Vanmiddag een gespek gehad met de opleidingcoórdinator.
Ze was heel boos toen ze hoorde hoe het gesprek en mijn stage tot nu toe verlopen was.
Ze had een 2 mails gekregen waarin in welliswaar stond, dat ik onzeker was, en de omgeving te hectisch misschien.
Maar er stond ook als eerste in dat ik heel goed met de clieenten was, en dat het wassen e.d. steeds beter ging.
Vooral het gegeven, dat ze me 4 weken gaven om te verbeteren, wekte haar boosheid.
Dat bepaal ik, zei ze, en dan gaan we om de tafel zitten om te bespreken hoe we jou in die 4 weken het beste kunnen begeleiden.
Enfin..lang verhaal kort, heb gezegd, dat ik door het gebeurde echt wilde stoppen.
Dacht dat ik me heel opgelucht zou voelen, maar voelt heel dubbel.
Ene kant..doodzonde, andere kant, beetje opluchting, dat ik nu weer kan relaxen en terug kan gaan naar de thuiszorg.
Wel een super-coach, die vrouw.
Ze zei, dat doe ik nooit meer, iemand in de vakantieperiode aannemen.
De begeleiding moet gewoon goed zijn.
Ze gaat nog een gesprek aan met de teamcoach, waar ze weinig goeds voor voorspelde.
Maar, het voelt echt niet als een soort zoete wraak.
Integendeel, vind het gewoon heel rot dat het zo gelopen is.