Spud

Liever dat je dan aandacht inroept voor het welzijn van mijn katten. Heel eerlijk gezegd, ik vind het best prima om dood te gaan, ik zou het alleen heel jammer vinden dat mijn katten daardoor de dupe worden. Ik heb ze juist uit een asiel gehaald om ze minder stress te geven en dan moeten ze daar opnieuw naartoe omdat ik dood ben. Dat ga ik nog het stomste vinden als ik onverwachts doodga. Laat de verwilderde vrij, die kunnen voor zichzelf zorgen, maar de oudjes en de kneuzen geef ze maar een spuitje en cremeer ze maar met mij. Dat mag niet, maar blijf tot hun dood niet leuren met ze. Want anders blijf ik spoken.

Tsja, ik heb een opa die aan longkanker gestorven is. Hij ging naar de dokter omdat hij last van zijn bekken had en toen stelde de dokter voor om hem helemaal te onderzoeken aangezien hij al jaren niet meer bij de dokter was geweest. Dat vond mijn opa goed en zo doende kwamen ze een plekje tegen op zijn longen. Ik weet niet het waren toen nog de jaren tachtig waarbij bestraling er net was, dus zijn hem meteen gaan bestralen. Met als resultaat dat mijn opa en verbrande longen had en zijn bekken nog steeds pijn deden. Mijn opa rookte ook, maar een gedraaide peuk kon hij niet meer roken. Mijn pa heeft hem toen weed gegeven behalve dat hij dat wel kon roken had hij ook minder pijn. Hij is dood gevonden op zijn ziekenhuisbed met kleingeld in zijn zak, het verhaal ging dus ook de ronde dat hij nog iemand wilde bellen via de telefooncel, maar een beroerte kreeg en dood op bed gevallen is. Met die boodschap als 13 jarige, die net pas begon met roken. Was dat geen signaal dat ik longkanker zou krijgen. Jep ik loop wat meer risico, maar ik acht de kans groter dat mijn longen vervuild raken door alle uitlaatgassen en van dies meer. En ja, als ik dan kanker krijg wil ik ook geen behandeling. Dus ik snap je mam heel goed, ze doet geen beroep op die artsen om haar te helpen dus waarom zou ze op die leeftijd nog moeten stoppen? En ik vind dat je niet kan oordelen als je verder niks weet van de interne beleving van een mens. En verder, ik acht de kans groter dat ik in het verkeer om kom, mensen dermate het bloed onder de nagels weet te halen dat ze mij vermoorden of gewoon net op de verkeerde plek ben op het verkeerde moment.

Oh! Die snap ik zo goed! Paft je moeder ook nog steeds? Tsja verder, euthanasie verkrijgen is en blijft een lange weg. Zelfs op tijd zijn met een euthanasie verklaring die al jaren bij je huisarts in een lade ligt kan je geen beroep op doen als het voor jou zover is. Als je moeder echt geen levensverlengende behandelingen wil maar euthanasie. Adviseer ik haar, om nu al een aanvraag te doen bij het expertise centrum voor euthanasie. Want vanwege de zorgvuldigheid en alle regels waaraan ze moeten voldoen zal ze nog minstens een half jaar zoet zijn. En ja, die vragen partners, familie en kinderen ook of ze achter het besluit van haar kunnen staan. Gelukkig is je moeder nog helder, dus wilsbekwaam dus als ze het echt graag wil, zal ze alle mensen ook kunnen overtuigen. Hoop ik tenminste. Maar wel lastig als kind hoor. Meewerken aan je moeders dood. Afscheid nemen, loslaten, twijfelen over jezelf houd ik dan niet voldoende van haar dat ik hieraan meewerk? En gewoon die gesprekken altijd en alle onzekerheid of je moeders wensen nog wel op tijd in vervulling gebracht kunnen worden. Jep ik heb heel wat afgezopen in die tijd, als ik thuis was en even niet voor mijn moeder er hoefde te zijn. Sowieso ook het onbegrip van werkgevers en het ding dat je niet met liefde over doodgaan mag spreken waren denk ik nog het meest moeilijke. Sterkte dus!

