Spud

Volgen mij ben ik een veilig mens omdat ik inmiddels heb geleerd, enorm geleerd heb om met tegenvallers om te gaan en me daarbij staande te houden. Best suf, ik bedoel eigenlijk, naar die verkoper toe, dat deze bij het plaatsen van mijn nieuwe kachel en mij vertrouwen gaf, zoveel fouten gemaakt heeft en nu de gehele kachel niet meer werkt me in de kou laat staan en pas volgende week komt kijken. Ik vind dat niet een warm gevende behandeling, ik vind het ook best behoorlijk verdacht dat de mensen waarmee ik zaken deed mij niet meer te woord staan. Wederom heb er niet zoveel vertrouwen meer in dat mij een goede gaskachel verkocht is, en iemand een beginnersfoutje heeft gemaakt en toegedekt moet worden. Dat ik haar pa over de vloer kreeg, gaf me weer wat meer vertrouwen, maar nu de kachel nog steeds niet kan doen wat deze zou kunnen en waarvoor ik betaald heb. Zijn zelfs vader en dochter niet meer bereikbaar en worden er weer andere mensen naar mij gestuurd die het zogenaamd gaan oplossen. Geef gewoon toe dat er fouten zijn gemaakt, en mensen nog aan het leren zijn. Dan kan ik er veel milder naar kijken en zelfs respect opbrengen dat je me een week in de kou laat zitten. Want als ik mijn glasfles kachel niet had gehad, had ik letterlijk in de kou gezeten met die nieuwe gaskachel van mij, die zoveel beloofde. Fouten maakt iedereen weleens, ben er gewoon eerlijk over. En nee ik hoef geen schadevergoeding of iets dergelijks, zorg er gewoon voor dat je wat je beloofde bij de verkoop ook waarmaakt.

Misschien, had ik toch beter een Camper kunnen kopen, zo grappig! Mijn aanloop zwerfkat bleef maar onder mijn wielen lopen tijdens de auto uit de garage rijden, dus ik nodigde hem uit om in de auto te komen. Auto uit de garage, dus ik wil hem weer naar buiten laten. En wat doet ie? Hij legt zich lekker neer op de achterbank. Wel heel anders en nog bewuster rijden, maar ik ben gewoon gaan rijden met die kat. En ja hij wilde ook met mij meelopen de winkel in, maar dat vond ik zelf te spannend om met die kat te doen zonder tuigje. Hij is wel gechipt maar dan nog niet wil ik hem niet kwijtraken. Maar super! Ik heb dus ook naast een auto een auto kat! Kei leuk!

Om even terug te komen op mijn punt van 2 februari. Heeft Renaldo al een uitnodiging gehad om ook over zijn drankmisbruik verleden te mogen praten? Ik kan niet zoveel met een like namelijk en ga ervanuit dat Renaldo het leuk vond dat ik dat zei. Maar nu ik vriendelijk te horen heb gekregen dat ik dat mag en andere ook. Lees ik ook graag de verhalen van anderen terug en jullie reacties daarop. Jep, ik geloof het nog niet echt, dus blijf het op de voet volgen.

