Goedenmorgen,
Ik werd vanmorgen behoorlijk somber wakker, ik zie het even niet meer zitten. Morgen is het al weer 4 weken geleden dat ik hoorde dat ik per 1 augustus boventallig ben verklaard. Mijn werk was een deel van mijn leven. Sommige mensen zeggen: "Wie weet wat voor moois er nu op je pad komt." Ik zou niet weten wat. Er is een collega die zegt:"Voor jou is het erg dat je ontslagen wordt maar voor ons is het nóg erger, wij moeten nu nóg harder werken, nog meer stress."
Maar ze wil niet in mijn plaats gaan. Ik zie mijn toekomst zeer somber in.
Ander werk vinden lijkt me zo goed als onmogelijk gezien mijn leeftijd, het ontbreken van zelfvertrouwen en een vlotte babbel en het feit dat ik bij lange na niet de enige werkzoekende ben. Er zal altijd een sollicitant zijn die beter is dan ik ben.
Ik ging altijd graag een stukje fietsen, fototoestel mee. Nu snap ik niet dat ik dat ooit leuk vond. En zo zijn er meer dingen.
Men zegt wel eens: "Gedeelde smart is halve smart." Dat zou mooi zijn.
Ik ga nog even verder somberen.