Ik snap dat je het op een zuipen zet, zou ik ook doen waarschijnlijk. Maaruh, bij slechtnieuws gesprekken of welke medische gesprekken ook is het wel fijn om met zijn tweeën te zijn omdat de degene die niet ziek blijkt te zijn dan nog de extra informatie die de arts zegt wellicht nog wel opvangt. Het lijkt me nogal onhandig om daar brak en nog walmend naar de drank bij te zitten. Ik denk dat je moeder nu meer aan je heeft als je nuchter bent wanneer ze haar zorgen met je wil delen. Verder ben ik me ervan bewust dat als je iets minder leuks te horen krijgt, zoals je moeder nu. Je dat eerst even moet verwerken voordat je mogelijke opties voor herstel kan horen? Is ze werkelijk al afgeschreven of zijn er nog mogelijkheden tot een behandeling? Ik bedoel maar, vorig jaar werd er iets op mijn eierstokken ontdekt en opgestuurd voor verder onderzoek. Maar met die boodschap, was ik al mijn uitvaart aan het regelen en afscheid van iedereen aan het nemen. Jep met veel drank want stoppen had toch geen zin meer. Bleek achteraf niet zo heel erg te zijn. Maar zoveel impact gaf dat dus. Wat betreft je moeder is minder geruststellend nieuws, maar ik weet ook dat je met een halve long nog best een goed leven kan hebben.

Voelt nog een beetje onwennig zo zonder vaste brainstorm partner en persoon die even mijn teksten nakijkt voordat ik ze verzend om voor mijn rechten op te komen. Maar anderzijds vind ik het ook bewonderenswaardig dat ik ondanks dat gemis toch door mijn openheid en mededeelzaamheid tips krijg en bevestiging krijg dat ik het niet helemaal verkeerd inzie. Dat geeft me toch weer nieuwe energie om voor mezelf op te komen en opnieuw proberen te regelen dat de problemen met mijn gaskachel onderhand eens helemaal opgelost worden zodat ik onderhand van dat ding kan genieten. Want nu een half jaar later bijna, zit ik met een spiksplinternieuwe gaskachel, die bovenal niet goed werkt en er inmiddels uitziet als een kachel van 10 jaar oud. Ik kreeg de opmerking je hebt een maandag kachel gekocht, ik verwacht dat dat de Belgische uitdrukking is van een kat in de zak kopen of iets dergelijks? Nu ja, ik heb het advies gekregen om alles nog eens goed op een rijtje te zetten van begin tot nu. Want mensen die ik het vertel geven me gelijk dat ik elke keer een pleister krijg voor dat probleem maar er geen tijd genomen wordt om eens echt te kijken wat het probleem is om deze voor eens en altijd op te lossen. Ik heb er zin aan.

En verder heb ik gisteren weer een hele leuke avond gehad, compleet ingemaakt met risk door mijn broer en neefje, gewoon dat spel kunnen spelen en tussendoor met elkaar praten is gewoon heel erg leuk. Mijn neefje heeft Asperger diagnose, maar als je de druk niet zo op hem legt qua sociale etiketten en verplichtingen is hij echt heel erg leuk! En eigenlijk mag ik niet meer zeggen dat hij mijn neefje is, want hij is al 21 inmiddels. Een echte man dus. Dus mijn neef, zo kan ik helaas hem nog niet zien, in mijn ogen blijven ze toch mijn kleine neefjes die nog een hele weg te gaan hebben in hun leven. Mijn andere neefje ook inmiddels 18 jaar inmiddels, dus ook een een hele neef zonder je inmiddels. Zit nog enorm in zijn pubertijd en heeft een haat liefde verhouding met zijn ma en pa, toch vind ik het altijd wel heel erg leuk als hij toch even naar beneden komt en hoi Tante D tegen me zegt. Verder praat ik niet zoveel met hem want mijn broer en schoonzus zitten er altijd bij. En daar heeft hij ruzie mee. Ik vind het altijd wel leuk en bewonderenswaardig dat hij dat wel doet want eigenlijk hoeft hij dat ook niet te doen maar hij doet dan wel die moeite daarvoor. Ik zou inmiddels ook niet meer weten wat ik tegen hem zou kunnen zeggen, maar ergens krijg ik met zijn hoi wel het idee dat we behalve een familie band ook nog wel een andere band hebben. Ik ben in ieder geval blij dat ik nooit kinderen heb gekregen. Ik zou er niet zo goed mee om kunnen gaan als mijn kind zich tot een inwonend kind maakte en verder niks meer van me aan zou trekken. Mijn schoonzus heeft daar ook moeite mee, die kan soms echt wakker liggen als hij niet thuis komt. Mijn broer is daar wat makkelijker en harder in, die zegt dan na een nacht goed geslapen te hebben. Ik had om 2 uur gewoon de knip op de deur gedaan zodat hij de consequenties van zijn daden voelt. Natuurlijk kan mijn schoonzus dat niet, als moeder lig je dan toch wakker. Maar wat mijn broer zegt, zijn wel opvoedkundige technieken die wij als kind ook ondergaan zijn bij onze ouders. En nee dat was soms niet leuk, maar wel heel duidelijk en zorgde er wel voor dat we meer respect voor de huisregels van onze ouders kregen en ze niet meer zo zag als inloop huis. We zijn er niet slechter van geworden, maar ik snap wel dat mijn schoonzus dat niet kan. Ik denk als ik moeder zou zijn ik dat ook niet zou kunnen.