En op het stukje foute beslissingen in je leven nog eens in te gaan. Het is niet de hoofdmoot waarom ik ervoor gekozen heb om naar België te emigreren en mijn Belgische nationaliteit aan te nemen, dat was gewoon mijn kleuterwens najagen maar mijn foute besluiten in Nederland gaven mij dat extra zetje wel. In Nederland ben ik zo dom geweest, om me uiteindelijk op te laten nemen in een kliniek en mezelf een diagnose aan te laten meten. En voor mij was dat heel fijn, om die diagnose te krijgen omdat het me een richting gaf om aan mezelf te werken. Het was dus niet alleen mijn eigenwijsheid waarom ik niet kon functioneren in de maatschappij maar het was ook gewoon dat ik door mijn onveilige leventje niet echt de doorsnee sociale manieren van de maatschappij geleerd had omdat ik uiteindelijk zelf maar uitgezocht had hoe ik me hier staande moest houden. Met die therapie en die opname heb ik mijn eigen handleiding leren kennen. En daar ben ik nog steeds heel blij mee. Maar wat ik toen zo dom aan mezelf vind, alhoewel ik er nog steeds niet zoveel spijt van heb. Dat ik open en eerlijk ben geweest over mijn diagnose puur omdat het toen voor mij goed nieuws was. Ik mankeerde namelijk iets en had richtlijn om mezelf te kunnen verbeteren. Borderline kenmerkend met vermijdende trekken was mijn diagnose toen. Ik heb er hard aan gewerkt om dat te kunnen veranderen en volgens mij is dat 20 jaar later ook wel anders geworden. Maar die diagnose loopt in mijn privé leven nog steeds op me uit, dus als ik een keer heftig reageer op iets, word ik altijd afgerekend op mijn diagnose en zien mensen niet dat ik tegenwoordig ook best heel anders kan reageren. Dat is nog steeds. Maar wat een bijkomstige leukheid was bij mijn verhuis naar België, is dat ik qua werk zoeken, onderhand eens de kans kreeg om mezelf te bewijzen zonder strafblad. In Nederland kwam ik altijd de twijfel tegen of ik het wel zou kunnen, omdat ik immers opgenomen was geweest. Per stom toeval is mijn medisch dossier hier niet aangekomen, omdat mijn huisartsen te lui waren om al die papieren door te lezen en in hun systeem te zetten. Zodoende dat ik hier wel werk kansen kreeg en ook nog voor de jobs die mij super gaaf leken. En ja, ik heb zelfs job aanbiedingen gehad, waarbij ik zelf gewoon echt eerlijk was dat dat te hoog gegrepen was voor mij. Maar gewoon dat vertrouwen en niet steeds de twijfel of ik het zou kunnen vanwege mijn diagnose, was super tof! Ik ben nu uiteindelijk huishoudhulp geworden, waar ik soms echt enorm van baal. Maar ik heb tenminste ook de ervaring mogen opdoen in voor mij droomjobs. Ik heb de kans gekregen om te kijken waar mijn grenzen liggen, zonder dat iemand van te voren al zei dat kan je niet vanwege je diagnose. Ik zou nog steeds wel een asiel willen runnen en ik weet dat ik het kan. Omdat ik het heb mogen doen. Maar daarmee heb ik ontdekt dat ik te gedreven ben in dieren helpen dus heel veel uren maak en uiteindelijk moe loop. En dan een lelijk mens word naar het personeel en mensen die afstand doen van een dier. Wel heb ik meer communicatie vaardigheden gekregen om leiding te kunnen geven aan mensen. Ik ben gewoon niet zo dat ik de baas ben en mensen maar gewoon moeten doen wat ik zeg. Ik ga graag in overleg en vraag wie wat wil doen? En als dat afgesproken is, verwacht ik ook dat ze doen wat ze gezegd hebben. Ik vind het gewoon niet prettig om mensen steeds achter hun vodden te zitten omdat ik dat zelf ook niet prettig vind. En dan is mijn neiging altijd, als ik het 3 keer gevraagd heb, het beter zelf kan doen. En dat is niet gezond, want dan maak je veel overuren en ben je er ook niet voor de dieren. In die tijd had ik zoiets van ik ben liever de dieren aan het verzorgen dan nog meer tijd aan overleg te besteden. Maar anders is waar, wel de tijd nemen en samen met iemand gaan zitten en te praten waarom het niet gaat, is uiteindelijk wel productiever. En maakt de werksfeer wel leuker. Dus ik kan het wel, maar ligt mij niet zo. Ik ben liever bezig als personeel die opdrachten krijgt. Maar dat had ik nooit geleerd als ik het nooit had mogen doen. En ja eigenlijk is de dierenbranche, gewoon te zwaar voor mij omdat ik mensen sowieso al minder leuk vind dan dieren. En het daar ontbreekt aan samen willen werken met elkaar. Het lijkt altijd een strijd te zijn wie het nu beter weet wat dieren helpen is, dus dan zitten ze de hele tijd ruzie te maken over wat beter is. Maken elkaar zakelijk gewoon kapot en de dieren zijn uiteindelijk de dupe. Want zijn niet verzorgd, of iemand gaat wel weer failliet. Behalve de nare mensen die je tegenkomt op je pad, vind ik dat nog wel het ergste om te moeten zien. Dat dierenhulpverleners elkaar af aan het maken zijn, terwijl we allemaal 1 doel voor ogen hebben en dat is dieren helpen. Ik snap niet dat ze dat zelf niet zien. Dus voor mij, betekend dat dat ik dat beter gewoon niet meer kan doen. Al mis ik het wel, valse katten vangen, kak ruimen en helpen waar je kan. Hihi verschilt eigenlijk weinig van huishoudhulp zijn. Dieren verzorgen is vaak ook vooral heel veel proper maken. Maar als ik dus in Nederland was blijven hangen, had ik dit allemaal nooit meegemaakt en was ik altijd onzeker gebleven. Want ja, je neemt jezelf overal mee naartoe en daar was ik me ook van bewust toen ik uit Nederland vertrok. Dus voor mij was het toen volle bak met alles wat ik geleerd had in therapie toe te passen in de praktijk. En daarmee ben ik behoorlijk zelfzeker geworden maar het mag altijd nog beter! Van dat daarom en omdat, kom ik nooit meer af. Maar dat vergelijk ik met stomme dingen die je in dronkenschap gedaan hebt, zoals dronken rijden. Wanneer stopt het bij boete doen, wanneer heb je je straf eigenlijk uitgezeten? Mijn straf van vrijwillig in opname gaan, mag ik nog steeds voor boeten en dat vind ik niet fair. De straf die ik begaan ben met teveel op achter het stuur, heb ik ondergaan qua straf, maar staat vastgespijkerd in mijn brein met een dik schuld gevoel. Goed maken en terug draaien kan ik het niet, ik kan er alleen maar van geleerd hebben en dat toepassen. En blij zijn dat ik niemand doodgereden heb en het alleen maar bij blikschade bleef. En ja, daarmee ben ik ook leuke jobs misgelopen maar dat kwam door mezelf en daar mocht ik ook mijn straf voor krijgen. Maar omdat ik vrijwillig in opname gegaan ben om me te leren gedragen zoals de maatschappij wil, blijf ik niet oké vinden. En daarom gedraag ik me niet altijd zoals de maatschappij wil.

