Mariposa

Precies dat. En een beetje zelfspot kan ook geen kwaad.

Off topic… ik zag deze vandaag en vond m te grappig om niet te delen

Ik weet ook niet of ik het zal missen als ik nooit oma zal worden. Eerlijk gezegd vind ik alle baby's en kleine kinderen stom, dat is iets van de afgelopen 10 jaar. Ik kreeg onlangs een baby in mijn armen gedrukt en wist niet hoe snel ik hem weer terug moest geven. Het doet me helemaal niets meer. Misschien heeft dat ook te maken met verantwoordelijkheid, geen idee (of ook de overgang?). Ik heb 2 neefjes van 5 en 7, die vind ik ook niet leuk. Bijdehante ettertjes zijn het. Totaal niet opgevoed (al zegt dat natuurlijk meer over de ouders dan over de kinderen). Je ziet steeds vaker kids die niet opgevoed worden, allemaal grootgebracht met een schermpje en allemaal een grote bek. Vreselijk. Wat is er mis met buiten spelen en sociaal contact?

Ik ben net begonnen in het Bloemenmeisje, ook direct pakkend.

Yes please!

FOMO is misschien niet het juiste woord maar ik heb het een beetje met mijn werk. Ik heb van mijn hobby mijn werk gemaakt en verdien daar ook nog eens supergoed mee. Maar ik doe het al 19 jaar en ik krijg steeds meer moeite om mezelf er toe te zetten aan de slag te gaan. Onlangs sprak ik een kennis daarover en zij verteld me hetzelfde. Ook veel andere vrouwen die zij kent welke in de overgang zitten hebben hetzelfde. Zou het daardoor komen? Het gevoel van is dit alles? Het zou me bijv. best leuk lijken om lekker simpel werk te doen, niet teveel nadenken, geen gezeik, geen sores over je eigen bedrijf. Lekker werken, weer naar huis en dan rust. Nu ben ik vaak tot 's avonds laat aan het werk. Mis ik daardoor veel? Geen idee. Ik ben heel dankbaar voor wat ik doe en wat ik heb, maar toch... Soms kan dat best een beetje deprimerend zijn. Vanavond hebben we een (groot) feest bij de buurtjes, die pakken het echt goed aan. Er is een cateraar geregeld, de vaten bier en dozen wijn (ze schenken de wijn die ik liefste dronk!!!) staan al klaar. Ze gaan zelfs een heuze bar opbouwen met 2 biertappen. En ik heb voor het eerst in 5 maanden echt zin om weer eens te drinken. Gelukkig gaan we als gezin daar naartoe en drinken 3 van ons niet, dat zal helpen. Ik ga het wel moeilijk krijgen straks. Vooraf dus bedenken wat ik ga drinken. Ik denk dat ik me ga storten op het eten, ben dan ook benieuwd wat mijn weegschaal gaat zeggen volgende week bij de kilokiller. Wat wel leuk zal zijn, bijna alle gasten die daar komen vanavond zijn grote drinkers, ze gaan bijna allemaal tot het gaatje (zoals ik ook deed), nu kan ik eindelijk eens goed kijken wat drank met iemand doet. Lijkt me prachtig om dat te observeren.

@Etty Gefeliciteerd! Ik denk dat ik niet eens oma ga worden. Mijn jongste heeft geen interesse in een partner omdat alle meiden raar zijn. De oudste heeft een vriend heel ver weg, die gaan nooit samenwonen. Misschien dat ze onverwacht ooit een keer zwanger raakt maar daar zie ik haar niet voor aan. Ze is heel voorzichtig, met alles.

Ik zou helemaal gek worden als mijn man elke week met een andere dame zou afspreken. Zeker omdat hij ook aangeeft dat hij wel gecharmeerd is van haar. Moeilijk hoor. Waarom houdt hij het in stand? Hij maakt nu duidelijk geen keuze en houdt jullie beide aan het lijntje. Ik vind jouw reactie helemaal niet raar al zou het beter zijn om niet te drinken natuurlijk. Drinken vanwege een frustratie om een ander is nooit goed. Jij bent meer waard dan dat.

66.6

De Camino - Anya Niewierra

En tegenwoordig kent liefde vele vormen

Kinky hoor @bolletje... 😉

Ik hoop maar dat er meer mensen wakker worden voordat het te laat is. Laten we daar maar bij houden.

Ik heb er ook een hard hoofd in. Lijkt een herhaling van zetten. Ik hoop maar wel dat je alsnog op zoek gaat naar een plekje voor jezelf.

Vreselijk he Hub, ik ken met jou heel veel mensen die schade hebben opgelopen door de vaccinatie. Als je je hardop uitspreekt ben je gelijk wappie (@Amalia). Helaas spreken de cijfers boekdelen. Ik hoop oprecht dat er veel mensen zijn die er ongeschonden doorkomen, maar je hoort zoveel rare verhalen. Een buurjongetje (van 10!) met teelbalkanker. En zoveel andere verhalen met zeer rare vormen van kanker, ook zeer jonge mensen. Het is verschrikkelijk. Wat jij meemaakt Hub, dat is niet te bevatten. Wetende dat het voorkomen had kunnen worden, de druk die is uitgevoerd waardoor je je verplicht voelde om toch dat prikkie te nemen. Zelf ben ik blij dat ik volhardend was, maar het was moeilijk. Je werd behandeld als uitschot. En ja er zijn bewijzen voor dat het bewust is verspreid maar ook dat mag niet gezegd worden. Het wordt gedacht maar iedereen wuift het weg want dan bestaat het niet. Maar het is wel zo. En jij Hub met vele anderen zitten met de gebakken peren. Ik hoop oprecht dat jouw kwaliteit van leven goed is en dat je maar mag genieten zolang en zoveel als je kunt.