Ik moet uiten, zeggen ze. En in die groep met onbekende gezichten en ogen die me aanstaren lukt dat dus mooi niet. Hier dan maar, dan kan ik schrijven zonder praten en zonder fysiek mensen lastig te vallen. Ze staan hier helemaal voor het principe dat delen helen is en dat door het verhaal steeds opnieuw te vertellen, alles draaglijker wordt. Dat is onzin, maar hoe vaak ik dat ook herhaal, ze geloven me niet. Wat hun theorie onderuit haalt, maar ook die ironie zien ze niet.
Goed. Je hoeft dit echt niet te lezen, maar ik moet het wel kwijt. Gisteren is die kraan opengezet en ik stik erin als ik het weer weg probeer te duwen. Dus, here goes nothing. Veel te veel TMI, maar als je door leest, is het je eigen keus. Eigen schuld als je daar straks spijt van hebt. Ik heb je gewaarschuwd.
X