Quinn

Dat hoop ik MijnGerrit, dat het steeds gemakkelijker zal worden. Maar we begonnen met de minst nare herinneringen, dus het is afwachten. Oefening baart kunst, dat idee probeer ik vast te houden. Al is het best ironisch dat mijn hoofd tegen de tafel knallen één van de minst nare herinneringen is. O well, there is always tomorrow.

Ik ben ook rustiger. Minder opgejaagd. Weet niet hoeveel daarvan mezelf en hoeveel daarvan de pillen zijn, maar het werkt vooralsnog in elk geval. Therapie was kort vanmiddag. Stukje bij beetje de emoties toelaten en benoemen die bij die ene situatie van gisteren horen. Echt, in dit tempo zit ik hier over tien jaar nog.

Grinn, de zee.

Je sterkste punten zijn je grootste valkuilen. Zolang je je daarvan bewust bent, heb je al een veiligheid ingebouwd. En dat grenzeloze... tja. Maar daar ben je hard mee aan het werk, je grenzen leren zien en bewaken.

Hé Sita, alvast een knuffel voor als straks jouw dag begint.

Ik zit wat verstandigs te bedenken, maar Jane heeft eigenlijk alles wel gezegd. Hetbis niet jouw schuld, zoiets schreef je mij een keer. Weet dat dat dubbel geldt in jouw situatie.

Gelukkig lees ik hier altijd met m'n ogen dicht. Als je erover nadenkt, is het best belachelijk dat de wijnglazen altijd al klaar staan ja.

Onderuit gezakt in de slee, ik vind het goeie vandaag.

Bedankt Monster.

Uiteraard Groninger mosterdsoep met droge worst.

Ja maar lidia, daar stoppen ze met roken. En van dat idee raak ik zo in de stress, dat ik er gewoon twee tegelijk opsteek. Hmm, plan, als mijn pakjes leeg zijn, ga ik stoppen met sigaretten roken. Zo af en toe een sigaar houd ik erin, dat is lekker.

Even voor mijn beurt pratend (mag wel hè basta?) ik denk dat basta bedoelt dat ze maar net met de hakken over de sloot een knuffel van me kreeg. Omdat ik vooruit dan maar zei.

Nee, niet eens zozeer de angst om gebroken te worden, meer de wetenschap dat het breken al lang gebeurd is. En daarom maar laag staal eromheen, zodat het niet zichtbaar is. Dat zachte en kwetsbare dus. Dat kan beter niet te ver vooraan liggen, liever ergens ver weggestopt, zodat niemand het ziet. De verandering is onvermijdelijk hè. Moet ook natuurlijk, anders had ik hier beter nooit heen kunnen gaan. Maar het is meer een verandering ondanks mezelf. Dat draadje ga ik opzoeken Monster, ben benieuwd hoe anderen ermee om gaan of om zijn gegaan. Ik weet hoe ik het deed, namelijk gewoon niet, en dus moet ik dit vanaf een nulpunt op zien te rapen. En Lars, mensen horen niet in kasten. Gauw eruit komen.

O, dan snap ik je beter. Thanks.

Leidend zijn echter de feiten en die zijn bepaald niet fraai.

Ben blij dat je je weer hier hebt gemeld Lisette, ondanks de uitglijder. Dat doe je dan toch maar mooi even, dat herpakken.

Voordeel (zo er al voordelen aan zitten) is dat je scherp blijft. Maar wat word je moe van vechten hè. Vooruit, jij krijgt ook een knuffel.

Vanmiddag twee uur gepraat met de therapeut. We hebben een situatie gepakt (nou ja, ik dus, echt dat vrijelijk gebruik van "we" is soms ergerlijk!) en die tot in detail besproken. Behoorlijk feitelijk. Als in hij zei, zij deed, ik dacht. Sommige dingen (okee, veel dingen) staan nog messcherp in mijn geheugen, dus dat is niet moeilijk. Wel confronterend. En dat hardop benoemen ook, gatver. Gaat niet mijn hobby worden. Zodra haar vragen ook maar een beetje richting en wat voelde je toen of nu gingen, sloeg ik weer dicht als altijd. Gewoon nog een stap of drieëntwintig te ver. Eerlijk gezegd is zelfs dit heel feitelijke, afstandelijke bespreken al ontzettend afmattend. Zonder dat ik het wil, blijft het toch gewoon doorwerken in mijn hoofd, maar dan inclusief die emotionele lading. Die probeer ik te onderdrukken door mezelf vragen te stellen als wat voor hout was de tafel eigenlijk? maar het is lastig. Ergens wil ik gewoon dat er iemand komt die zegt dat het allemaal wel goed komt. Ook al is dat gelul. Gebeurd is gebeurd en wordt niet meer anders.

Het van je af schrijven is juist goed en hier heb je mensen die interesse hebben in hoe het met jou gaat. Ook als het jeweetwel gaat. Knuffel Lars (niet homofoob gaan doen hè, gewoon een manhug)

Geboren, getogen en nooit meer vertrokken. En nu dus een poosje elders, maar dat telt niet. Jij bent ook een Stadjer?

Mooi zo sbs, verdiende complimenten hoor. Fijn dat ze binnen komen. Hier een paar uur praten achter de rug. Feiten benoemen zonder de emoties een kans te geven. Gaat best zo, in de derde persoon. Morgen pakken we ditzelfde stuk en dan wat persoonlijker. Eng.

Och jongens, mijn thuis..

Hmm ja, wel even goed inderdaad. Even alle emoties parkeren en negeren.

Best aardige dagen sinds donderdag eigenlijk. Ben vrij rustig en dat is erg prettig. Therapie wordt wat anders ingericht nu en dat maakt het allemaal stukken hanteerbaarder.

Maar als je je bekommernissen deelt, kunnen anderen zich beter om je bekommeren. Kom smart, we gaan je delen.