Hé Renaldo, ik hoorde zojuist een gesprek op de radio over rouwen over je dier. Wellicht dat je het interessant vindt om het ook te horen? Vila VdB op npo1 luisteren. Verder schijnt er een goed boek op de markt te zijn, neem alle tijd die je nodig hebt - Antionnette Scheulderman Sterkte en heel veel rust gewenst voor de spoken in je hoofd

En ik mag nog even wachten op een waarschuwingssticker met de boodschap dat ik voor dieren rem. Want er steken teveel dingen aan de onderkant uit dat ik het niet vertrouw als een dier daaronder zou moeten gaan. Dus ik hoop dat vol op de rem gaan misschien nog helpt. Al weet ik ook van mezelf, als de veiligheid het niet toelaat ik me verplicht voel om dat dier te overrijden. Terwijl ik mensen minder mag dan dieren. Maar ergens ben ik inmiddels zo geprogrammeerd dat ik in het verkeer dan ook voorrang geef op een dier. Behalve konijnen die er zelf voor kozen om onder mijn wielen te lopen, vanwege mijn koplampen, heb ik gelukkig nooit een dier aangereden en ik hoop dat zo te houden. Het was voor mij al erg genoeg om naar die konijnen te gaan kijken of ze wel echt dood waren? Gelukkig wel! Want ik heb een dierverzorgingsopleiding genoten, en mijn klacht over die opleiding is dat ik nooit geleerd heb om een dier uit zijn lijden te verlossen. En in mijn beleving hoort dat er ook bij als je dierverzorger bent. Er nog eens over gaan rijden, lijkt me gewoon gruwelijk. Dan wil ik liever weten hoe ik de strot doorsnijdt of weet waar ik mijn zakmes moet steken in de kop. Ook niet leuk, maar beter nog dan de optie er tig keer overheen moeten te rijden en dan maar hopen dat deze dood is. Gelukkig bij mezelf nooit meegemaakt. Maar op mijn fiets heb ik wel dieren kunnen helpen, die mensen aanreden en niet wisten wat ze ermee moesten en doorreden. Begrijpelijk denk ik dan. Dus nam het ze niet kwalijk, in mijn fietstassen vervoeren leek me ook geen optie, maar ik heb wel altijd water en een deken bij. En omdat ik werkzaam ben geweest in de dieren hulpverlening en het asiel werk heb ik zo mijn lijntjes. Dus heel veel dieren heb ik kunnen helpen en vaak ook niet. Frustrerend hoor om te horen soms, voor dat dier rijden we uit. Maar toch, in mijn 3 jaar op de fiets, 2 honden geholpen, niet aangereden maar verloren gelopen. 1 kat, met een dwarslaesie, die vanwege zijn chip wel zijn personeel terug vond en heel ver is gegaan in het herstel van die kat en een ree die opgenomen is door het natuurcentrum en uiteindelijk weer terug vrij gelaten is.

Verder ben ik weer met iets heel anders bezig. Wat super leuk is en waar ik deze auto dan weer wel goed voor kan gebruiken. Tijdens de sneeuw, is er een hele dikke tak van een boom afgebroken en hangt nu gevaarlijk boven het dak van mijn garage te bungelen. Deze is dusdanig zwaar, dat ik misschien wel een gat in mijn dak zou kunnen krijgen, al heb ik vertrouwen in de boom en in mijn huis. Maar ja, een vriend van mij die wel al een boomklimcursus genoten heeft, en dus boomklimmaterialen heeft en wel mag klimmen, kwam er niet in met zijn werpzakjes, mijn boom is daar te hoog voor. Dus nu zijn we met pijl en boog er een draadje in proberen te schieten. De pijlen gaan er goed over, maar het is nog een kwestie van de punt met genoeg loodjes te verzwaren dat deze vanzelf naar beneden wil vallen en daarmee het draadje meetrekt. Zodat we de klimtouwen erin kunnen hangen. Klimmen mag ik dan wel niet, maar boogschieten mag ik wel, hihi gewoon omdat ik tijdens een workshop boogschieten, voor mijn allereerste keer, de bull gewoon raakte. Volgens die mensen zou ik talent hebben voor boogschieten. En mijn vriend heeft daar zoveel vertrouwen in dat ik ook mag schieten. Wel spannend, want is wel heel anders, er hangen loodjes aan die pijl en een draadje en je moet omhoog schieten zonder bull eye. Maar ik schijn gerichter te kunnen schieten dan mijn vriend. Maakt verder niks uit, we hebben allebei nog geen touw in de boom weten te krijgen en de pijl met loodjes ligt relaxt te hangen op 2 takken, dus we hoeven ook niet bang te zijn dat deze met veel wind er ineens uitvalt en een dier spiest. Met die auto kan ik dus een klimcusus voor bomen gaan volgen en bij een boogschietvereniging gaan om mijn talenten qua boogschieten te kunnen verbeteren. En nee, ik ga niet voor een kruisboog, een gewone boog. In deze tijd van mogelijke oorlog, blijf ik het prettiger vinden om iemand eerst pijnprikkels uit te delen en wellicht zelf doodgeschoten te worden daardoor dan meteen iemand dood te maken. Ik trek dat niet. Maar ik denk er wel over na. Boogschieten is gewoon leuk! Klimmen op zichzelf is gewoon geweldig! Dus met dit autootje in mijn garage zou ik die dromen van mij van mij nog kunnen verwezenlijken ook! Wel effe sparen nog!

