'De reis is even belangrijk
als de bestemming'.
Dat zegt mn spirituele kaartje voor vandaag.
En zo zie ik het ook.
De reis naar nuchterheid die uiteindelijk ook mijn bestemming is, nuchterheid.
Nuchterheid is voor mij elke dag wakker worden zonder kater.
Wakker worden zonder dat knagende schuldgevoel van: 'Wéér teveel gedronken'.
Wakker worden zonder misselijk te worden van mezelf omdat het wéér niet was gelukt.
Pas later leerde ik dat mijn alcoholisme niet een kwestie is van een slap karakter, geen ruggengraat, doorzettingsvermogen en meer van die flauwekul.
Als ik die eerste neem stop ik niet. Dat weet ik, dat voel ik, dat zie ik om me heen gebeuren, ik zie het hier gebeuren.
Niet drinken is onderdeel van een reis naar nuchterheid.
Ik heb veel moeten leren op die reis. En gelukkig heb ik veel MOGEN leren op deze reis.
Stoppen met drinken heeft me de kans gegeven veel zaken aan te pakken die aan de wieg stonden van mijn verslaving.
Mezelf niet de moeite waard vinden.
Dodelijke verlegenheid(al zullen mensen die me kennen hier de wenkbrauwen fronsen).
En toch was het zo en is het soms nog zo.
Als ik vroeger een afspraak had in een cafe of restaurant zorgde ik ervoor dat ik vet te laat was. Ik vond het doodeng alleen naar binnen te gaan en dan nog niet degene te zien waar ik mee had afgesproken.
De gevoelens van boosheid, verdriet, er niet mogen zijn, vele zaken heb ik kunnen aanpakken. Met sommigen was ik al begonnen in mijn actieve verslaving.
Ik kom uit een gezin met een alcoholistische ouder. De angst die ik als kind heb gevoeld heeft me lang parten gespeeld. Het zweet kan me nog wel es uitbreken als ik erover vertel of over nadenk maar het verlamt me niet meer. Therapie, vele sessies hebben mij een kans gegeven gevoelens toe te laten en ze te verwerken. Littekens blijven maar ze zijn niet meer zo schrijnend als dat ze waren.
Ik kan fietsen, zonder handjes. Zoiets. Ik heb geweldige mensen ontmoet op mijn reis. Sommigen kort, anderen bleven en blijven.
Het contact met vrienden die ik al had is bij sommigen nog beter geworden. Bij anderen niet en dat is oke.
Sommigen, een enkeling, 'mist' de oude BamBam die dronken op de tafel stond te brullen, altijd zin had in meer bier en altijd garant stond voor lachen, gieren en brullen. In de kroeg dan toch he.
Thuis kwamen vaak de tranen van verdriet en frustratie eruit. Omdat ik niet had geleerd hoe ik om moest en kon gaan met allerlei gevoelens raakte ik in mezelf opgesloten.
Drinken maakte me vrij, althans, zo ervoer ik het toch. Zeker in het begin. Maar het bleek het begin van een ketting aan mn been die zwaarder en zwaarde werd. En op het laatst bijna ondragelijk.
Ik heb vaak gedacht als ik in de auto naar mn werk reed;'Als die vrachtwagen nou uitzwenkt en me dood rijdt vind ik het wel best. Hoe erg kan en moet het worden.
Ik had alles. Een fijne relatie(waar ook wel wat aanschortte maar das overal),
familie waar ik een goed contact mee had en heb, vrienden, een fijn huis, beesten enzovoort enzovoort. We waren niet rijk maar hadden het niet slecht.
En toch voelde ik me doodongelukkig.
Het stoppen met drinken was stap 1. Nuchter leven heb ik moeten leren.
En daar zijn vele manieren voor. En vele hulpbronnen.
Ik heb het forum gevonden, de steun van mn vrouw(en voor de nieuwelingen, ik ben ook een vrouw), vrienden, later de aa, de mensen daar, mn sponsor, veel steun van mensen van hier, kortom, ik hoefde het goddank niet alleen te doen!
En alleen had ik het niet gered.
Soms kan ik mn 'ouwe' ik wel es even missen. Door de drank leek het alsof ik meer energie had. Was ik moe, hop, een paar biertje en het ging wel weer.
Ik gedij bij Rust, Reinheid en Regelmaat.
Soms kan ik dat even retesaai vinden. Dan wil ik weer op stap, dansen op de tafel, lachen, gieren en brullen.
Maar dat ben ik niet, dat is de drank. Ik lach nog steeds veel maar geef toe aan mn moeheid als ik moe ben. In mijn geval houdt dit in dat ik regelmatig voor tienen in mn nest lig. Het zij zo...
Late feestjes sla ik over. Dat heb ik moeten leren, nee zeggen. Nee, ik kom niet. Moeilijk, soms erg moeilijk. Kan nog steeds moeilijk zijn. Grenzen stellen, grenzen voelen, dat vind ik al moeilijk.
Maar het leven is niet allen maar lachen, gieren en brullen.
Het leven is alles.
Nuchterheid geeft mij de kans te voelen, te ervaren hoe bijzonder het leven is en kan zijn zonder drank.
Niet altijd een gemakkelijke weg, zeker niet. Toch is het een weg geworden die ik niet had willen missen!
Leven zonder alcohol is te doen, echt waar. En nee, het wordt niet allemaal anders van vandaag op morgen. En soms is het leven ronduit K. Dat hoort er ook bij.
Zo, om met Water te spreken; dit waren my 2 cents voor de dag.
Neem gerust even een bakkie leut bij deze zware, doch recht uit mijn hart geschreven, kost.
Lieve frummers, ga goed, leef wel en heb een fijne dag:present:
