Quinn

Niet op eieren lopen @lady jane dan knakken de kuikens.

Of een kleine portie.

Ah, mooi. Groeibakjes. Bedankt

@nancy is het een optie als een ander kookt op dit soort lange dagen?

@Roberto gaat het?

Sterkte @rapilos mooi om te lezen hoe de familie steun bij elkaar vindt zo.

Ja, het leven is al een flinke uitdaging op zichzelf. Goed dat je er hulp bij zoekt, om het hanteerbaarder te maken.

Ja, het heeft helaas nog altijd een enorme impact. En dank je, gemakkelijk is het niet, wel de moeite waard. Wat je kunt doen, is zorgen voor jezelf en hulp voor jezelf inschakelen. Want aan jezelf gaan twijfelen helpt je niets.

Hi Violet en welkom. Herkenbaar voor delen, zelf heb ik ook een onplezierige jeugd gehad. Ik weet niet goed wat je aan tips te geven, aangezien ik zelf een drinker ben, zoals je man, al drink ik nu al een tijdje niet. Wat ik wel weet, is dat je iemand die geen hulp wil, niet kunt helpen. Pas intussen goed op jezelf.

Hi. @lady jane je gaat niet daadwerkelijk naar Donbass, toch? Inlezen ofzo? En nee, met haten kom je nergens, maar wie zo een ander land binnenvalt, is toch echt fout en daarmee af.

Na enig aandringen van niet nader genoemd persoon kopieer ik mijn update van mijn persoonlijke draad ook even naar hier. Goed, een update. Even eerlijk vooraf, ik heb hier een ellenlange versie van geschreven en die zit nu in het mapje "pas publiceren als ik echt heel erg dood ben". Dit is een soort samenvatting. Het is een jaar geleden dat ik besloot om toch weer mee te doen aan het jaarpact. Een heel jaar niet drinken dus. Geen alcohol, geen alcoholroes, geen alcoholverdoving. Het was een zwaar jaar, waarin veel is gebeurd. Privé, werk en in m'n hoofd. Het was ook (weer) een coronajaar, wat een flink deel van de afleiding wegnam. Ook een deel van de verleiding trouwens, want hoewel ik voornamelijk een alleendrinker ben, was ik nooit een stiekeme drinker. Ook in gezelschap dronk ik graag en grondig. Het maakt alles wat losser, weet je wel. Oppassen trouwens, ik proef nu al enige nostalgie. Het voordeel van een drankprobleem, is dat je een drankprobleem hebt. Daar kun je prettig op focussen, het middelpunt van alles, waardoor de rest op de lange baan geschoven kan worden. Eerst dat alcoholprobleem oplossen, dan zien we wel verder. Lekker gemakkelijk. In dat opzicht ben ik nog niet echt verder, denk ik. Het alcoholprobleem is er nog steeds, nu draait het niet om drinken, maar om niet-drinken. Dezelfde focus, andere invalshoek. Voor de rest schuif ik het meeste nog mooi vooruit. Therapie? Dat is nog steeds een verhaal van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Het werkt niet. En omdat het allemaal niet werkt, is wel duidelijk waar dat aan ligt. Aan de enige gemeenschappelijke factor in het al: ikzelf. Wil ik wel zo diep graven? Is het niet rustiger, leefbaarder om oppervlakkig te blijven? Wel grappig, geen mens die mij kent, zou mij als oppervlakkig beschrijven. Maar tegelijk heb ik toch niet de behoefte om tot de bodem van de Marianentrog te duiken. Er af en toe langs strijken is pijnlijk genoeg. Ook een strijd, maar een heel andere. Misschien is dat wel waarom het voor mij belangrijk is om het belang van het gevecht tegen en met alcohol voor ogen te blijven houden. Dit is vechten, hard werken, alert blijven en geen gaten laten vallen. Dat kan ik, dat bewijs ik elke dag nog weer. Ik kan vechten, dit gevecht kan ik winnen. Dat sterkt, vergroot het vertrouwen om ook dat andere gevecht aan te kunnen. Maar dan kan nu nog niet, want ik ben hier nog hard mee bezig. Hart mee bezig ook. Goed, tot zover dit eerst maar. Dit jaar was een berg en ik sta nu op de top van die berg. De vraag is nu; en dan? Naar beneden? Via welke weg? Of hoger, naar de volgende top? Ik weet het niet. Nog niet. En tot ik het weet, blijf ik hier eerst maar staan, van het uitzicht genieten.