Hihi, mijn klant was verbaasd dat ik stiekem toch niet met de auto naar het werk gekomen was. Ze verwachten het gewoon dat ik het uiteindelijk wel ga doen, gewoon omdat ze hun eigen auto niet kunnen missen. Dat is heel anders dan met je verslaving om te gaan. En ja natuurlijk zal ik nu wel eens de auto pakken als het even niet mee zit, maar niet om de redenen die zij dan aangeven. Dat is dan toch wel, 3 jaar fiets ervaring weer en mezelf daarmee mogen behelpen, en in de eerste instantie niet leuk maar de leukheid ervan ook kunnen gaan inzien. Ik heb in die 3 jaar veel meer gezien in de natuur, veel meer bij mezelf ontdekt wat ik kan en veel beter leren om gewoon de situatie te accepteren qua weersomstandigheden. Dus ik hoop dat nu er direct een auto beschikbaar is voor mij, ik nog steeds me aan mijn voornemen kan blijven houden en niet terugval in mijn oude gedrag. Namelijk voor alles de auto pakken. Tot nu toe gaat dat eigenlijk aardig goed! Want ik mag weer een nieuwe gasfles gaan halen en die ligt alweer in de fietskar, dus ga ik met de fiets doen. Alleen mag ik niet uit het oog verliezen dat ik wel even rij ervaring opdoe met deze auto, want meteen naar Bredene rijden naar Blackster en Ann, lijkt me niet helemaal handig. Dus in mijn veilige omgeving mag ik wel leren wennen aan de auto, als het maar niet in mijn oude routine gaat zitten. Maar waar ik nog het meeste blij mee ben, heb ik het gevoel dat ik voor de eerste keer van mijn leven een juiste aankoop heb gedaan, bij de juiste mensen en behalve dat hele verzekeringsgedoe onder de juiste voorwaarden. Alleen nu, mag ik kilometers maken en gaan gebruiken of het ook klopt?

Dankjewel @Yana en @Spirit voor jullie reactie. Fijn dat ik hier nou soort van de toestemming heb gekregen om mijn duistere dingen te mogen delen, maar ik zou graag merken dat daar ruimte voor zou kunnen zijn voor iedereen. Voor beginner tot oudgediende en mensen die veel bijdragen en weinig bedragen, wel aanwezig zijn op een meeting of niet, want dat frustreert me regelmatig. In mijn beleving wordt er hier met diverse maten gemeten. Voor mijn gevoel zie ik dan onrecht gebeuren en dan verval ik terug op oud gedrag. Zoals te lezen was. (overigens was het wel lekker om mijn emmer aan frustraties leeg te gooien, nog steeds niet helemaal zoals ik het ooit zou willen kunnen doen maar ja je blijft leren tot al je vingers evenlang zijn dus zal waarschijnlijk nooit komen ) Heeft @renaldo61 bijvoorbeeld al zo een vriendelijke uitnodiging gehad? En andere mensen?

Heb je Femke laten cremeren of begraven? Wel tof te lezen dat je haar aanwezigheid nog steeds voelt, dat heb ik zelf nooit meegemaakt. Wel dat ik mijn huisdier qua gedrag of uiterlijk terug zie in een ander dier. Mijn moeders energie heb ik nog wel een behoorlijk tijdje om me heen gevoeld en dat voelde fijn en relaxed. Voelt dat ook zo bij jou met Femke?

Wellicht, is de wil er wel maar ontbreekt het soms aan genoeg motivatie? En dan betrek ik je opmerking wat betreft dronken rijden er even bij, dat daar niet over gesproken mag worden en vergeven kan worden. Niet alleen met verslavingen maar ook met andere dingen in het leven, als je maar iets fout doet, worden alle dingen die je wel goed gedaan hebt vergeten. Tenminste zo lijkt het in mijn beleving. Dus ja ik kan wel begrijpen dat mensen soms terugvallen of net niet doorpakken. Ons brein is toch ingesteld op beloningen? Als je steeds geconfronteerd wordt met al je missers en dat steeds benadrukken, of je mag er niet er niet over praten. Pfff dat is lastig om je motivatie soms te behouden, want en nu spreek ik voor mezelf, voor mij zijn het stukje bij stukje grote mijlpalen die ik behaal als ik anders reageer op iets waarop ik anders zou gaan drinken of heel agressief zou worden. En ja die mijlpalen zitten er voor mij ook in dat ik open en eerlijk over mijn fouten kan praten en erop terug kan komen en niet afgemaakt hoef te worden. Ik ben over heel veel dingen die ik gedaan heb in mijn leven niet trots, wegpoetsen kan ik ze nooit meer, want ze staan in mijn geheugen gegrift en dat is niet erg omdat ik ergens vind dat ik er ook niet zo makkelijk overheen mag stappen. Maar er gewoon open en bloot over te mogen delen maakt het wel even wat dragelijker. Vol continue erop aangesproken te worden en naast al het andere wat je doet en zegt gehangen wordt, werkt uiteindelijk wel zo voor mij dat ik de ander dan gewoon gelijk geef door mijn oude gedrag er weer te laten zijn. Jammer voor mij dan, want dan heb ik me toch weer laten vangen door een ander en ben afgeweken van mijn eigen doelen. Want elke verandering bij jezelf doe je in de eerste plaats voor jezelf en de rest komt pas later.

