Emoties zitten vaak in de weg en maken de situaties er vaak niet beter op.(quote)
Gek he Dribbel, van kinderen accepteren we ze wel en erna gaan we weer door met ons leven.
Kinderen leven hun emoties adekwater dan wij; als ze boos zijn zijn ze boos en uiten dat.
Daarna is er weer ruimte om verder te leven. Idem met verdriet, pijn en blijdschap.
Ik ken tig van therapiesoorten waarin wij volwassenen duur geld moeten betalen om dat weer
aan te leren. En het is dat geld dubbel en dwars waard, want oh wat wordt het weer (h)eerlijk
om jezelf weer te kunnen zijn en te her-ontdekken. Een moeilijke tocht, want al die laagjes
aangeleerd gedrag mogen 1 voor 1 afgepeld, als de schillen van de ui. De kern is intact!
Met mijn vader (ook een drinker en emo-eter) heb ik het mee moeten maken dat hij eerst een zwaar
hart-infarct moest krijgen. Artsen weten het aan eten en weinig bewegen en deels was dat ook zo.
Maar het wonder gebeurde dat hij een ander mens was erna en wel over zijn gevoelens kon praten.
En we hebben daar nog jaren van mogen genieten gelukkig. Hij heeft de dood in de ogen moeten zien, maar
had toen geen therapie meer nodig. De natuur had het voor hem opgelost. Ik heb er veel van geleerd.
Ik heb zelf veel aan lichaamsgerichte psychotherapie gehad. Ben nog niet zo ver als pa was, maar schiet wel
op in die richting. Ouder worden helpt ook is mijn ervaring. En niet drinken is een must, want dat verdoezelt alles.
Wees alsjeblieft niet bang voor emoties, ze zijn wat konfronterend lastig soms en kosten tijd en moed, maar het loont
echt om het aan te gaan. Hoe jonger, hoe langer profijt. Leer van je kinderen meis.