemde psych het. En dat het prima is als ik eerst alleen maar er ben en luister. Bijdragen hoeft niet (meteen).

Leren samenwerken, maakt niet uit met wie. Denk dat het wel belangrijk is wanneer je toch deel uitmaakt van een woongroep. Misschien kun je wat één op één contact proberen met je groepsgenoten? Naast de pmt?

Noem tegenover een vrouw nooit het woord rollade wanneer zij een bikini showt. (uit: Quinns wijze levenslessen)

Hey Sita, hoe is de jaarwisseling daar verlopen?

Hoe is het met je vingers afgelopen Meya?

Om meer aansluiting bij en feeling met de groep te krijgen. Klinkt bekend en als een goed idee. Wie weet hoe leuk mensen alsnog blijken te zijn joh. "Gewoon even" over de aversie jegens groepen heen stappen.

Het zijn twee woorden voor hetzelfde verschijnsel; acute verwardheid om uiteenlopende redenen. Een delirium tremens is een specifiek alcohol gerelateerd delirium.

Dank. Vandaag geslapen, geprobeerd te praten en er wordt andere medicatie geprobeerd. Kalmeringsmiddelen en anti depressiva. En ik mag er niet mee gaan smokkelen of op eigen houtje gaan stoppen. Dus. Erg moe, erg emotioneel en erg mijn best aan het doen om niet meteen weer dicht te klappen.

Afmelding zonder drank. Krijg zo medicatie om te slapen en dan morgen maar verder zien. Ofzo. Welterusten.

Een figuurlijk rood sterretje Lars, suïciderisico. Heb tegen mezelf, maar ook tegen mijn vriend, moeten toegeven dat ik meer dan op ben. Morgen weer gesprekken en als ze dan weer aandringen op antidepressiva zal ik ze zonder tegenspreken aannemen. Het wil gewoon niet meer, ik kan het niet meer. Gelukkig zit ik hier al, dat scheelt een hoop geregel. Ik ben niet trots, ik ben bang. Heb ook niet het idee dat ik me zo goed geweerd heb, al heb ik dan niet gedronken. Nee, ik ben weggelopen, naar de enige gelopen die er altijd is en altijd raad weet en vervolgens maar met me laten doen. Of het klaar zijn voor Quinn is, of klaar zijn met Quinn, geen idee. Hoewel, ik ben er nog, dus klaar met is het uiteindelijk blijkbaar dan toch ook nog niet. Het is een grote warboel hier in elk geval. Liever niet quoten. Dat kwetsbare gedoe vind ik honderd keer niks, dus wellicht gum ik het morgen weer uit.