ik was het draadje nog eens na aan het lezen en ja er zijn grove opmerkingen gemaakt over en weer. Maar in beleving laat het wel mooi zien hoe wij als gebruikers zo verdeeld zijn en niet in gesprek gaan met elkaar maar met vooroordelen gaan gooien naar elkaar. Als ik de kant van geloof ik mijn medestanders in denkwijze bekijk, zijn we nogal direct, belezen en scherp van tong in onze bewoordingen en misschien beledigend ook. Als ik dan kijk naar de andere kant van de partij, zetten deze zich in op de reden waarvoor we hier allemaal gekomen zijn, onze alcoholverslaving. En hopen de discussie te kunnen te sluiten door te zeggen dat iedereen die zich niet volgens hun normen gedraagt vast onder invloed is. In de taal van de rijdende rechter, zo is het en dat is het vonnis. Aangezien niemand hier een rijdende rechter is, en we hier semi anoniem op het forum zitten en dus ook niet vast te stellen valt of iemand nu wel of niet gedronken heeft? Vind ik dat een dooddoener in het gesprek en zeer manipulatief overkomen, als de ander iets zegt wat je als anders denkende niet wil horen en het op die manier iemand probeert het zwijgen op te leggen. Door te zeggen het interesseert me eigenlijk niet en ik ga lekker iets anders doen. Voor mij durf je dan niet verantwoordelijkheid te nemen voor je eigen woorden en bevestig je me in die gedachte omdat je later toch weer iets zegt in de discussie. Dat is mijn sneer, maar even omdat ik dat echt geen goede manier vind van een discussie aangaan met elkaar. Is dit forum in de eerste instantie niet opgericht om elk mens met een alcoholverslaving te ondersteunen? Te leren van anderen die al verder zijn? Maar ook je misstappen te mogen delen van nu of uit het verleden en je daarin niet aangevallen te hoeven voelen maar gehoord en gerespecteerd? Maar nee zo is het hier allang niet meer. En ik kom hier toch al best heel lang, vanaf 2007. Maar nu lijkt het alsof en dit is puur uit mijn eigen ervaringen op dit forum. Alsof degene die het gelukt is om van de drank af te komen, wat ik mooi vind, nu de overhand hebben op dit forum en iedereen die hun gouden ei niet accepteren en een eigen draai geven aan hun probleem en daarmee worstelen, geen recht van spreken hebben hier. En als ik voor mezelf kan praten, dat stoort mij, want dan raak je bij mij een gevoelige snaar omdat ik nooit iets heb mogen zeggen voor mezelf en juist misschien wel met dat of doordat mijn verslaving is begonnen. Dus als ik niet kan vertellen over mijn fouten, of niet mag verschillen van mening met een ander, omdat ik meestal dan geparkeerd wordt als dronken persoon of ach het interesseert me eigenlijk geen hol wat jij zegt. Jep, dronken of niet, dan kan ik vrij direct uit de hoek komen. Ik houd gewoon niet van onrechtvaardigheid, ik heb inmiddels eelt op mijn gekregen maar dan nog als ik een persoon voorbij zie komen die me wel heel erg boeit en uiteindelijk toch ook weer eieren voor zijn geld kiest omdat deze niet tussen de vaste kern komt. Dan kom ik in opstand, ook niet echt de goede manier wellicht. Wegblijven is dan ook een optie, maar ja dat kan ik dus niet, als ik het niet rechtvaardig vind gaan voor mezelf, gun ik het een ander gewoon niet om in zo een onveilige situatie die hier inmiddels heerst zich kwetsbaar op te stellen. Als ik vertrek, vind ik dat de oudgedienden die andere mensen nu hun ontdekkingstocht in de weg staan en hun manier van sober worden bijna opdringen ook weg mogen gaan. Jammer van de kennis en hun eigen ervaringen, maar in mijn beleving begint alcoholdebaas een soort van tweestrijd te worden van mensen, waaronder ik zelf en de mensen die hier nieuw komen daar nogal het slachtoffer van worden. Werken aan jezelf en je verslaving aangaan is en blijft een groot leerproces En dat mag iemand die misschien verder dan jou is niet in de weg staan. een

Dankjewel Bob, ik vermoedt dat ik niet zo een luxe auto heb gekocht dus de handleiding gewoon even mag lezen, wat volgens de maker bedoelt is. Ik heb niet zoveel standen, het is aan of uit en ik merk als ik aan heb staan, mijn zware rechter voet niet steeds hoeft te oefenen tussen druk geven en niet dat ik wel druk mag geven op het gaspedaal maar als ik erover ga het letterlijk je pedaal indrukken is. En dat is mijn probleem eigen, ik ben lekker aan het rijden en dan opeens merkt ik dat ik te hard rijdt. Dit helpt wel om daar rekening mee te houden want geeft een vertraging in het optrekken dus zou ergens wel gewoon zijn werking doen. Toch dankjewel!

