Velen schrijven dat ik mij geen slachtoffer mag voelen. Maar ben ik geen slachtoffer van een systeem dat duidelijk gefaald heeft, toch in mijn ogen. Ik ben bijvoorbeeld opgenomen geweest van dinsdag 3 oktober 2023 tot donderdag 30 januari 2025, dat zijn 486 dagen. En waarom deze opname? O ja ik was weer alcohol aan ’t gebruiken geweest. Maar waar werd ik naartoe gestuurd? Naar een ouderenafdeling waar mensen verbleven met allerlei problemen, vooral ook veel mensen met dementie. Buiten opvang gebeurt er niet veel op die afdeling. Er komen twee verschillende psychologen die om de beurt eenmaal per week een praatje van een uur in groep komen maken. Dat is alle therapie, aan alcoholbegeleiding of alcoholtherapie wordt er helemaal niet gedaan. Ik zat wel gevangen op die afdeling, alle deuren waren op slot. Er werd volgens mij ook veel aan mensen pesterij gedaan. Je mocht je bijvoorbeeld nog maar pas geschoren hebben dan beweerde de verpleging nog dat ik slecht geschoren was. Ook moeten de bewoners tijdens de maaltijden braafjes aan een op een vaste plaats aan tafel zitten. En zolang blijven zitten als de verpleging dit wenst. Ook de tussendeuren gingen dan op slot zodat je zeker niet terug naar de kamer kon. Ik ben daar zeer lang opgenomen geweest. Na een tijd mocht ik op weekend naar huis. Maar dit werd maar zeer langzaam toegestaan. Mijn toekomst leek uitzichtloos, steeds maar zonder Femke en geen hoop op verandering. En dan zijn ze natuurlijk verbaasd dat ik door de uitzichtloosheid in het weekend terug alcohol begon te gebruiken.
Mijn situatie beterde pas door een kort gesprek met mijn huidige psychiater, zij wilde me in een woonzorgcentrum, om dit te vermijden ben ik gestopt met alcohol te gebruiken. Niet door de therapieën of gesprekken met de psychologen of ander personeel. Maar door het besef van eeuwig opgesloten te zitten.
Dus uiteindelijk heb ik het zelf gedaan.