Lucifer - House For Sale (1975)

Lucifer - House For Sale (1975) Mijn 7 jaar oudere broer ziet de scheiding zo. En ons uit elkaar halen. Ik herken daar best veel van, terwijl ik er niks van zou kunnen weten omdat ik nog maar 1.5 jaar was. Ik herinner me nog dat ik afgezonderd werd van mijn papa en mama en mijn broers. En verzorgd werd door nonnen, maar dat schijnt dan weer niet te kloppen volgens ons mam. Wat ik wel weet en niemand kan veranderen omdat het mijn gedachten en gevoelens waren. Is dat ik uitbesteedt werd, aan mijn tante, en ja die was lief en mijn nichtjes ook. Maar mijn broers mochten wel naar huis komen en ik niet. Mijn nichtjes waren echt heel lief en mijn tante ook, maar je wil ook bij je eigen familie horen. Eigenlijk miste ik mijn vader en moeder allang niet meer ik miste mijn broers, want die waren in mijn ogen wel betrouwbaar. Ik weet niet wie dat in de hulpverlening beslist heeft toen? Een jaloers mens waarschijnlijk met een eigen probleem. Want het advies was dat mijn broers en ik geen contact met elkaar konden hebben. Ik weet niet, banden kan je breken en verprutsen, maar ook na dit stadium bleek er een hechte band te zijn tussen mij en mijn broers. Was wel even wennen om elkaar weer te zien, en we waren alle drie inmiddels achterdochtig geworden. Maar nog steeds waren we een team en kwamen voor onszelf op. Daarin werd ik vaak als 3 jarige vaker aangepakt en heb in veel meer opvanghuizen gezeten dan mijn broers. Maar toen al kon ik van me af praten, maar natuurlijk accepteerde ze mijn woorden niet omdat ik dat volgens mijn leeftijd niet kon zeggen. Dat zou ingefluisterd zijn door mijn broers of mijn ouders. Dus toen ik kleuter werd wist ik dat het geen zin had om nog iets te zeggen. En heb ik de woede op en frustraties op mezelf gericht. En toen mocht ik ook thuis komen. Alleen flipte toen mijn hele familie van mijn automutilatie. Dus moest ik weer weg omdat ik blijkbaar de stress nog steeds niet aankon. En wederom mochten mijn broers niks tegen mij zeggen toen ik weer weggestopt was. Ik denk dat ze voor ons als clan gewoon een beetje bang waren. Want mijn broers kwamen toen al voor hun rechten op en dat was al moeilijk zat voor de hulpverlening. Dan konden ze een peuter die ook niet op haar mondje gevallen bleek niet verder laten praten, dus ik ben beïnvloedbaar weggezet. Als je kinderen gewoon niet kan temmen. Geef dat dan gewoon toe, dat je het niet trekt ofzo. Ga de jongste dan niet afzonderen, behalve extra trauma en onzekerheden gooit het ook de gevoelsbeleving qua vertrouwen ingewikkeld. Pas toen ik 9 was zag ik mijn broers weer, en wederom lieten we blijken dat we nog steeds op elkaar ingespeeld waren dus eng voor de behandelaren. Maar toen had ik ook soort van stem. En heb gewoon tegen die rechter gezegd, dat het prima is dat onze ouders ruzie maken en scheiden. Maar dat ik en mijn broers onderhand wel gewoon met elkaar om mogen gaan omdat het onze ruzie niet is