Wow! Ik ben vandaag mijn nieuwe auto gaan ophalen en de ervaring was zo anders dan dat ik normaal gewoon ben. Normaal rijdt ik onzeker weg met een nieuwe auto en leer hoe de auto werkt wel tijdens het rijden. Nu nam de verkoper de tijd om de tools in de auto uit te leggen en me ermee te laten oefenen en verder mag ik altijd bellen als ik nog vragen heb. Ik heb het gevoel dat ik voor het eerst van mijn leven, een goede aankoop heb gedaan wat betreft dingen aankopen die eigenlijk boven mijn budget zijn of gewoon zo voelen. Even voor de norm die ik hanteer, als iets 3 nullen heeft achter de cijfer vind ik al dat ik gezegend mens ben dat ik dat bij elkaar heb kunnen sparen. Ik kom van armoede dus als ik zoiets dan kan kopen is dat voor mij een luxe. Jammer maar helaas, maar tot op heden mankeerde er altijd iets aan, een stereotoren waarmee ik de handleiding leerde gebruiken maar niet werkte zoals deze aan mij verkocht was. En nu heel veel jaar overslaand, 1600 euro voor een bril uitgegeven die me van alle problemen zou afhelpen die ik noem het dan ook de Ferraribril en had er minstens ruitenwissers bij verwacht en condens helpers. Ik ben deze week naar de oogarts geweest, wat blijkt nu, de opticien heeft me wel de juiste bril aangemeten. Gelukkig! Maar ik ben gewoon geen mens variefocusmens want mijn brein went er niet aan. Dus handiger voor mij is, om eigenlijk te blijven doen wat ik deed. 2 brillen te gebruiken en die wibra brillen zijn daar ook goed voor. En dan mijn gasfornuis, ik dacht ik kan best zelf een gasfornuis aansluiten, maar aangezien ik dat alleen ken van aardgas, dacht ik dat ik er goed mee zou zijn om gewoon een specialist de boel aan te laten sluiten. Dus dat er ook bij gekocht. Maar blijkt niet zo specialistisch te zijn en uiteindelijk heb ik het toch zelf opgelost en weer veel over sproeiers geleerd. Dan die gaskachel die ik aangeschaft heb, ik had er zoveel vertrouwen in, ik dacht dat zijn specialisten dus ik hoef niet meer mee te denken die weten wat ze doen. Maar dat was niet zo, uiteindelijk moest ik de leiding nemen en de sturing geven tijden alleen maar het neerzetten en plaatsen van die kachel. En inmiddels heb ik me zo moeten verdiepen in die werkzaamheden dat ik mijn klachten gerichter kan overbrengen en ook zeggen wat ik verwacht. Wel heel erg leuk om die kennis weer te hebben, ondanks dat ik er nog steeds niks mee kan omdat ik daar geen certificaat voor heb. Maar door dat en omdat heb ik ze wel kunnen behoeden voor meer fouten. Maar intern, van binnen bij mij, had ik verwacht als vakmensen inhuur om iets te doen voor jou, waar je mee aangeeft ik ben er onzeker over dus laat het liever door jullie doen en dan betaal ik er wel wat extra voor. Wel heel erg boeiend, maar specialistischer kunnen denken dan de personen die je inhuurt om jou ding op te lossen. Ik vond dat zeer vermoeiend, iets wat in 2 dagen gefixed zou zijn, liep uit op elke week weer iemand anders, die ik aansturen moest. Net voor de kerstdagen is de grote baas persoonlijk komen kijken en de boel gaan maken. En wat ik kan waarderen, is dat deze gewoon toegaf dat er fouten waren gemaakt. En na 4 weken steeds maar vakmensen over de vloer te krijgen was ik daar blij mee. Maar toen kwam de winter, en de kachel functioneert nog steeds niet en mag ik nog eens een mailtje doen. Ik begin er enigszins, wel aan te wennen dat dingen mij tegenvallen waarvoor ik voor mijn gevoel best wel een groot bedrag heb neergeteld. Met gsm´s en pc`s heb ik dat ook. Dus vandaag was het gewoon relaxed toen ik de auto ging halen, met auto´s ook, tijdens het rijden merk je dan dat er iets niet klopt. Met deze auto, heb ik nog geen problemen ondervonden, alleen gemerkt, dat de weinige tools die erop zitten, in mijn beleving niet werken, maar daar moet ik nog even de handleiding voor doorlezen. Intussen kan ik het hier ook wel vragen denk ik dan. Ik heb een snelheidsbegrenzer, lijkt me heel handig op traject controles en omdat ik bij de deelauto merkte dat ik een zware rechter voet heb blijkbaar. Maar als ik deze inschakel, met moeite wel dan moet mijn voet zwaarder zijn kan ik erover gaan. Is dat normaal? En bij cruise control, moet je je voet nog steeds indrukken op het gaspedaal. Is dat normaal? Zoveel luxe ben ik niet gewoon bij een auto. En ik had altijd begrepen van cruise control dat je dan je auto op een bepaalde snelheid brengt, die knop induwt en je voet kan laten rusten. Maar als ik dat doe, verlies ik snelheid dus ik moet met mijn voet op het gas blijven. Waarom is dat zo, om de chauffeur alert te houden? En verder zou er functie op zitten, waarbij je automatisch remt als er spontaan een voetganger voor je auto komt. Volgens mij werkt deze niet, want ik heb mezelf gewoon praktisch laten overrijden door mijn eigen auto. Niet rot, want ik hoop dat mijn verkeersvaardigheid en alertheid het werk blijven doen. En verder, heb ik het vermoedde en het gevoel dat ik gewoon voor het eerst van mijn leven iets wat gevoelsmatig boven mijn budget ligt, heb mogen aanschaffen en er geen problemen bij zijn. Nou ja geen problemen, het