Ja, ze zitten stevig in m'n hoofd op het moment.

Four fried chicken and a coke.

Goed, een update. Even eerlijk vooraf, ik heb hier een ellenlange versie van geschreven en die zit nu in het mapje "pas publiceren als ik echt heel erg dood ben". Dit is een soort samenvatting. Het is een jaar geleden dat ik besloot om toch weer mee te doen aan het jaarpact. Een heel jaar niet drinken dus. Geen alcohol, geen alcoholroes, geen alcoholverdoving. Het was een zwaar jaar, waarin veel is gebeurd. Privé, werk en in m'n hoofd. Het was ook (weer) een coronajaar, wat een flink deel van de afleiding wegnam. Ook een deel van de verleiding trouwens, want hoewel ik voornamelijk een alleendrinker ben, was ik nooit een stiekeme drinker. Ook in gezelschap dronk ik graag en grondig. Het maakt alles wat losser, weet je wel. Oppassen trouwens, ik proef nu al enige nostalgie. Het voordeel van een drankprobleem, is dat je een drankprobleem hebt. Daar kun je prettig op focussen, het middelpunt van alles, waardoor de rest op de lange baan geschoven kan worden. Eerst dat alcoholprobleem oplossen, dan zien we wel verder. Lekker gemakkelijk. In dat opzicht ben ik nog niet echt verder, denk ik. Het alcoholprobleem is er nog steeds, nu draait het niet om drinken, maar om niet-drinken. Dezelfde focus, andere invalshoek. Voor de rest schuif ik het meeste nog mooi vooruit. Therapie? Dat is nog steeds een verhaal van twaalf ambachten en dertien ongelukken. Het werkt niet. En omdat het allemaal niet werkt, is wel duidelijk waar dat aan ligt. Aan de enige gemeenschappelijke factor in het al: ikzelf. Wil ik wel zo diep graven? Is het niet rustiger, leefbaarder om oppervlakkig te blijven? Wel grappig, geen mens die mij kent, zou mij als oppervlakkig beschrijven. Maar tegelijk heb ik toch niet de behoefte om tot de bodem van de Marianentrog te duiken. Er af en toe langs strijken is pijnlijk genoeg. Ook een strijd, maar een heel andere. Misschien is dat wel waarom het voor mij belangrijk is om het belang van het gevecht tegen en met alcohol voor ogen te blijven houden. Dit is vechten, hard werken, alert blijven en geen gaten laten vallen. Dat kan ik, dat bewijs ik elke dag nog weer. Ik kan vechten, dit gevecht kan ik winnen. Dat sterkt, vergroot het vertrouwen om ook dat andere gevecht aan te kunnen. Maar dan kan nu nog niet, want ik ben hier nog hard mee bezig. Hart mee bezig ook. Goed, tot zover dit eerst maar. Dit jaar was een berg en ik sta nu op de top van die berg. De vraag is nu; en dan? Naar beneden? Via welke weg? Of hoger, naar de volgende top? Ik weet het niet. Nog niet. En tot ik het weet, blijf ik hier eerst maar staan, van het uitzicht genieten.

You too easy.

15 hè

ik maak de grap niet.

Ik mis Maarten.

Shit jongens, ik ben ontroerd verdorie.

Echt wel. Maar dan ook met bruine basterdsuiker.

@jopie o, ik zie dat je het bericht iets aan hebt gepast, jammer, ik wilde daar juist op inhaken dat het meer om de relatie ging dan je zelf dacht. Maar goed, ik denk dat je wel weet dat contact en relatie voor mij ook hier wel heel belangrijk is.

En welbedankt voor het staven van mijn punt.

Hi. Knuffels voor @Reacher en beterschap voor @Lika. @Rosee ik zou zeggen dat er niks mis is met een keer losgaan met een pak koeken, niet te obsessief worden daarin joh. Maar ja, ik ontbijt vandaag met Milka peanut. @bor @jopie aan jouw goede bedoelingen twijfel ik niet, aan die van donder, waar het citaat om ging, wel. En dat is dan weer mijn zaak. Dagpact: nancy Roberto Reacher Yvonne Quinn