YouTube Music Vooral ik doe wat ik doe vind ik leuk aan dit nummer, ik zou wel willen dat ik het had gekund. Was makkelijk verdient denk ik dan. Maar seks en genot is me gratis ontnomen met een vaginisme tot resultaat. En me verbinden dan met iemand, blijft ook lastig. Want ik kan dat niet. En moet niet en moet wel ik weet het niet meer. Toch ben ik verlaten door vele vriendjes omdat ik geen seks kon hebben. Mijn vader tijdens de scheiding tegen mijn moeder riep ik ga van haar de grootste hoer maken van Ehv. En ergens in die vechtscheiding ergens een hele slechte vaginale ervaring heb gehad. Want daar staat een rem op. Ik weet dus niet of het mijn vader was, of iemand anders. En of er iets gebeurd is, je kan schijnbaar ook zo reageren als je steeds dat soort verhalen hoort. Relaties zijn voor mij dan ook niet meer zo belangrijk. Vriendschappen vind ik eigenlijk leuker en veiliger, dat gaat om mij en niet om hoe goed ik in bed ben. En nee ik ben helemaal niet zielig, ja heel eerlijk vind ik het jammer dat ik nog nooit een orgasme heb mogen delen met mijn bedpartner. Maar ik teer nog op mijn zelfstandige klaarkomen en verbazing, een paar jaar geleden. Ik kan het dus wel maar misschien met een ander lichaam bij mij.

@Quinn, dankjewel! Maar daar snap ik dan weer geen snars van. Ik voel me nooit echt top, ik doe wat ik doe omdat ik hier ben en woon. En dat ik mijn katten en mezelf mag beschermen maar verder vind ik vrijwel alles zinloos wat ik doe. Dus nee ik ben nog steeds niet helemaal top voor mijn gevoel.

Mijn vriend, kwam afgelopen dinsdag langs om te praten in plaats van te mailen. Behalve dat ik hem er niet zo gezond uit vond zien, geconfronteerd heb met zijn voicemailberichten, heb ik niet het idee dat we tot een gesprek gekomen zijn of dat ik antwoorden heb gehad. Ja behalve dan, dat onze relatie geen relatie was. Want voor hem is de liefde bedrijven of samen in bed liggen hetzelfde als iemand helpen met de revalidatie. Voor mezelf heb ik nu zoiets, om verwachtingen te voorkomen dat ik dan het bed niet meer deel met hem als we een klus gaan doen. Puur voor mij, zodat het duidelijk is. Maar dat is dan weer niet oké en ben ik het probleem. Mijn eigen conclusie is, wat een manipulator! Ik ga weinig beroep op zijn hulp doen als dit de voorwaarden zijn. Ik zal hem altijd wel mogen want met hem kan ik dingen delen over hoe het met ons mam ging. Maar zijn verdere hulp hoef ik niet meer. Een klusteam of reisteam zijn we niet meer. Wel erg gek, dat ik mezelf zo voor de gek heb laten houden, dat ik het niet door had. Gewoon omdat ik eigenlijk best wel manipulerend kan zijn en nu voor de gek gehouden ben door mijn eigen manco. Toch hoop ik dat hij goed gaat. Intern zie ik nog steeds een goed mens in hem. Hij heeft alleen 1 manco waar ik niet mee om kan gaan, hij laat zich op niks aanspreken, mag mij gewoon kwetsen en zegt sorry en dat mag ik accepteren en verder mag ik mijn mond erover houden. Ga ik niet aan mee doen. Als ie mij niet wil horen ziet hij mij ook niet meer. En ben ik weer een vrij mens. Ik ben niet zo op zoek naar nieuwe vrienden, ik ben tevreden met de vrienden die ik heb. Jammer alleen dat ze niet kunnen klussen en ik het zelf allemaal mag gaan doen. Omdat ik het zelf wil kunnen doen of leren. Nope nog steeds geen zin om mezelf te zien als een hulpbehoevende vrouw die geholpen moet worden. Ik ben wel op zoek naar soort van vrienden die handig en rouw zijn in de omgang die ik kan helpen en zij mij ook. Anders mag ik weer zogenaamde specialisten inhuren en dat zie ik nog steeds niet zitten omdat mijn gaskachel nog steeds niet goed werkt. Ik heb me letterlijk en figuurlijk laten naaien, nu ga ik mijn best doen om dat niet meer te laten gebeuren. Ik kan zeggen dat ik er niet zo aan onderdoor ga of heel erg boos over ben. Eerder dat ik mezelf dom vind omdat ik dit al 2x met dezelfde persoon meegemaakt heb. Heel erg dom nu ook weer niet, eerder gewoon onveilig. Ik bedoel ik heb altijd al moeite gehad om mensen 100 procent te vertrouwen dus als ik dat wel durf te doen voldoen ze ook aan heel veel beschermingsmechanismes. Mijn valkuil is aangeboren achterdocht, omdat dat een probleem van mij is, durf ik soms mijn voelsprieten aan de kant te zetten en dan toch mensen te vertrouwen die ik eigenlijk niet vertrouw. En dan duikel ik erin. Je blijft ook wel alleen als je altijd wantrouwend bent. Dus is lastig.