was lastig om terug te kunnen vallen op mijn schadevrije jaren. Volgens de verzekering waar ik alles bij verzeker vanaf dat ik hier woon, was het verdacht dat ik 3 jaar geen auto meer gereden had op papier. Dus er zou sprake kunnen zijn dat ik in de duurste klasse verzekerd zou worden. Gelukkig, mijn winst, heb ik in de jaren dat ik geen eigen auto had, dingen uitgeprobeerd zoals een brommer kopen en verzekeren bij hen. deelauto's geboekt heb en schadevrij weer teruggebracht. Dus tussen mijn werken door, gaf dat wat stress om steeds maar op de fiets kmerts te maken maar te stressen of je wel op tijd bent om het te kunnen regelen. Het was moeilijk en heftig! En uiteindelijk had ik zoiets, als mijn verzekeringsmaatschappij en mijn bank zo wantrouwig is naar mij, moet ik hen dan ook niet gaan wantrouwen ? Ik dacht er echt over om mijn bankrekening te wijzigen met al dat gedoe wat je dan moet regelen en mijn verzekeringen ook. Maar ik heb ze voldoende weten te overtuigen. En behalve dat ik nu een deftige verzekering heb die ik mag betalen. Hoef ik deze pas te beginnen te betalen in april, omdat ik een auto heb gekocht in de periode dat het autosalon is en ze daar 50 procent korting geven op de verzekering van je auto. Dus na al het gerotzooi bij mijn vorige aankopen en verwachtingen; durf ik te hopen en ook wel even van te genieten. Dat ik geen miskoop heb gedaan met mijn auto. Dat al die problemen die ontstaan bij het gebruik van een tweedehands auto, eruit zijn omdat ik al heel veel problemen heb gehad om die auto te kunnen en mogen verzekeren. En ja, toen moest ik weer aan mijn fout denken dat ik met drank op achter het stuur zat en gepakt was. De wet vergeeft je blijkbaar wel na 5 jaar, ik snap niet waarom lotgenoten dat niet kunnen begrijpen. Voor mij was dat dronken rijden als ik terug kijk, mijn meest heftige reactie op de situatie waarin ik zat, ik had toen 2 jobs, ik maakte schoon bij de directeuren thuis van het bedrijf en ik maakte schoon op het bedrijf. Op het bedrijf hebben ze toen een nieuwe CEO aangenomen die me liever zag gaan dan komen en wilde vervangen door een poetsfirma. Maar omdat ik bij de bazen werkte kon ik mijn job houden. Dit gaat de eerste keer zijn dat ik vertel over hoe naar die gast voor me was op het kantoor. Dan had ik net de wc´s schoongemaakt en dan ging hij kakken. Hij at spicy eten met veel kruiden dus dat kon je wel ruiken altijd. Maar wat mij het meest stoorde, was dat hij na zijn toilet bezoek tegen mij zei je moet het wc schoonmaken want zo te zien ben je daar nog niet geweest. En dan had hij het lef gehad, om alles met kak te besmeren en dan kon ik het over doen. Dat, en dat ik me ook niet meer prettig voelde bij het werken bij de directeuren. Ben ik heel veel gaan drinken voor het werk en vaak, volgens mij was ik het laatste jaar altijd onder invloed als ik daar was. Enfin, die avond ging ik weer naar het werk en tikte iemand aan vanachter, deze had een trekhaak dus mijn auto lag meer in puin dan die van de ander. Ik weet nog dat ik stomme grapjes heb gemaakt tijdens het wachten op de politie. Pas toen ik opgepakt was, werd ik serieuzer en minder dronken. En dat vond ik ook niet zo vriendelijk maar schijnt erbij te horen. Dan nemen ze je naar het bureau en nemen verhoor af. En daarna mag je kijken hoe je thuiskomt met je dronken kop. Ik kan niet anders zeggen dat ze toen wel enigszins vriendelijk waren tegen mij, want van zodra dat ze me weer op vrije voet lieten, liep ik niet de kant op waar ik woonde. Zo dronken was ik nog steeds. Ze hebben me eindje op weg geholpen met de bus, maar ik heb er bijna 3 uur overgedaan om thuis te komen. Wat hier erg vervelend aan was, is dat ik het nummer van de planning wel uit mijn hoofd wist, dus die in alle eerlijkheid kon vertellen dat ik dronken achter het stuur betrapt was en dus niet kon komen werken. Maar mijn leidinggevende pas tig uur later kon laten weten dat ik oké was maar iets fouts had gedaan. En toen het rijverbod inging en mijn auto bij de politie stond. Vond ik dat eigenlijk mijn verdiende loon. Dus eigenlijk heeft het me geholpen, ik heb ontslag genomen bij dat werk. En ja ik schaamde me en voelde me schuldig, maar ook vaagde het weg, dat ik wel betekenisvol was. En dingen deed die goed waren. Heel eerlijk, mensen doen mij niet zoveel, tenminste ik zorg altijd voor stukje zelfbescherming dat mensen ik probeer om de mening van andere als ze kwetsend zijn niet toe te laten. Maar ik had wel zoiets, dat ik me schuldig voelde maar ook blij was dat ik niemand doodgereden had en alleen maar blikschade had veroorzaakt door mijn eigen verdriet. Dus ik heb het al leer les aangenomen, maar ben wel door gegaan in het leven. En ja bij sollicitaties werd ik afgewezen en ik mocht ook geen katten vangen, ja dat voelde voor mij als boete doen. Ik ben op nul gezet en daar mag ik bewijzen maar op nul gezet in mijn passie. Voor mij interpreteerde ik dat, omdat ik een stomme fout ben begaan, zijn de dieren op het asiel daar ook de dupe van. Het heeft namelijk overal consequenties op je bent hier niet alleen.

