Mooi Jane! 

 

Hier ook een zelfde soort situatie

"tussen de bedrijven door"

 

Grappig Spud! CPAS....

 

Das lang terug...

13 november 201411 jr. bewerkt door Mai

Das zeker lang terug,ik beschouw mezelf al als behorend tot het meubilair hier, maar cpas is zelfs voor mijn tijd.

Jaap, je bent nog een broekie 

Tis omdat jij het zegt, maar anders....

Morgen maar eens Sinterklaaskadeaus kopen voordat de Pieten alles leegroven zaterdag. Soms vraag ik me wel eens af waarom ik er elk jaar weer mee instem. Als het eenmaal af is, wat wel weer laatstemomentwerk zal worden mezelf kennende, dan is het wel weer leuk. Ik ben wel goed in surprises maken.

Ja, dat denk ik ook Jaap  

Anders ook toch..

 

En of ik verliefd ben?

 

Jazeker! 

 

Voortdurend

op het leven

 

want dat blijft maar cadeautjes regenen..

Als je ze maar wilt zien

 

Alles aan boord wat MG net zei

 

En ik hou van mijn lief

eigenlijk van alles en iedereen

 

Samen zijn is wat anders

en dat lukt tot nu donders goed

 

Laten en beleven

13 november 201411 jr. bewerkt door Mai

Ha!

 

Sinterklaas ga ik na vele jaren ook weer eens "vieren"

 

Op geheel eigen-wijze

met Jut&Jul

van 4 en 9

Leuk dat je goed bent in surprises maken!

Laten beven

 

Das ook belangrijk

Ja ik ben niet zo'n opschepper maar knutselen vind ik leuk

en dan een rijmpje er bij met een of andere toverspreuk

Jut en Jul boffen maar.

 

Voor een broekie ben ik al weer aardig aan het eind van mijn latijn. Dus ik zeg welterusten, na nog een paar bladzijden Hugo Claus. Ik vind het eigenlijk nog maar een schrijver van niks, misschien had ik te hoge verwachtingen. Ik zet nog even door. Tot nu vind ik dat ie om de hete brei heen draait.

The bucket list gekeken

 

Wellicht kun je beter zelf een boek schrijven Jaap

Over toveren

 

Je leest fijn

Blijkbaar zit ik hier dan langer dan dat ik zelf in de gaten heb.

En heb ik zo mijn lijntjes gelegd. Zelfs de oude garde of 1 daarvan is me niet vergeten. Leest niet eens meer mee. Maar voelt me haar fijn aan.

Net als ik op mijn diepte punt zit om elke controle over elke verslaving te laten gaan, gewoon een spontaan belletje. "ik sta hier op het station in België en bel met mijn belgische mobiel, vroeg me gewoon af hoe het met jou gaat?"

En daarover bij gekletst. Baal wel een beetje van het feit dat ik de wereld aan het ontdekken ben terwijl zij weer een leuk stuk speelt. Zou dat ook best wel weer willen meemaken zoals de eerste keer. Zo bijzonder of dat dat was, het toneel stuk maar ook mijn gaan. Ik kon namelijk niet gaan, want mijn auto hielt ermee op. En toen moesten we allebei met de billen bloot, zij naar haar familie waarvan we elkaar kende en ik naar mijn familie. En dat heeft geen schade opgeleverd we spreken elkaar dus nog steeds. Ookal is dat niet dagdagelijks. Bijzonder vind ik dat. En ook heel mooi.

Blijkbaar ben ik al ouder dan dat ik zelf denk. al woon ik in een jong jasje. Moet alleen leren om over sommige zaken gewoon mijn mond te houden. En dat valt wel moeilijk, want door mijn grote mond en mijn heftige mening heb ik sommige mensen toch ook wel laten inzien dat blijven een veel leukere en fijnere optie is dan versterven. Met 1 been binnen dit leven en het andere al buiten klaar om het nieuwe te ontdekken. Vind ik het wel moeilijk als mensen beroep op mij doen qua hun dood regelen en erover praten. Ik weet dat ik daar steengoed in ben maar mis de motivatie even. Ben nu gewoon met uitdaging bezig waarbij ik al mijn energie nodig heb om zelf het koppie boven water te houden.

Jane, jij doet nu wat ik heel graag zou willen doen. En jij maakt daar ook de ongemakkelijkheden daarvan mee. Immers buiten stervensbegeleiding draait jou leven ook gewoon door met alle problemen van dien. Maar dat is nu juist een typisch voorbeeld voor mij, om stil te staan bij het feit dat je dit echt graag vanuit je hart wil doen. Zeg maar een laatste examen. En volgens mij sla jij je er super goed doorheen. Dus voorlopig ben ik jaloers op jou, dat je dit werk wel mag doen. En ik me tevreden mag stellen met dingen die op mijn pad komen waarin ik een beetje helpend kan zijn. Ookal komen ze niet altijd op het juiste moment.

Hoe moeilijk en ingewikkeld dit wel klinken mag, dit vind ik wel het mooiste om te doen. Me bezig houden met anderen mensen. Een doenbaar iets voor mij omdat er een einde aan zit. Misschien best wel lomp gezegd.

Hé gaan we nog surprise doen hier voor sinterklaas?

Het regelwerk kost weken dus dacht begin er nu maar over.

Spuddeke  

Spud soms moet je wat geduld hebben,

ik deed in 1993 een opleiding voor rouwverwerking en stervensbegeleiding.

Toen ik net aan het praktijkjaar zou beginnen werd ik zwanger van jongste dochter.

Daar had ik jaren op gewacht en zij leek een blijvertje. Dus klopte mijn energie niet

meer met stervensbegeleiding. Zij ging in sept. 2014 de deur uit en toen was een van

de eerste dingen, me aanmelden bij de Hospice.

Ik heb dus 20 jaar gewacht.

Als jij het wilt dan komt het naar je toe hoor. Ga jij eerst maar lekker op reis.

toch denk ik dat dit de laatste les is in heel het stervensbegeleider zijn, wat jij nu doormaakt. Je eigen problemen en dit.

Ik denk dat ik daar ook tegenaan zal lopen als het uiteindelijk mijn pad kruist. Hoe zwaar het nu kan voelen, stiekem denk ik wel dat je ervoor gemaakt bent. Anders kreeg je niet alles tegelijk.

Laat mij gewoon lekker een beetje jaloers zijn. Zonder dat jij er erg  in hebt leer ik van je verdriet en leer ik van de obstakels die jij tegen komt nu. Dus vergeet ze vooral niet te delen. Wat dat stervens begelijden betreft. Geeft lucht in je hart, maar anderzijds zit een leerling heel veel lessen in te halen. En misschien ben ik ook niet gebouwd voor stervensbegeleiding, eerder vrijwillig dood willen begeleiding. Sommige het levenlicht weer laten zien en andere enkel naar luisteren en hun gang laten gaan. Nope ook in stervensbegeleiding zal ik altijd een aparte blijven.

Toch vind ik dat je mooi werk doet en hoop dat je ondanks alles shit die je over je krijgt je dit ook wel kan blijven zien.