Tof te lezen Karin123, op jezelf passen mag je zeker doen. Maar zou je even wat meer verduidelijking kunnen geven op mijn citatie die je aanhaalt bij je boodschap? Want ik ben nogal een impulsieve gevoelige schrijver/deelnemer die ergens op reageert wat haar raakt en dan weer verder gaat met haar eigen geneuzel. Ik heb dus wel een vermoedde waar het over ging namelijk je reactie op iets wat je tegen Quinn zei en me raakte. Maar exact kan ik het niet naar boven halen. Ik voel me wel betrokken bij dit forum maar aangezien ik hier ook werkelijk maffe dingen meegemaakt heb, heb ik ook een soort stukje zelfbescherming ingebouwd. Door iets heftigs wat ik lees, wel uit te blokken en los te laten als ik in real life weer ga functioneren. Dankzij vallen en opstaan en vele bans heb ik geleerd dat ik niemand werkelijk echt kan helpen via de lijnen van internet. Dus ik ben daar wel voorzichtiger in geworden, omdat ik het mezelf gewoon teveel aantrek en me in het dagelijks leven ook problemen oplevert. Behalve onrecht daar kan ik nog steeds niet tegen en kan ik het niet laten om daar een woordje over te doen. Zou je wat meer uitleg willen geven? Want het is leuk om te lezen dat je me niks kwalijk neemt, me grappig vind en mijn redenaties begrijpt? Want wederom snap ik er geen snars van dat iemand mij dat vind.

Gewoon een tekst van een Delftsblauwtegeltje wat ik voorbij zag komen in een serie die ik aan het kijken was. En me deed schaterlachen. Heb je problemen? Drink dan oploskoffie.

Blijf van je afschrijven Quinn. Dat kan zeer helpend zijn maar ook confronterend. Nu is het you time, je zit daar immers niet voor je zweetvoeten. Dus heel erg rekening houden met de gevoelens van anderen hoef je nu gewoon niet. En zeker geen sorry hoeven zeggen. In therapie en opname zitten is al zwaar genoeg en binnenste buiten gekeerd worden door in de eerste instantie wild vreemde mensen die therapeut genoemd worden is behoorlijk heftig! Maar wow wat heb ik een respect voor jou! Dat je ondanks alles al zo in therapie lijkt te zitten en de hulp over je heen laat komen. Ik heb 15 maanden in opname gezeten maar pas de laatste 3 maanden voor mijn vertrek heb ik er iets aan gehad. Omdat ik toen pas voldoende vertrouwen had om in therapie te gaan. Heel veel sterkte en succes gewenst en ik hoop dat je er niet zolang hoeft te blijven als/dan ik. Het is ik tijd nu.

Gaat ie goed quinn? Ben aan het teruglezen en snap er geen snars van. Maar hoop dat jij goed gaat µ