Hé Renaldo, fijn te lezen dat je in ieder geval wel durft rond te kijken naar een andere hond. Dat daar toch nog wel plaats voor is in je hart. Verlies van een huisdier kan je soms overweldigen! Zeker als je op dat moment maar 1 huisdier had. Ik zelf heb dat nooit meegemaakt, want ik heb altijd veel dieren gehad dus als ik er eentje af moest geven, miste ik deze wel en mis deze soms nog maar het voelde alsof mijn verdriet mee gedragen werd door die andere dieren. Ik kan het niet anders uitleggen. Nu weer een vraag aan jou? Woon je nog steeds op de plek waar je ook met Femke gewandeld hebt? Ik maak me er altijd een soort van voorstelling voor over hoe een ander rouwt om zijn dier. Omdat ik zelf soms echt nog tig jaar later, nadat een kat of kip overleden was, een favoriet speelgoedje vond of een schuurplek waren haren aan zaten en dan kon ik spontaan in huilen uitbarsten. Dus ik kan me voorstellen dat eigenaars van honden en varkens waarmee ze dagelijks een wandelingetje deden, dat soms nog heftiger meemaken als ze weer buiten zijn. Aangezien ik dat zelf ondervonden heb bij het rouwen over mijn dieren, dat het spontaan en onverwacht over je heen kan vallen. Zeg ik dat ook tegen andere mensen als ze een dier verloren zijn. Dat dieren een afdruk van zichzelf achterlaten op de wereld, en het een soort gewoonte is van dat dier waar je aan went bij leven. Maar je na deze zijn of haar dood nog emotioneel verrast kan worden later. En van een feedback van een vriendin, die haar hond verloren was. Heb ik ooit eens jaren later terug gehoord dat ze met haar nieuwe hond het ouderwetse rondje ging doen en haar toen pas opviel dat haar oude hond die altijd langs een muur schuurde, weldegelijk een markering had achtergelaten op die muur. En ja, het verdriet en gemis overviel haar, maar ze kon het ook zien als dat de oude hond haar nieuwe ook oké vond. Maar dat is haar invulling, voor mij gewoon de bevestiging van al die rare denk wijzen die ik in mijn dierenrouw erop nahoudt. Ik lees dat je lichamelijk effe slecht zit Renaldo. Betekend dat, als je ergens anders gaat wonen misschien ook geen ander maatje meer kan ..... nemen vind ik stom om te zeggen en krijgen ook. Dus omarmen lijkt me een betere benoeming. En omdat we toch op een alcoholverslaafde forum zitten, komen al die lichamelijke gebreken daadwerkelijk enkel en alleen vanwege je drankmisbruik in het verleden? Of heeft het ook te maken met psychische gesteldheid, ouderdomskwalen en genetische afwijkingen in de familie? En de stressvolle maatschappij die er tegenwoordig is? Ik geloof wel dat je er lichamelijke ongemakken aan over kan houden na jaren drankmisbruik, maar ik geloof er niet zo in dat als je aan de slag gegaan bent met je verslaving allemaal doordat komt, dat iemand lichamelijke kwalen krijgt. Ik denk dat het een soort op 1 stapeling is van het leven, de wijze lessen, de domme dingen die je doet tijdens het leerproces, welk lotje je getrokken hebt in het leven en de consequenties die je daarvan krijgt. Sommige mensen krijgen nu eenmaal meer dingen voor hun kiezen dan anderen. En de 1 vervalt in drugs en drank en de ander in dwangmatigheid of iets anders. Wat ik vervelend vind aan dat ik open ben over mijn alcoholmisbruik en mijn psychische diagnoses, is dat als ik daadwerkelijk voor een klacht, in dit geval een ontstoken oog, geneeskundige steun aanvraag, ze in mijn dossier kijken en daardoor geen hulp krijg voor mijn oog maar advies om minder te drinken en me een gevoel geven dat ik, een fantast ben en geen ontstoken oog heb. En dat is hetzelfde voor mij, als toegeven dat je dronken achter het stuur hebben gezeten. Daar mag je blijkbaar niet eerlijk over zijn dat je die fout begaan bent. Terwijl je allang blij bent dat je nooit iemand doodgereden hebt en jezelf ook schaamt dat je dat gedaan hebt. En eigenlijk door erover te durven praten de boel ook kan verwerken. Maar zelfs hier is dat vrijwel onmogelijk. Voor mij werkt het dan zo en misschien ook voor jou Renaldo, ik kan wel zieker worden van dat ik het voor mezelf houdt. Maar ik zeg het gewoon wel en krijg ik maar ruzie met heel de groep. Dat vind ik krachtig aan jou. Lieve groetjes, Spud